Dagdromerijen

Onder duistere stenen
en verstampte gronden
verzand in de wereldse chaos
ligt naast elk vuur als een schaap
een bestormd brein op het nadir
in een dalende lijn

Van bemoste rotsen
tot sterrenbeelden
verstrengelt al
als luidruchtig alomvattend
het wrange verplichte donker

welk na dagdromerijen
gekromde lijnen
nooit vergaan kan
maar bestaan blijft
afwijzing buitensluit
bindend als tegenpolen
als zwoegende wakers

Uit een lichtbron uit
Van Goghs volste werkjes
dooft de bekende vrouw
de dorpsgekkenvuurtjes

veraf-goden op wolken
langs deuren per huis
vanaf Het Begin

En dat troebeler
duister als dag

reflectie spiegelgedicht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 6