3205 resultaten.
MIJN ROZENPRIEELTJE...
hartenkreet
2.4 met 12 stemmen
1.204 Toen kwam U Elena
raakte me aan
en alle angst verdween...
Ik dankte U zoveel ik kon
met betraande ogen...
De lucht blauwde stralend open
Het omhelzende morgenlicht
deelde onze grenzeloze vreugde...
Toen riep ik onbevreesd
"ELENA"...
Kom mee naar buiten
en zie...
waar "Jehovah" is!…
De kleine waarheid
netgedicht
4.6 met 36 stemmen
1.811 De onbezorgde lach van weinig rimpels
verdwenen door het gewicht van niets meer
dat zoveel zwaarder weegt.
De mystiek van het roerige water
met schoonheid beklonken
een laatste keer..
zij weten het.. de ongelukkige zal 'besmet' zijn
waar het onvermogen achter bleef
om de wonden te likken.…
Vlindermes
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
1.776 op de vlonder, tergend langzaam
opende jij het vlindermes
mijn ogen draaiden weg
peilden de diepte van het harde water
ik hoorde vezels schuren
de boot dreef klotsend langszij
jij lachte, je knokkelknieën bloot
maar in jouw ogen dobberde de dood
schurkend langs de kademuur
verdween het beeld, de boot en jij…
Mijn vurige beden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
518 ik heb de schaduw
weg geredeneerd
maar hij blijft hangen
aan de randen van mijn blik
het licht van logica
en wetenschap
schijnt knap en
helder in de hoeken
na het gerichte zoeken
leeft het donker op
beleven spookgedachten
hun vage angsten in mijn kop
het schrijnt aan mijn bestaan
rust en zekerheden zijn verdwenen
ondanks al mijn…
En wat dan?
gedicht
2.5 met 116 stemmen
31.942 Verdwenen zonder een
teken te geven of te nemen en
het puin dat ik achterlaat is
niet langer lachwekkend.
Want wie als ik nooit heeft
gebouwen laat niets achter dan
verwachting en verwarring en
wat dan?
Wellicht in uw herinnering zal ik
stollen verstijven, niet lang meer
blijven maar verbleken tot verleden
en wat toen?…
De troubadour
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 Lieflijk hield het zingen stand,
Tot de dagenraad verscheen,
Zo niet alleen de liederen,
Maar ook de troubadour verdween.…
Een schamel geklap
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
549 had klanken geleerd
in melodieën die raakten
om van hen die ze hoorden
betere mensen te maken
speelde en zong
zonder kind of kraai
honden waren verdwenen
of namen de benen
droef werd het lied
in tonen die vluchtten
alsof de coupletten
ook wilden rusten
pas op het eind
klonk diep in het dal
een schamel geklap
de siësta liep af…
Herinnering aan de es.
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
890 Korenbloemen suikerbieten
Karresporen in het zand
Leeuwebekjes langs de rand
Violen en vergeetmijnieten
Akkerwindes wilde rozen
Zwaluwen in snelle vlucht
Leeuweriken in de lucht
Boterbloemen en frambozen
Er resten nog vage contouren
van een haast verdwenen land
in de nevels van mijn geest
die mij stil langs paden voeren
aan een oud…
En toen was ze weg
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
731 Ze wilde dat ze alleen was
Weg van alles en iedereen
Wegvliegend as
Dat ze gewoon verdween.
Ze wilde dat ze in de diepte viel
Zichzelf erin verliezen
Eenzame ziel
het warme boven het koude verkiezen.
Op een koude winterdag
Toen iedereen nog sliep
Was er niemand die zag
Hoe zij de leegte inliep.…
Leen.
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
939 Leen, buurman,
fijne vent,
ik ben best wel verdrietig
dat je bent heengegaan
maar ik ben ook blij
dat ik je heb gekend
de boom
die schaduw bracht in jouw tuin,
die heb ik nog voor jou geveld
De schaduw is verdwenen
maar nu ben jij ook weg.…
het wrattenzwijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
713 `t Verdween uit lexicon en taal,
want zwijn alleen dat stond er al.
Moraal:
Wie al zijn wratten heeft weggekrabd,
die heeft zich spoedig zelf geschrapt.
Met dank aan Oskar Freysinger, voor het origineel in Duits.…
gemis met oudjaar
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.873 De hoofdpijn inmiddels
verdwenen hoop ik ?
Wat ga je doen met Kerst en zo ?
Ergens jammer dat je er niet bij bent
in de Ardennen,
maar begrijpen doe ik het wel.
Roos gaat in ieder geval
de eerste drie dagen mee, gelukkig.…
Steeds verder weg
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.302 Verdwenen in de mist van de tijd.
Je koos de dood boven het leven,
Hopeloos op zoek naar evenwicht.
En nu, nu ben ik je voorgoed kwijt.
Niet dat ik je ooit nog zal vergeten,
Of dat de herinnering slijt of zoiets,
Of straks geen inhoud meer heeft.
Want ik vind dat je dit moet weten:
Ik denk aan je, dat zegt toch wel iets.…
het kind van de duinen
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
786 van de golven, van de zee
herinner ik me niets meer
de adem van mijn moeder
in augustus
alles verdween, koud
en vervormd door schaduwen
uit een hand
ik hoor nog wel het water en de onvoldragen
meeuwen die van mijn armen
waaiden
trager
in mijn stem dan in de wind
misschien was alles wel
zoals het moest zijn en hield ik mijn ogen…
Sneeuw die niet smelten wil
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
470 Winter die al
Goeddeels verdwenen
Is, vorst die
Al lang en breed
Zijn hielen heeft
Gelicht, zon die
Het bevroren hart
Zo op het oog
Ontdooid heeft -
En toch kom ik
Nog ijsresten tegen
Die onvermurwbaar
Zijn, uit sneeuw
Geboren ijskristallen
Die van geen wijken
Willen weten -
Het verlies dat zich
Als ijssneeuw
In…
Vleugellam
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
577 Met koffers naar een tijdelijk verblijf
zonder bagage aangekomen
in de eeuwigheid
het pad ligt donker
vol verwarring en wanhoop
de toekomst in slijk verdwenen
de uitgezette koers
blijft voor altijd
een streep door de rekening
we wandelen op gebroken glas
op de flanken hangen zwart
en onbewogen de gordijnen
God schiep het licht
wie…
Zijn flamboyante spel
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
545 met gulle hand
gaf hij de kaart
geluk nog in de ogen
zijn flamboyante spel
had met zijn maten
totaal geen mededogen
hij heerste over troef
en blufte slagen binnen
ontmoette toen de schoppenvrouw
de kentering kwam snel
onthutst ontblote hij de billen
zij kaalde hem tot op het vel
zwier en grootspraak
zijn verdwenen nu aast hij op…
Heel even
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
597 heel even
kon ik er niet meer tegen,
heel even
ging mijn leven in de knoop,
heel even
gelukkig, maar zonder hoop,
heel even,
is nu voorbij, verdwenen,
heel even
iets wat jij me hebt gegeven.…
Onomkeerbaar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
467 De boor baant zich
Met geschulpte randen
Schuin naar beneden
Een weg door de
Steenharde rotswand -
Ik weet dat ik
Die boor ben,
En gestaag verder
Naar beneden draai -
Als iets meer dan
De helft van de boor
In de rots verdwenen is
Besef ik dat ik terug wil,
Maar het point of no return
Ligt al ruimschoots achter me,
De…
Op de vlucht..
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
513 Over bergen en door dalen
wordt de grond bewogen
door hen die niet meer stralen
maar wanhoop in betraande ogen
Hij heeft de deur gesloten
waar het veilig was
zo vaart men nu op boten
en hoop is hun kompas
Toen 't gezin voor hem verdween
greep hij angstig om zich heen
naar de hoge golven
die hoop hebben verzwolgen
Mijn geweten klaagt…
Ik had je lief
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
591 Ik had je lief en je was verdwenen
geen afscheid, plots, niet meer samen
verstard onbegrip was verschenen
juist waar wij tezamen kwamen
in een tongzoen van puur geluk
eindigde met een enorme smak
verbrijzelde maakte alles stuk
met jou in het verwrongen wrak
help mij bij mijn terugkeer op aard
uit de wreed onzekere droefenis
ik stuurloos…
gekortwiekte tijd (tussen Kairos en Chronos)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
449 in gekortwiekte tijd
waar steeds meer
punten de vloer
aanvegen met komma's
de punten van rust
creëren we tussen
puin en pijn een
sprong in het duister
steentjes ketsen over het
water om de grote
afstand te overbruggen
komma's kleuren op de
verdwenen vernislagen
in gekortwiekte tijd ademen
we het broze leven
in en uit…
Hylas and the Nymphs’
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
724 Een beeldschoon schilderij van Waterhouse is opgedoekt
Het museale stuk verdween, het werk moest naar de kelder
MeToo-druk, zo erkent curator Clare, dat is wel helder
Maar heeft ze met haar anti-bloot-gedrag succes geboekt?
Waar schone nimfen jarenlang bewondering ontvingen
Daar laat het woedend volk, die Clare een toontje lager zingen.…
Zomerse dag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
462 De ochtend wordt de dag
Het is 40 graden
Donkerder was het nooit
Al het verdwenen poolijs
Kruiend samen in mijn ziel
Altijd kansloos
deze strijd
Zij verschijnt vanuit de duisternis
Voert deze weg
De lichte tred
van haar lichaam
ook van haar woorden
Ik klamp mij vast
aan haar
Het is meer dan dat
Ik kom weer omhoog
Bij iedere stap
van…
Haar
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
638 Ooit maakte ik het mee dat mij,
naast koekje bij de thee
Gevraagd werd of zij mij
mocht epileren
Het kostte mij geen stuiver extra
Maar haar oog verdween
Naar 't welvend haar op arm
en been
Ook dát komt voor bij heren
"Wat mag het wezen?" vroeg mijn kapster. 'k Was bijkans verdoofd
Alleen aan één oog had ze
staar.…
zich draaide op de hak
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.340 wereld in
zij er achteraan
met alles wat ze had
ogen vol mensen
verhitte wensen
een sensuele stem
haar borsten daagden
uit door zich te open-
baren in een niet
te evenaren monoloog
ze was de koningin
de heren in een
kring druk doende
haar te imponeren
totdat het been verscheen
zich draaide op de hak en
met haar en de split verdween…
alles wat was
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
432 het is het lege nest op de schoorsteen
de blauwe sluier rook die over de daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel die in de verte roept
het is de verdwenen zandweg
de oude afgepelde verflaag op een deur
de dag van nevel en dauw
het stuurse zwijgen
het is de beklemmende namiddag
het dorp dat nooit het mijne werd
de korst…
In memoriam matris (11)
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
522 De streling van haar hand
is van mijn huid verdwenen.
De gang naar ‘t kerkhof
wordt steeds moeilijker.
Maar ik weet
dat ik blijven komen zal.
En telkens zal ‘t verdriet
dieper in me boren,
en de vragen en de twijfel,
en de bitterheid
om ‘t eigen lot.…
Papavers
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
543 Al zullen ze verwelken, nooit
voorgoed verdwenen, gedroomd steeds weer.…
Hallo duisternis
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
953 Hallo duisternis
zeg je teder
en het licht gaat uit
je ligt slechts naast me
in verbeelding, ben je naakt, vraag ik
terwijl mijn fantasie op hol slaat
ook al bedriegen dromen vaak
je hebt toch echt geen slipje aan
en alle schaamte is verdwenen
welkom
zegt de duisternis
in alle naaktheid van de ziel
ik kom vannacht in het donker…