1421 resultaten.
Zonder jou
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
460 Kijken in je ogen doet mij weer weg dromen en hopen dat al dit eeuwig kan blijven bestaan en nimmer gaat vergaan. Voor mij ben je de perfect vrouw waar ik nu om rouw door de kilte die je in mij achterlaat in mijn hart die alleen maar nog klopt voor jou.…
ROUW EN VREUGDE
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
350 Ronde graven, geboren uit houtwinning,
vergaan zacht en langzaam onder gebeuren
van ontwaakte, prille dierenbeleving.…
Dagdromerijen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
93 Onder duistere stenen
en verstampte gronden
verzand in de wereldse chaos
ligt naast elk vuur als een schaap
een bestormd brein op het nadir
in een dalende lijn
Van bemoste rotsen
tot sterrenbeelden
verstrengelt al
als luidruchtig alomvattend
het wrange verplichte donker
welk na dagdromerijen
gekromde lijnen
nooit vergaan kan
maar…
Weet jij waarom
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
2.499 allemaal zo makkelijk, wist eigenlijk niet wat ik had
Maar nu zie dat ik val, diep en ver hier vandaan
Laat ik alles achter me en zien ze me niet meer staan
Op deze manier kan ik het alleen maar tegen je kwijt
Schijnheilig, maar anders krijgen we nog spijt
Spijt van al die mensen die we pijn hebben gedaan
Al de liefde die ik in me had is nu vergaan…
't Is lang geleden
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.254 In Brahman is vergaan
Mijn wereld, en ikzelf, grijze brahmaan -
Hij had blauwe ogen en mooi donker haar.…
dag lieve meid
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
2.193 streep haar naam niet door
al is ze dan tot stof vergaan
verzwijg haar naam niet hoor
alsof ze nooit zou hebben bestaan
nog steeds leef je in onze gedachten
maar erover praten valt ons zwaar
veel denken, dagen maar ook nachten
en voor veel mensen ben je raar
lachen hebben we je nooit zien doen
slechts heel zorgelijk kijken
de oorzaak was niet…
de wind je eerste vrind
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.376 ze plantte en haar ogen
zagen weer geen bloem
onkruid moet vergaan
dat leven heeft geen recht
op een normaal bestaan
geen water en geen licht
de groene handen
knepen ook emoties dicht
je stond alleen met regen
en wat zon op steen
ze ving jouw vlinders
en je kleuren werden vaal
de bladeren steeds kleiner
je takken bijna kaal,
de…
Ik ween om bloemen in de knop gebroken
poëzie
3.6 met 208 stemmen
36.849 Ik ween om bloemen, in de knop gebroken
En vóór de ochtend van haar bloei vergaan,
Ik ween om liefde, die niet is ontloken,
En om mijn harte dat niet werd verstaan:
Gij kwaamt, en 'k wist -- gij zijt weer heen-gegaan...…
Opa
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
2.319 Vele vrienden heeft hij gehad
waaronder een lieve vrouw, een ware schat
oma is nu alleen
maar in ons hart zullen ze altijd samen zijn
een leven zonder opa, het moest nu eenmaal van de Heer
Het leven van een genieter is voorbij
de winter is een sombere tijd
maar na de winter komt een lente
zal alles bloeien
opa's bloemen zullen nooit vergaan…
Carpe Diem
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.813 Zo jong nog, maar geen kind meer, de onschuld al vergaan,
Precies wetend wat ze wil en waar ze voor zal staan.
Dansend tot diep in de nacht,zich niet bewust van tijd.
Genietend van de aandacht raakt ze al haar zorgen kwijt.
Schitterende ogen en haar haren dansen mee,
en voor dat ze het weet is het al kwart voor twee.…
Jij en ik
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
1.623 Mijn handen grijpen nu,
ik trek mij tegen jou aan
Dit gebaar beantwoordt mijn enige wens
Wij samen, nooit vergaan.…
een oud huis
netgedicht
3.4 met 19 stemmen
1.273 buigen,
en reikt naar gezeefd, groenig licht
met zijn lange sprieten, verlangt
de verf is afgebladderd, roestige
vlekken verraden gebrekkig onderhoud,
een scherpe geur doordesemt dit
oude, verlaten huis en besmeurt
het behang met groezelige vlekken
klimop woekert langs de muren,
salpeter kristallen glinsteren,
ze getuigen van lang vergane…
Piet's lijn zoek in Oele
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
709 moeilijk om je exact in te voelen
in de pijn van het Bos bij Oele
bekend en zeker een piet mondriaan
van vóór de lijnen en de vlakken
bomen duidelijk nog te herkennen
zijn natuurlijk nooit samen vergaan
dat bos moet dus nog echt bestaan
overal gezocht nergens te bekennen
vraag nu zaten ze niet te dommelen
die dikke lijn is echt de horizon…
Mamma gaat dood
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
2.630 Mijn mamma is zomaar stil geworden
Ik snap niet goed hoe dat kan
Eerst liep zij nog te dansen
en kwam zij fluitend ‘an’
Maar langzaam gleed dat harde
en dat drukke zomaar weg
Ze was heel erg ziek geworden
Ze had een beetje pech
Het beetje pech werd steeds maar erger
er kwam geen einde aan
En met het erger worden
is ook ‘mijn stem’ vergaan…
Onttovering
poëzie
4.6 met 9 stemmen
3.004 En ook de dichterdroom, die verre is heengevlogen,
Een nevelbeeld gelijk, in walm en damp vergaan.-
Onze Oudren waren niet als wij; - hun vrome scharen
Gewonnen troost in smart uit heilge Bijbelblaren
En laafden zieledorst met englenmelodij.…
Toen Knaap mij de laatste maal knipte
poëzie
4.6 met 16 stemmen
7.502 Maar wie er ook zien en bewenen,
Dat ik zo jong moet vergaan,
Niet hare grijsblauwe oogjes,
En die hebben 't mij juist gedaan.
-------------------------------------------------------------
Snikken en Grimlachjes (Immortellen LX) (1854)…
de trein
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
959 intercity
over zijn vastgelegde lijn
Door vale ruiten
vol met smoezeligheid
grauwt grijze mist over de donkere stad
Geroezemoes van geluid klinkt op
Ik zit weer in de trein
Gesprekken ongeremd
door de passagiers verspreid
worden plots afgebroken
als hij daar binnenglijdt
waar nooit een trein zou moeten stoppen
De hekken gesloten en vergaan…
Het dodeneiland
poëzie
3.2 met 11 stemmen
3.065 De bossen dorren, leven op vergane
Uit eigen vroeger loof gevallen blaren.
Hun takken storten afgestorven bomen
In beddingen van uitgedroogde stromen,
Waar de oevers uit gebleekte beendren steken,
Die bij een windvlaag (of bij 't langsgaan) breken.…
Versailles
gedicht
3.1 met 19 stemmen
6.345 Een dag duurt eeuwen in dit huis vol huizen
en vol koningschap, tot brandbaar stof vergaan.
Daarom, dat het hier streng verboden is te roken.
--------------------------------------
uit: 'Verzamelde gedichten', 1979.…
ons huisje
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
1.910 Zelf de mooie herinneringen, van wat wij hebben gedaan, zijn al min of meer vervlogen, echt compleet vergaan.
Zo alleen in ons eigen kasteel, jou niet meer om me heen.
Is er dan helemaal niks meer heel, lieverd, hoe blijf ik nu op de been.…
Morgenlicht in Avondgloren
netgedicht
4.3 met 33 stemmen
2.418 'k Wil de dageraad tot stilte manen
waardoor mijn droom nog door zal gaan
ook door de dag een weg blijft banen
om niet in duister stil te staan
Die tijd van toen met heel zijn toekomst
is door de donkere tijden ver vergaan
slechts zwarte waarheid toont zijn kille komst nu
wanneer het tijd is om weer op te staan.…
Versteende Bomen
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.219 Verontwaardiging sliep daar
waar eens verzadiging zich schaarde
in een veld versteende bomen
zat gevoerd - meer dan voldaan
Zonder te weten hoe de geur
het huis van kastelozen scheurde
en de nasmaak van de honger
naakt de machtelozen kleurde
hoe vernederd de vernederden
hun droom zagen vergaan
tezamen met de rechtelozen
die hun lege handen…
Laatste ronde
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
610 Of moet
na laagste maanstand
de zonnewijzer worden
geijkt en luidt de bel
voor nieuwe ronden,
waarin het eindpunt wordt
verlegd, we zijn te veel
aan elkaar - en aan de
planet gehecht - ,intussen
is de wereld niet vergaan,
leg mijn hoofd op het kussen,
daaronder luidt de wekker
voor het opstaan.…
- De grote blauwe wereld -
netgedicht
4.6 met 43 stemmen
855 Grote diepblauwe oceaan,
zoekt hij het buiten zichzelf
in de grote wijde wereld,
stopt hij gewoon met bestaan
terwijl hij de richting verloren
natuurblauwe zwervende vinvis,
vergeet in een stranding
en stervend laat vergaan.…
Kalme zee
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.857 Zo is het ons uiteindelijk vergaan:
als schepen zonder lading reizen wij.
Niet doelloos, neen, de sterren en de maan
zijn onze gids, zoals weleer toen zij
het trekken langs een vaste hemelbaan
aan ons als voorbeeld stelden. Ieder tij
bracht wrakhout mee uit onze oceaan.…
Afscheid
poëzie
3.8 met 19 stemmen
6.110 Eén ogenblik van het voorbije leven
Als voor 't bewogen spiegelvlak te staan
Van rimplend water, dat met stadig beven,
Het beeld, eer het tot stand komt, doet vergaan,
De vorm te zien, die in het water drijft,
Onzuiver zo van kleuren als contouren,
Die, vluchtig bij het allerlichtst beroeren,
Geen wezen heeft, dat in zichzelf beklijft...…
Verwarring
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
512 hoe zal het lachen mij vergaan
wanneer ik maatstaven doormidden breek
en de geïnfecteerde breuklijn zalf
met achtergebleven passie en liefde
zal ik voorbij de bevroren stand
waar de maan haar licht extra vergroot belicht
over de stoffige en pluizige momenten
het droomdenken anders gaan zien
of schreeuwt het verlangen in mij als huilkind…
DRUK LEVEN IN STILLE OMGEVING
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
505 Stukjes houtskool
liggen door het bos verspreid:
vergane eikels!…
Zondaars op een terras
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
568 En de grijsaard spreekt,
tot de ruggen van de zondaars
van vuur,
en hoe zij die zich rijk hebben geprijsd
hun schatten tot kaf zullen zien vergaan.…
Kunstgreep
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
559 Arme jongen van saffraan
de kunst is om weg te gaan
ooit eeuwig voorgesteld aan het stof
maak je nu eens los en doe alsof
vertrek en zie het dan gebeuren
het vergaan van alle kleuren.…