2249 resultaten.
Lucht is goud vandaag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
657 kleurt zon
met leven uit de bron
mijn nog lichte huid
gewoon een plaatsje
op het strand met zee
en golven bij de hand
geen overlast
van een druk terras
maar stilte puur natuur
vanzelfsprekend
wel een schermpje
de wind is nog wat guur
de scene inviteert
tot spelen van het
schelp en waterspel
de stroming snel
het zand wat traag…
venster op de wereld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
580 onder de kastanjeboom
temidden van dezelfde
grijze flats zingt een man
met gebroken stem
traag als kruiend ijs
liederen over het verlangen
om er niet te zijn
te verdwijnen in de zwarte
golven van de nachtelijke zee
uren onder die kastanjeboom
niemand staat stil bij dit
venster op de wereld
gesloten gordijnen sluiten
zonlicht en…
Eindejaarsgetijden
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
501 Terwijl ’s nachts
de klok traag tikt
als ogen te lang staren
in gedachtenduister
vliegen vlug de dagen heen
als de bekende schaduwen
tja we worden al meer
ouder grijzer kaler
kouder wijzer valer
zou soms weer het einde
van het jaar naderen
of kom ik echt elke dag
al die uren tekort
ik weet het niet...…
Droomland
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
638 De kale bomen vegen traag
langs de hemel, vastgehecht
aan een landweg, met een
paar huizen, versterkt
door een kerk, waarvan
de duldende torenspits
prikt naar rafelige wolken,
hoog ontvlamt het uurwerk
als een gouden krans.…
Gouden ring
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
495 Terwijl ik net mijn aanbiedingsbier
bij de Hoogvliet had ingeladen en
de geur van gebakken vis mij deed
aarzelen, fietste ik traag de weg
terug. Als een gewoontedier.
Een Marokkaan op een scooter zei me
dat hij een gouden ring rijker was,
die ik hem van de straat zag rapen.…
Zomerlandschap
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
499 de hemel is blauw en wijd
van een stil gelijk het gras
buigt met de wind en ruiselt
liefderijk gering
onder een boom bewegen
schaduwvlekken om
van verloren aandacht
de steelse grond
de lucht is op glas geschilderd blauw
vee blijft de aarde trouw
het graast traag en onverdeeld
door de late schemer
waaiert ver uit in een
voldane…
Bronst
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
592 twinkelingen
dansend op een vleugje wind
namiddag leunt zwoel tegen de avond
glooiend rust de heide in haar purperen pracht
tot onverwacht de stilte scheurt
door ‘t burlen van een edelhert
de lokroep troont bronstige hinden
voor de toekomst naderbij
en als het woud in mijmer zwijgt
het zomerlicht de dag verlaat
draagt avondrood het najaar traag…
Vredig
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
488 Hoe vredig kan het dwalen
tussen graven zijn
zoekend naar geliefden
de dood in namen uitgehouwen
verweerde muren omsluiten
liefdevol hun dierbaren
stille najaarswolken
hangen zwaar van regen
over aangeharkte paden
zelfs de stille wijsheid
van de oude bomen
traag bewegend in najaarswind
laat troostende woorden los
het zijn woorden…
Achter tralies
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.935 Zaterdag zondag maandag trage week en weke dagen
Een stilleven een landschap een portret
De wenkbrauwen van een vrouw
Die zich sluiten als ik nader
Het landschap waarin blonde kalveren waden
Waar het weder van erbarmen
In het Pruisisch blauw der weiden ligt gebrand
Toen heb ik nog een stilleven geschilderd
Met onherkenbare wenkbrauwen…
Laatste treinreis
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
534 Het landschap ontrolt zich traag
aan mijn niet geïnteresseerde ogen,
mijn haast om deze trein te halen
lijkt nu zo doelloos en zonder zin.
De trein schommelt langs bekende plekken,
waar hij eens heeft stilgestaan,
wachtend op steeds meer bagage
en van geen koffer werd verlost.…
Titanic
netgedicht
4.8 met 42 stemmen
689 Gezichten en namen verdwijnen
Gedichten en boeken gaan mee
Zacht laten de sterren licht schijnen
Op een traag zinkend schip
Aan de horizon van de zee
Mijn hart was ik bijna verloren
Het zonk met de boekendoos mee
Een zeemeermin dook ernaar
Bracht het naar boven
Gaf het mij in een bootje op zee
Ik beloofde er goed voor te zorgen…
Kluizenaar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
464 .
__________________________________
De osmoderma is een
kluizenaar
die het moderne leven
schuw ontvlucht
hij mijdt het licht en houdt
van frisse lucht
en wandelt traag van hier
en soms naar daar
van heel dichtbij lijkt hij
een Rex in 't klein
als houtvester mag hij er
ook best zijn…
vlucht ganzen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
262 zwak geruis overwaarts met de brede slag
het gevorkte teken van de herfst
bepaalt de tijd in eigen beheer
tegen de hemel van october
de koers is in volledige rust
met het zwak gegak vooraan
over de matte hemel met
de trage spoed inbegrepen
de gestrekte halzen
lome peilen aan het lijf
achterwaarts stijf
opgeborgen in de verenhuid
lang…
alles zien niets begrijpen - voor C.Nooteboom
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
487 niet per ongeluk
de woorden die
als wolken over
de vlakte stromen
de Japanse notenboom
zilveren abrikoos
met waaiervormig blad
niet zomaar
het vleugelloze boekenvisje
dat zich in de kelder laaft
bekende wegen eet door
verweesd papier
de trage slagen van
een verdwijnende vogel
in helder licht
niet eenvoudigweg
het gedicht van…
over leven en dood
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
767 nu het smeltwater de sneeuwvelden verlaat
worden de doden zichtbaar
niet iedere dag is gegeven
de grijze haas spitst zijn oren
de rivier door smelt- en regenwater gevoed
stroomt groots voorbij
een traag wiekende vogel suist in de grijze lucht
boven rode kalkstenen heuvels krassen kraaien
in het dal groeien uit de beschadigde knoesten…
MOERASSPEL
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
332 Het zwarte hagedisje
vroeg uit zijn winterslaap ontwaakt
scharrelt traag en verdwaasd
over de koude grond
naar het gele pluimgras
bij het grijze heideven
aan het troosteloze water
wacht een schoon wit gevaar
roerloos staat de zilverreiger
loert met strakke blik
de kleine fijne maaltijd
die zichzelf aan kan bieden
komt steeds dichterbij…
adem van de knopen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
252 Knopen in mijn borst
die in de schaduw lagen,
tijd gleed traag
over mijn rug.
Toen brak iets.
Ik liet los.
Lucht stroomde in
en voeten vonden hun weg.
Letters vielen als regen,
ideeën bloeiden in mijn handen,
dagen ontvouwden zich
als zonlicht door oude ramen.…
Kruiper
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
249 het groene gras groeide grootser dan gister
water uit de hemel daalde traag neer op het veld
en de oevers van de milde meander
had gestaag iedere druppel geteld
stoffig was wel het zandpad waarover ik liep
het zal dagen kosten deze droogte te vergeten
ik ontmoette een uitlaatgenoot en riep;
ben je al door een adder gebeten
het is sporadisch…
hij zag de man liggen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
253 hij zag de man liggen
meesterlijk omschreven
in benarde omstandigheden
en kon zich direct
met hem identificeren
het waren simpele woorden
waardoor de situatie
tot in detail getekend werd
in een paar zinnen
kwam alles heel hard binnen
het knabbelen van de zee
het verscheurde lichaam
de zon die langzaam klom
hoe traag de dag verloopt…
MORGENSPEL
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
561 Trage zeelten
glijden bedachtzaam door het slijk
van de bodem. De grote treurwilg
buigt zich voorover. Levensmoe kijkt
hij in de vijver. Zonder wil
en moedeloos hangen zijn takken naar benee -
tot in het water. Maar zijn blaadjes,
jong en fris, schitteren blij en tevree
in het serene, tint'lende morgenlicht.…
LENTE
poëzie
3.7 met 9 stemmen
2.138 Reeds bloeit de vlier en ritselen de gronden,
De trage beken krijgen duizend monden...
De lente, lente.
Wanneer het lente worden zal?
Aan strakke lucht een helle ster gaat lopen,
De heide legt een blad van purper open, .. .
De lente, lente...
Wanneer het lente worden zal?
Hoort gij de nacht?…
Boorziek mensdom
gedicht
3.5 met 26 stemmen
7.555 Huizen zouden uit hun windsels
moeten kunnen vallen, traag
en statig in het gazon
op hun knieën zakken,
zich openen als een vrucht
weer bos en rots worden,
een landschap als een oude zolder.
-------------------------------------
uit: 'Onhandig hart', 1998.…
Flirt
hartenkreet
2.9 met 8 stemmen
3.431 Lacht me toe met witte tanden
roze lippen lokken warm
tongpunt naar buiten geglipt
lichtjes krullend naar omhoog
likt me lonkend tegemoet
vingers woelen loom door haar
daar knipt een oog twee keren
Uitgestoken hand
nadert traag
vinger raakt vinger
bij de top
oog zoekt oog
verlangend
Mond vindt mond
tong speelt met tong
verrukkelijke…
Onrust
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.208 De onrust die mijn denken scheurt
Mijn fronsen laaft, mijn handen stuurt
Laat jou weer binnenglippen, traag
In mijn gedachten, hecht ommuurd.…
GSM
netgedicht
3.7 met 47 stemmen
7.692 het scherm
van haar gsm, benen over elkaar
bezig te zijn, haar been wipt op
en neer, met één toetst zij als
Luky Luke met ’n vinger
een shaggie rolt en sneller
schiet dan schaduw valt
Haar zonnebril trekt zij omlaag
zodra zij ziet dat ik te diep
in haar bruine ogen duik
Zo kan zij weer koel, afstandelijk zijn
haar oogleden schuiven traag…
een kalme stroom
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.207 je leven werd een kabbelende stroom
die kalm meandert tussen zomerkaden
de schepen ogen traag en zwaar beladen
doch voeren slechts een achterhaalde droom
wat futen drijven slaperig en loom
een rietkraag lispelt treurig een ballade
de avondzon belicht met veel genade
de knekels van een jonggestorven boom
je houdt de bedding keurig in bedwang…
aardgas
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.011 de wind is oppermachtig in het noorden
hij geselt de verloren graswoestijn
en buldert met beangstigend venijn
door stervende of doodgewaande oorden
waar nuchter de gesloten noorderlingen
totaal doorweekte klei trachten te knechten
en kale kromgebogen struiken vechten
tot een trage dood ze zal bedwingen
uit het lichaam van het arme wingewest…
Gerijpt gedronken
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
2.674 Bloed kleurt het hart scharlaken rood
gerijpt om zichzelf te verschenken
traag ademend haar ziel te drenken
in de leegte die zijn blik haar bood.…
je handen strelen velen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.109 het beest heeft zich geroerd
de kop weer opgestoken
nu vreet het van mijn angst
ik heb muren afgebroken
me kwetsbaar opgesteld
nu telt onrust traag de uren
ik kan geen woord
meer lezen, ze geven
niet wat ik beleven wil
je handen strelen velen
de warmte van je hart
lijkt niet meer zo apart
mag ik op je schoot
kom, geef je even…
0-1
netgedicht
3.3 met 16 stemmen
3.437 Behalve dan vandaag, die trage schuiver,
die zelfs een dilettant had kunnen stoppen.
Hij dook er overheen, hij liet zich foppen.
Ik hoor nog steeds z’n jammerklacht. Ik huiver.…