2105 resultaten.
alo alo
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
1.592 alo alo
ben je daar nog
ik kijk even om de hoek
zie je zitten
je was een open boek
maar was je nabij vergeten
het beeld was in de verte
danig versleten
je lijkt nog enigszins
als voorheen
de haren wat aangetopt
uiterlijk in een
andere kleur gesopt
wat langzaam zakkende
delen
(die mij voorheen nimmer
deden vervelen)
voor…
Salaam
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
714 Een slingerende bus
vol kippen
manden, tassen
vrouwen
en een enkele
bebaarde man
begeeft zich door
stoffig landschap
waar duizenden vragen fluisteren
in verte
de heilige stad Qom
een gouden koepel glanst
sprookjesachtig in opkomende zon
de temperatuur stijgt
naar veertig graden
bestemming
is bereikt
een man in zandkleurige…
Palatijn
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
735 Heel ver in de verte,
hoor ik hoe Cicero,
fel en overtuigend
Catalina vernedert.
Rome's senatoren,
wit en indrukwekkend
in hun wijde toga's,
geven hem gelijk,
terwijl een mager katje,
haar piepende jongen zoogt
vlakbij de Venus' tempel.…
depressie
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
728 in een land van groot verdriet
regent het meer dan goed voor je is
chagrijn gedijt op drassige grond
geluk daarentegen is gebaat bij warmte
'de regering treedt af na een motie
van wantrouwen over het weer'
met de moed der wanhoop zoeken mensen
naar een streepje blauwe lucht
een straaltje zon en iets
dat in de verte op geluk lijkt..…
Op pad
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.193 Het eerste licht maakt weer geluiden
en in de verte kraait begin. Nu mogen we weer
het leven leren.…
HOE WEINIG ZEGGEN WOORDEN
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
2.477 Op grote schaal vertellen zij
verhalen die zonder inhoud spreken
die in de verste verte niet
op mooi gesproken zinnen leken.
Hoeveel kan dan de mens verdragen
als woorden door zijn ziel hebben gesneden
de mens blijft wonen in zichzelf
teruggetrokken in zijn verleden.…
Weg
hartenkreet
3.8 met 22 stemmen
2.399 In de verte brandt al weer een ander licht.
Maar toch kijk ik nog even om.…
Lotusbloem, Geluksbloem
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.848 op de dag der liefde
bedekten dromen jou
rozenblaadjes op je mondje
ging jij slapen, je was moe
in jouw hemels ledikantje
beide blauwe oogjes toe
begon de reis naar vage verten
waar niemand ons van had verteld
knuistjes samen al gevouwen
jaren op een hand geteld
was je klaar om dag te zeggen
een gebedje voor jou kleine meid
-------…
de fietser
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 neemt zijn eenzame tijd onder
de verre witte bergwolken
geen schilder maakt ze zo
hij begroet de trage koeien
tijdloos herkauwend in ’t groen
in de schaduw van de meidoorn
in de verte de kalme stroom
de ijssel met daarover het pontje
naar de mooiste overkant
hij begroet de einderzoekers
en voorzichtig brengt hij hen
waar ze vandaan…
bevroren maanlicht
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
646 achter het vroeg gesloten raam
bedrijf ik onverschillig de liefde
met roestbruine windvlagen
die dode vogels laten vallen
tussen bewust verzwegen verzen
het huis kreunt niet langer meer
om de lege kamer, waar doden
’s avonds wederkeren om
slapeloze nachten te vergezellen
naar een koud beslagen vlakte
de verte duizelt op mijn huid
en ik…
Eenzaamheid
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
970 De stilte van dit uur
voert mij weg uit het heden,
Als in de verte ik tuur
hoor ik stemmen uit het verleden
Voor me zie ik mijn jeugd
Daarachter loopt de realiteit
Ik zie vergane vreugd
Waar is hij gebleven die tijd
Ik zie een groene weide
Wij beiden hand in hand
Hoor nog wat wij toen zeiden
Voel onze sterke band
Toch is die gebroken…
Belaagd door de wind
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
552 zoek de eigen weg
zei ik nog
tegen jou of mijzelf
(het is toch om het even
over wie het gaat)
straten lopen allen uiteen
het plein in het kielzog
der zelfgenoegzaamheid
achterlatend
totdat de storm
verdwaasd wijst
in verdwaalde richtingen
oost wordt noord
zuid is om de hoek
ik denk niet dat
de verte mij kent
laat staan dat…
Down under
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
617 struikelend over black labels
op zoek naar schoon ondergoed
om de ochtend te halen
zie ik je foto liggen
het getik van de hamer
om de krab te kraken
gonst nog in mijn hoofd
in de verte hoor ik een taxi
kou kruipt langs mijn benen
in de deuropening sta ik
met een laken omgeslagen
als Ceasar in zijn laatste dagen
ooit legde ik jouw twijfel…
Le sud
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.276 Jammerlijk blijf ik dromen,
over het zuiden in de verte,
over een zoektocht naar gevoel.
Eerbiedwaardig blijf ik wachten,
op het liefdevolle zuiden,
mijn enige echte levensdoel.…
Glazen vitrine
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
760 naakt kan ik zijn
zo vreselijk vervreemd
ja, van de wereld om me heen
ik tel het vuur in mijzelf op
maar as kan je niet tellen
roept de gevlogen engel
nog uit de verte
haast onhoorbaar
terwijl de kim toch
mijn hart raakt
en de kou mijn vel omsluit
zo ontkleed kan ik zijn
in een vloed van gedachten
de handen, zwart van de resten…
Grijs
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
510 ondergaande zon tegemoet
de mist plakt aan mij als natte lucht
mijn haren hangen als slierten zeewier
langs mijn vermoeide gezicht
mijn kleren wapperen als zeilen in de wind
wolken hangen uitgerafeld
in een stille schemering
de lucht een baldakijn van grijs
in 't westen een smalle strook oranjerood
met een vage streep blauw erdoorheen
in de verte…
weldra wiegt weemoed de bomen
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
642 wanneer faal je
in het heengaan
wanneer vertelt iemand mij
over de bloemen of de dromen
die doen vergeten
als een minnaar, dichtbij
want meer, veel meer
verdwijn ik in de dagen erna
in een dag nooit gemaakt
een achtste of een negende
waar het antwoord
slechts bevrucht wordt met verte
en nimmer uit mijn zwijgen glijdt
alsof…
de schaduw van een mens
netgedicht
2.9 met 17 stemmen
767 jarenlang in armen droeg
wanneer ik het licht uitdeed
om woorden met dezelfde adem
te laten sterven
nog droom ik, de ogen op mij gericht
midden in het huis
dat het water op de ramen
kringen maakt
van moeheid schreit
in een aanhoudende duisternis
nog droom ik
wat ik, aan deze kant, niet
vergeven kan
- er ligt geen heimwee in de verte…
soms, in de nacht
netgedicht
3.4 met 18 stemmen
720 achter me reikt de verte
tot aan het gehinnik
paarden stijgen uit het weiland
nog vol van nacht
ik laat ze voorbij draven
en zie hoe een bizarre zeewind kronkelt
langs het zout
dat bij volle maan werd gewonnen
basaltrivieren banen zich een weg
langs de ondergrondse waanzin
van mijn ziel
het waaien houdt op
zoals het beeld van het water…
Ik heb de winter begraven
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
561 ik heb de winter begraven
spade voor spade
heb ik haar toegedekt
en op de oude, koude laag
zal de iris in warmte bloeien
blauw als een lentelucht
waarin de vogel weer
haar vleugels strekt en wiegt
vliegt naar een stek
de vertrouwde plek
waar ontluikende knopjes
zich vormen tot een bladerdek
door de verste verte
beieren vertrouwde…
Regen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
591 Ik hoor de regen
uit mijn jeugd
de bomen gaan
in bad
druppels vallen
van het groen
op de zinken teil
het klinkt en klettert
nu nog steeds
als toen
een bries roert
door het natte loof
blaast spetters
in het rond
langzaam rollen ze
over de ruiten
het ruikt buiten
naar natte grond
het dondert donker
in de verte
de bliksem flitst…
verwachtingsvol
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.310 inde verte zingt
een vogel
zijn ijlste lied
heel verfijnd
verwachtingsvol
als een ouverture
op dat wat
komen gaat
is het dan toch
nog
niet te laat?…
Het oude bos
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
591 In 't oude eikenbomenbos zoeken prachtige herten
onder droef bewolkte luchten, mistige verten
naar wat ingedroogde vruchten, eikels, noten
alles wat eetbaar is, en niet in droom gegoten
nu honger zo noodlottig kan zijn, kou is ingetreden
zonneschijn een groot gemis, ‘t winterlicht verschenen
in ’t oude bos van schimgezichten en bosgeesten
eten…
De laatste pont
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
775 De jongen kijkt naar hem - zo nu en dan -
De man staart niets ontziend in de verte.
Op het eiland in dezelfde ruimte
onwetend van elkaar:
de jongen en de man.
Met dichtgeknepen ogen
klemt hij zijn handen op de oren.
De jongen in het hokje.
Aan de andere kant van de deur
richt hij op harten, hoofden, handen.
De man in de zaal.…
Idre Fjaell
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
735 IN DE LEEGTE VERDWENEN
Hoe leeg kan leegte zijn
Voor de mens die zoekend
Zijn weg naar het noorden vindt
Omringd door weemoedige bossen -
En zacht zingende meren -
Over gebarsten asfalt dat
Door stof bedekt de enige
Weg naar het reisdoel in
De verte lijkt - met om
Het uur teken van leven
Van een mens die ons tegemoet komt
Stof…
geen bereik
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.557 Ik kan mijn nagels krommen,
strepen in je vel, je geeft geen kik,
mijn snik
mijn strelend onvermogen
vindt leegte in je ogen
starend in ongeziene verte
mijn vuisten slaan je rug
ik stampvoet: kom terug
ik krijs de ongehoorde noten
ik hijs mijn rimpelvel
in kous en jarretel
en zing mijn vroeger lied
maar jij gaat niet accoord
de…
Met de zalmen mee
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
523 getroubleerde
Geest in jou, jouw hand
Omklemt ongevraagd de mijne,
Terwijl je ogen me nietsziend
Aankijken, immers ze kijken mij
Niet echt aan, maar eerder voorbij,
Met de zalmen mee moet
Je gaan, zeg je, -
Je starre ogen fixeren mij
Om mij nooit meer los te laten,
Tegen de stroom in moet je gaan,
Laat je niet langer meeslepen
Naar verten…
Gakken
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
576 Het valt uit de lucht met een vlucht
van ganzen, op weg naar groene verten, naar de vallei.
Burlen, wat bronstige herten doen, lijkt evenzo onwerkelijk.
Lang getwijfeld aan de juistheid van dat woord.
En het bekt niet, burlen. Of je moet een hert zijn.…
Je lach bloeit bloemen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
519 warmt mijn hart
waar regen al valt
wolken hun grijs
donkeren in zwart
want je lach
bloeit bloemen
wild van het veld
nog gehuld in zon
voordat wind ze velt
maar ogen verschrikken
in het flitsende licht
we tellen seconden
donderen samen
tot de volgende schicht
verbazend dichtbij
schokt de hemel
voor even in razernij
in de verte…
Het is weer stil aan zee
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
487 Alleen de schittering drijft nog op het water
en zo af en toe dan gaat er
in de verte nog een schip voorbij
dit voortvarend leven is het beeld voor mij
gisteren scheen zo fel de zon
dat zelfs mijn tuin het niet meer harden kon
nu valt de regen mij niet tegen
zie ik de grond al ademend bewegen
hier leer ik in alle overgave heel bewust
mijn…