1511 resultaten.
Gestolen uit het leven
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
431 Puurheid in het verdriet
In verdriet zo alleen
Alleenstaande moederziel
Moeder zijn is voor altijd
En altijd blijft dit gat leeg
Leeg is het hart van ons voortaan
Vanaf nu is het hart verloren
Verloren in verbijstering
Verbijstering voor iedere ziel
Allen rouwen voor het kindbestaan
Door het leven van ons gestolen
Gestolen van de woede…
HUMANISME
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
558 Als vermoeidheid
overgaat in
boosheid, woede
verontwaardiging
ga mij dan maar
uit de weg
dan kan ik briezen
snauwen, schelden
dan komt het
donkerste in mij
naar boven tot
een kwalijk leven
alleen de nacht
rust kan mij redden
en mij bedaren
en mij verklaren tot spijt
want hoe gelijk
ik ook kan hebben
een onhebbelijk gedrag…
LAATSTE KANS
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
610 Grijp ik je aan met beide handen
Mijn schepen achter mij verbranden
Dat lukt niet meer, maar een balans
Te vinden, de allerlaatste dans
Met Pierlala nog te ontspringen
Geen zwanenzang nog hoeven zingen
Daarvoor leg ik een bloemenkrans
Hoe fraai is de herdenkingszuil
Voor aardbewoners, mannen, vrouwen
Met in hun DNA en genen
Lach, woede…
Nachtstorm
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
152 Ik bespeur woede in mijn hart,
mijn mond zwijgt als het graf,
mijn ogen schieten links, rechts,
mijn oren potdicht en met recht.
Dan klinkt de reddende stem
ver weg, hoog boven de wolken.
Mijn tong verlamd, geen stem
klinkt uit mijn strottenhoofd.
De storm waait eensklaps over,
rust keert terug in mijn hoofd.…
We vechten om vast te houden, we vechten om los te laten
hartenkreet
5.0 met 8 stemmen
1.630 We voelen allemaal wel eens woede en haat, maar woede kan ons kapot maken.
Het is een gevoel dat je moet loslaten, het is vergeven maar nooit vergeten.
Liefde is een moeilijk iets, als je er zeker van bent dat iemand het waard is moet je voor diegene vechten en alles geven wat je hebt.…
een hondenleven
netgedicht
4.7 met 11 stemmen
921 gelaten volg ik aan een korte lijn
ik ben een oude hond onder de mensen
een surrogaat voor nooit vervulde wensen
van een bazin die ruikt naar terpentijn
ze heeft haar vreemde nukken, ik herken ze
aan de blikken als we 's avonds samen zijn
de opgekropte woede, het chagrijn
normale stilte wordt een heel intense
ik slik haar buien al zo lang…
mijn doornroosje
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
1.205 zijn doen slaat mijn boog
weer tot een trillende spanning
en pijlen van woorden
worden reeds in het heet
van mijn woede gesmeed
vergeef me liefste, ik ben
maar van vlees en bloed
mijn moeite scheurt
in het snijden van de pijlen
de brandgeur die uw vlees
mijn neus toe krijst
is een botte terugslag
die mijn glazen hartje…
Onschuld van kinderen
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
2.301 ondanks onze zo moderne beschaving
is het verantwoordelijkheid die teloor ging
of laten we cultgod Onmacht er op los
we leveren doekjes voor het bloeden
schreeuwen desnoods moord en brand
geven malaisemunten aan de collectant
doen de quiz scheid kwaden van goeden
vragen naïef wat is er toch aan de hand
en zien de tranen niet van pure woede…
BOVEN HET MAAIVELD
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
800 Een kleine knuist, een rode plastic molen
Tot hoge snelheid door de wind gemaand
Lang heb ik me in verlorenheid gewaand
In Niemandsland, in duizendjarig dolen
De losse vlinders, onderweg gestolen
Maakten dat ik getemd leek en meegaand
Me in het maaiveld bukte, bang, betraand
Woede en trots en macht en moed verholen
Slaand met een vangnet…
De zomer kan me gestolen worden I
gedicht
3.6 met 28 stemmen
17.772 Op blote voeten zijn de sintels scherp,
De boetedoening is geen vorm van straf
Een legpuzzel van woede stroomt de helling af.
-----------------------------
uit: 'Jaargetijden', 2000.…
donar
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
554 opstekende storm wilde luchten
windstoten teisteren de bomen
angstig vlucht het veluws volk
in schaam’le hutten bijeen
ineengedoken bij het vuur
luisterend naar het woeden
kolkende wolkenhemelen
zijn vol razen en flitsen
donar heerst daarboven
zijn hamer flitst blauwe slangen
zijn bokkenwagen rateldondert
het primitieve volk huivert…
Daar is het gat van de deur
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.905 Jouw laatste seconden
in mijn bijzijn zijn geteld
Jouw laatste smekende vragen
zijn aan mij gesteld
Er komt geen woord
meer uit je grote mond
Je blik gevuld met tranen
starend naar de grond
Je woede komt weer omhoog
jouw grote ego-probleem
Woest grijp je een bloempot
slingert hem door de kamer heen
Wat heeft jou ooit bezielt…
broertje lief
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.424 Laat je met haat en verdriet gevulde ogen eens zien
Laat je littekens van het leven eens zien
Laat de woede die je voelt niet je werk verkrachten
Broertje lief ga nu maar weg
Voordat je betrapt wordt
Voordat je ontslagen wordt
Voordat je over de knie wordt gelegd…
Vandaag nog
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
819 gevecht
Een strijd om aan te gaan
Waar is het strijdtoneel
Waar onze degens kruisen, onze zwaarden klinken
De slag geleverd wordt
In betekenisloze momenten
Zoek ik vuur en passie
Iets waar om gestreden zou moeten
Ik verzet mij tegen de doelloosheid
Ik voel mij naakt zonder strijd
Laat mij mijn lot bepalen
Toon mij je passie en woede…
Diep triest
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
713 Wat een verdriet voor haar beminden
Er heerst grote woede en afkeer alom
En de vraag wordt gesteld “waarom?”
Woorden van troost zijn niet te vinden.
Moge God de nabestaanden kracht geven
In deze intens verdrietige dagen en daarna
Om dit leed te kunnen dragen, dit drama:
Het grote verlies van zo’n dierbaar leven.…
Aftandsbedieningsrestaurant 'De Vliegende Schotel'
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
491 Verblind en door woede gedreven
werd door 'm gegild,
dat-ie gans ongewild
net z'n ogen de kost had gegeven.
Er was ook een dame uit Schagen,
die druipend van soep zat te klagen.
Ze vond het gênant,
dat dit snertrestaurant
haar inenen een soepjurk liet dragen.
Zo was men z'n gram aan het halen
bij obers.…
masker afgezet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
600 masker afgezet
langzaam maakt aarzeling
plaats voor het gezicht
dat ik nog herken
van verweerde spiegels
achter de bar
mijn kamer vijf hoog
of later uit je brieven
masker had mij taal geleerd
taal van woede
van berusting
liefde woord na woord
zo ook zwijgen
als ik niets meer teweegbracht
masker in zand gelaten
maan in plooien…
De familie Löb, 7 broers en zusters
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
692 De kloppende harten van hen
die onnodig en meedogenloos werden gestopt
bij deportatie en vernietiging:
ze lieten met hun laatste tik horen dat zou sterven
uiteindelijk uw woede, ongegrond geklopt!…
Makelaar
gedicht
4.0 met 1 stemmen
7.531 Er dwaalt een geest rond die voor straf
in deze woning werd gestopt, het staat er vol
met blikken blinde woede. Lekvrij, opgekropt.…
Ze reden auto
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
608 hij zou haar er ergens
een verlaten straat
een rotonde
een parkeerkelder
er ergens uit lazeren
en draaide elegant
met twee lange vingers
aan het leren stuur
zij zweeg verbeten
moe van woede
zat van donderpreek
dan laat hij zijn hand
verzachten en in
haar nek
rusten, een
elegante hand,
haar lieve man
hij neemt haar hand,
troost,…
mijn sterke wereld was papier
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
648 zette makkelijk de koning schaak
de weg terug was er niet vaak
leunde tegen holle muren
mijn sterke wereld was papier
het leven aan mijn voeten
was de hel maar dan wel hier
ben verkracht door eigen woorden
kaats in woede furie terug
wilde heersen werd gevonnist
door de ogen in mijn rug
drie stappen nog
dan ben ik daar
mijn goot die…
Het Anker
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
594 Het anker geeft op zee vastigheid
Wanneer er zware stormen woeden
Kan het anker het schip behoeden
Voor alle tijden is het een veiligheid.
God wil voor ons een anker zijn
Hij houdt ons stevig vast in Zijn hand
En brengt ons op een veilig strand
Hij verlost ons van angsten en pijn.…
Bij de lift
gedicht
4.0 met 2 stemmen
5.157 Op zijn teennagels glimmen maantjes,
duur melkglas met vuur geboend;
woede is vlijt geworden, toewijding.
Hij draagt een koffer voor zijn buik
het hengsel vast met beide handen.
Ragfijne lijntjes en zoveel; moedeloos
gooit de waarzegster de hoofddoek
in de ring, vergeet haar accent.…
de brullende draak
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 zijn muil wijd open gesperd, de ogen
diepliggend in het karkas dat leeft
en wordt gevreesd, de aarde schudt
haar reeds tot hol geworden buik
leeggezogen en onthutst schreit
moeder Gaya, er is niemand
die haar troost, de draak heeft
haar genomen met zijn diep gebrul
niemand die haar temt, in de boeien slaat
of haar woede verstaat
hij…
Plagen blijft knagen haten nog veel meer
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
477 boorden
rijg ze aan elkaar 't is
maar voor
even morgen
zullen we ze niet lezen
er niet voor
beven in dit
vergankelijke leven
maar zingen
van leven
gewijd aan God
luisteren naar
de stemmen
en naar elkaar
dat wat de
wereld niet kan verstaan
zal menigeen
hun vrolijkheid
beklemmen
soms gaat het
gepaard met
een uitbarsting van
woede…
is zwanger van herinnering
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.011 in de verte
woeden branden
verteren levens
zonder handen strijden
zielen om bestaan
je proeft de wind
in tijdloos gaan
ze is zwanger
van herinnering
uit tijden dat
het beter ging
nu kermt ze en jaagt
restanten bulderend
naar alle kanten
ze smoort de lucht
zucht haar gif in
stikkend sterven
niemand zal de
aarde erven, want
het…
Levenswandel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
201 Tijdens het rijpen van de tijd
Heb ik diep moeten vallen
En hoge toppen bedwongen,
Om overeind te blijven
In de stormen die woedden.
Nu het levenseinde nadert,
Betreed ik weer de vlakten
Uit mijn jeugd zonder toppen
En dalen, waarin ik toen
Dreigde te verdwalen.…
Scheldpartij (Borderline)
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
1.647 Onrustig en zoekend ijsbeer ik
Op zoek naar kalmte en rust
Een alles hatende blik
Wat zal het zijn dat mijn woede blust?
Mijn vuisten strak gespannen en alert
Mijn gedachten die malen
Hoe kwam het toch dat ik deze persoon werd?
Ik heb geen zin meer dit te achterhalen!
Ik kots van mijn gevoel, mijn zijn!…
Straat zonder naam
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.139 Er vloed een golf van woede, de vrijheid belet,
ongeloof, hoop en liefde, demonstraties, verzet.
Stenen en kogels en cocktails met vuur,
geen leven te kostbaar, geen leven te duur.…
ZE ZIJN WEER WEG
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
2.017 Een afgebroken rozenrank prikt
ingehouden woede in haar ogen
en zijn valse doornen in haar hand.
Ze haalt de bedden maar weer af
en dweilt de opgedroogde plas
die, naast de pot beland,
vol afschuw wordt bekeken.
Op de kalender aan de muur
loopt ze het namenlijstje na
‘Moesten wij niet naar een feest,
vandaag over twee weken?’…