2600 resultaten.
Onzeker
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
956 Dat raak je niet snel kwijt
Afhankelijk zijn van anderen
Niet zelf kunnen sturen
Onzekerheid die aan je knaagt
Als het langer blijkt te duren
Gelukkig is het tijdelijk
Hou ik mezelf steeds voor
Voorlopig moet het dan maar zo
En draait de molen door
Uiteindelijk komt het toch wel goed
Als akkers zijn ontgonnen
Veraf gloeit zacht mijn horizon…
Klotsend gemoed
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.711 Mijn klotsend gemoed
Lukt het niet
Te klimmen over de horizon
En vat te krijgen
Op het woordenboek van
Deze geërfde ziekte.
De zoutige substanties
Botsen met de zuiverheid van
Gewoontes en tradities,
Laten mij geen keus.…
passieloos
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
850 schimmige gestalte
gewikkeld, glanzend zwart
gelaatloos, gerimpeld
aanzienlijk verward
blik richtend naar de horizon
passie en enthousiasme verloren
accepteerde ooit onsterfelijkheid
maar wilde niet langer, bij levenden behoren
liefde gekend, liefde verloren
alles gezien, alles gehoord
ik keek naar hem, hij naar mij
Hij sprak niet, zei…
Vogels van de zee
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
941 vertel me niet
hoe ik moet dromen
of hoe de horizon beweegt
jij staat op een rots
en rolt een schaduw uit
over zee
ik zie meeuwen
in de verte
kon ik maar dichter, drijven
waar de wolken wachten, drinken
van de diepe gloed
geen golf raakt jou
of het licht dat tegen je gezicht
de dageraad zoekt
in de verte
vertel me niet…
waterval
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
841 die opbolt
doorheen de grillige darmen van een grot
naar de rand van het hoge rotsvlak
de trechter die zwelt en overhelt
de stroom is een glinsterende tong
die gruis en slijk loswoelt
haar bedding slijpt tot kruimels
ze tuimelen in de kloof
door een malende kolk verzwolgen
doorheen een dampend gordijn
overspant de regenboog de horizon…
Uitzichtloos
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.217 langzaam bovengekomen
gooit hij zijn wilskracht
over de balk
uitgeredeneerd
de letters opgegeven
tot het maken van een woord
schijnt de opgedroogde horizon
door 't uitgekauwde spinnenrag
levenloos naar binnen
zuigt al het leven uit hem
als door de leegte omstrengeld
in 'n vage mist
draait z'n laatste peuk
neemt 'n stevige…
muziek
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.678 Soms als een klaterende regenbui
of als een eindeloze horizon.
Muziek......
Carry…
Dancespecial
netgedicht
3.7 met 30 stemmen
1.762 tegen de felgekleurde horizon
dansen schaduwzwarte manen
zuiver gezang klinkt golvenhoog
zilte wind fluit spelend mee
ritmisch klinkt de passage
van lichtvoetige lange benen
volbloedig gestrekte spieren
glanzende schoonheid in cadans
natuurgeluiden volgevangen
laat hen dansen op het strand
majestueus figuren draaiend
zwarte paarden op…
zonder begin zonder einde
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
666 laten wij samen
gezellig nutteloos
zonder begin-zonder einde
niet verder kijken
dan onze neus lang is
laten we leven
van vandaag tot morgen
met een vooruitzicht
van hooguit een meter
laten we lopen
door de stromende regen
water sijpelend
door gespreide vingers
laten we tot aan de horizon
van dag tot dag samen genieten
wat daarachter…
Is het nu zomer, is het nu herfst?
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
858 De geuren van verval en heimwee,
van niet te begrijpen vergankelijkheid
en toch toekomst en perspectief
versmelten met een vleugje romantiek
want niets is voorgoed afgelopen, gedaan,
niets zal oeverloos vergaan;
moeder aarde draagt haar kinderen
tot zij zelf kunnen lopen, praten
over wat er achter de horizon wordt vermoed;
zo is het goed…
Een stille zomerliefde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
684 De lucht een zwarte spreeuwenzee
Vlucht van zomermiddagschepen
Op windankers drijft met hen mee
Een geurend badpak met aardbeistrepen
Jouw granietporseleinen borsten
Lieten duizend en één nacht zweten
Mijn hunkerende lippen verdorsten
Tot een bleke wondanemoon
Nu zwieren gistervorsten aan de horizon
Zonder te vertrekken zal ook jij me verlaten…
Vluchtend zand
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
605 Geen goudkleurige akkers
met bloemgele korenaren
maar diepgebogen spijt
toen ’t spreken mij nog toebehoorde
in talen wereldwijds
het gezucht van falende duinen
en ’t zicht dat gelauwerd en tijdloos
de afstanden schiep werpt nu
stroken nevels met aan de randen
het stoffige vluchtend zand
zelfs het water krijt strepen
aan de horizon en…
Vertrouwen
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
736 Geef mij je hand
laten we samen
een brug bouwen
we leggen stenen neer
over de rivier
laten we voorzichtig
voetje voor voetje
er over heen gaan
het is wankel en glibberig
we houden elkaar in evenwicht
dan wacht daar aan de overkant
een nieuwe horizon
ga je mee……..…
Onstuimig hart
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
816 ze lieft de zee
de golvende hartstocht
de branding
die haar hart doet kloppen
haar bloed doet stromen
ze voelt de horizon
in onstuimig verlangen
zo lieft ze ook de soulmuziek
met tranen in haar ogen
kan ze luisteren
naar het timbre van diepe stemmen
het lokken van klanken
haar voeten dansen
haar handen vangen
de diepte
het ritme…
Watersnood
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
995 De horizon is geen dorst
die ik zal kunnen lessen.
Strooi alle krachten murw
mok en mors scheutig energie
laai dan de laatste vuren op.
Ik zwem dit lijf aan flarden
steeds dieper het leven in.
De overkant is geen land
dat ik zal willen voelen.…
Voorbij de achterkant
hartenkreet
2.5 met 12 stemmen
1.045 In gedachten tover ik een lach
op zijn achterkant
Fantaseer ik een glooiende zon
zakkend achter de bomen aan de horizon
van een typisch stukje heideland
...Denk aan het mooie van een zeeuwse kustlijn
aan verse, nog onbelopen sneeuw op een schoolplein
Of aan: gewoon een blik op de stadslichten
vanuit het raam van de laatste trein
Want hoe…
Deel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.044 Langzaam maar zeker
zijn wij bezig
om terug te keren
huiswaarts zonder herinnering,
Van donker naar langer licht
vanuit open ruimtes gevlogen
een horizon wijst de weg
met op onze rug
een windroos geschilderd,
Zouden wij niet liever vergeten
en verder dwalen zonder diepe verhalenstof
met een dagelijks zweven langs maskers
die ons van alles…
Verzuring?
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
479 Open veld vol zuring, het
groene rood, het rode groen
de bittere smaak van toen,
bood ze me in alle wijdte,
de verte, de tijd in armen
verstrengelt, kon wat
haar verwijten, die weide
waar je de deugd in legt, in
de schoot van jeugd, een
smaak tot aan onze horizon,
een onvoorspelbaar hurken
in de wind van een ongelijke
bloeiwijze van beider…
droom me
netgedicht
4.4 met 23 stemmen
835 droom me, laat mij schuilen
in stilte
onder je weidse vleugels
laat ruimte mij oplossen
wanneer ik val
zonder horizon, vrij van gedaante
om op zilveren oevers te ademen
een nest bouwen
zal ik
met tedere wolkjes en gouden zonlicht
voor jou
adem van mijn adem
roep mij niet meer
als schaduw van onvergankelijkheid
maar
draag me…
geschenk
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
560 met de rechterhand
schreef hij zijn verzen, angstvallig
de toekomst vermijdend
alsof
lijnen voorspelbaar waren
de linker bleef gesloten
voor de wind die met de bomen mee
langs het water huilde
herhaaldelijk onderstreepte hij
tot het punt waar een ouder wordende horizon
de regen wilde opvangen:
“als een zon breekt
tel ik de bloemblaadjes…
De waterproef
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Oneindig water
voert de ogen mee,
vroeger of later
naar verdekte oorden
achter de horizon
in verzwegen woorden,
land van Babylon.
Van verneveld water
dat als mist rondwaart
en in de lucht rust vindt,
of gewoon het water van de vaart
dat beide oevers verbindt.…
Het magnifieke vergezicht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
584 ik wist het vlakke land
zee en openheid
polders en het eindeloze strand
ontdekte heuvels
en rustieke dalen op mijn
levensloop in jaren
botste tegen rotsen
bergen die met scherpe kammen
wolken snijden aan de horizon
zag ravijnen die het kleine
van de mens vergrootten door
de angst van het begraven zijn
ken het magnifieke vergezicht…
Onuitgesproken ontstaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
535 Geen verwachting meer
van woorden
oneindig
onuitgesproken
ligt de fragiele grens
ver weg aan de horizon
waar eens mijn leven begon
in pijn van eeuwige leugens
daar vermengde bloed
groep met groep
in onzeker onzichtbaar bestaan
hoe kan ik verder gaan
als wind niet meer ademt
in balans tussen dag en nacht
regen het zilte zout niet meer…
Vaardigheden in de tijd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.037 Angst dominerend mijn horizon
In de jaren door de tijd
Te bang, te laat,
En daarna weer te veel spijt
Om het weerloos treffen
Jegens andermans chagrijn en nijd
Vaardigheden hier omtrent
Ontbraken in het geheel
Leren om niet bang te zijn
Voor het volwassen zandbakgedrag
Is een vaardigheid die
Voor mij maar heel langzaam went…
Vaardigheden in de tijd
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
670 Angst domineerde mijn horizon
Alle jaren door de tijd
Te bang, te laat,
En daarna weer te veel spijt
Over het weerloos treffen
Met andermans chagrijn en nijd
Vaardigheden hieromtrent
Ontbraken in het geheel
Leren om niet bang te zijn
Voor het volwassen zandbakgedrag
Is een vaardigheid die
Voor mij maar heel langzaam went
UMCG…
Gebrek aan weemoed (vrij naar Kopland)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
963 Inwendig was
Ik leeg -
Mijn toekomst
Gesloten
Vastgeketend aan
Mijn verleden -
Met een gebrek
Aan weemoed
En de moed
Der wanhoop
Streed ik zo
Hard ik kon
Voor het laatste
Restje leven,
Voor die nieuwe horizon
Die 'k in me had
En Goddank bereiken kon
Gebrek aan weemoed en een gesloten toekomst zijn de twee belangrijkste…
Wereld vol muziek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
806 koelte van de avond
na een warme zomerdag
klinkt ergens een saxofoon
en ontlokt een blijde lach
luisterend naar de klanken
hoor ik woorden en geniet
een gedicht vanbinnen
de schoonheid van een lied
als spreken in gedichten
over liefde en poëzie
een briesje in de natuur
die verre zachte melodie
terwijl stralen van de zon
achter de horizon…
Jouw landschap
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
562 Het waren slechts vermoedens
die woekerden in dissonantie
toen je mij exploiteerde
ten behoeve van jouw gevoelens
kwam de horizon dichterbij
over het bospad aan de oevers
brachten blote burgers proviand
voor reuzen die nooit sliepen
in jouw vergeten niemandsland
ik was vrouw alleen in wildernis
van gemakzuchtige mannen
die zich verveelden…
benen en vinnen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
599 sterfelijk
vertraag ik mijn verhaal
het breekpunt zichtbaar
wanneer lijnen aan kracht winnen, golven worden
die ik schep tot schuimend lichaam
er waait een gedicht uit
grillig gevormd
ook door het zilte aangetast
mijn handen halen zich open aan de horizon
versieren illusies
met
schelpgeruis
opnieuw
in deze volgorde van emotie…
onder voorbehoud
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
488 na een leven van zoeken en vragen
na vallen ten einde raad en tranen
dacht je dat het niet meer kon
maar
komt ten slotte toch nog alles goed:
een
verlaten
strand
de
horizon
en
het
is…