10152 resultaten.
Rouw draagt,,
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
1.010 Rouw draagt wollen dekens
verwarmen het kille hart
dat nog niet spreekt
maar woordenloos beleven
Wanneer de wolken samenzweren
en hun druppels laten vallen
misschien wordt er dan gehuild
in liefdevol omarmen
En de stilte zich laat horen
als zacht gefluister in de wind
het moment van samenkomen
wanneer een zucht de stilte breekt.…
Melancholoe
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
523 als vurige symbolen
van een stervende zomer
vallen rode en goudgele bladeren
als een laatste glorieuze zonnebundel
in de richting van de winter
bracht de zomer opwinding
de herfst lijkt altijd
rust te brengen
het vallend blad
vormt een warm tapijt
voor al wat leeft, groeit en bloeit
onder moeder aarde
als een warme deken…
vol-ledig
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
631 bij tijd en wijle maakt
de puzzel van mijn leven
weer stukjes aan die passend zijn
zo komt opeens een melodie
heel glunder terug van weggeweest
de woorden vallen op z'n plaats
er is een cirkel rond
soms is het simpel en alleen
het woord dat die sensatie geeft
het is zo om het even
halfvol of andersom half ledig…
Ik wil niet
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
688 Nee ik wil niet van je houden
nee ik wil geen echte vent
hij heeft mijn hart al tien keer
gebroken voordat ik hem werkelijk ken
Nee ik wil niet voor je vallen
nee geen luchtkastelen meer
laat me niet meer in de luren
leggen anders flikt hij het weer
Nee ik wil je niet meer voelen
nee ik wil je niet meer zien
zal me tong voortaan afbijten…
dromen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
792 Ze komen als lichten uit mijn herinnering
en warrelen als blad'ren alle kanten op,
om dan op hun plaats te vallen.
'tIs lang geleden,
dat deze wind
door mijn gedachten waaide.
Te lang geleden,
dat woorden me zo streelden
dat ik ze voelde in mijn hart.
Ik voel ze komen.
Ze dromen mijn dromen
van jou…
BALANS
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
865 Lichamen vallen,
geesten duizelen deuzig,
de wereld vergaat.
Ik drink wat koffie
om balans te herstellen
en glimlach naar jou.…
Op een blanco vel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
568 zacht vallen vlokken
haken in elkaar
tot dromende gedachten
die woorden verwachten
uit de onuitspreekbare
taal van stilte en rust
maar vlaagjes wind
verwaaien al de
ijle tonen van kristal
wit danst fel
een eigen symfonie
in bedekte klanken licht
tot een schitterend
winters vergezicht
op een blanco vel…
Smeltende kristallen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
577 ik voelde
dat je ontdooide
hoe warmte je hart ontplooide
zag de
laatste vlokken vallen
sterven in smeltende kristallen
ogen helder door een klare lucht
je lach lengde de dagen
vogels vlogen in v-vorm terug
nam je koude hand
in het voorbij zijn van de winter
ontdekte lente op het land…
met een knipoog naar Hilly
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
564 zonnelicht
sterk en standvastig
lopen brede passen
langs
bermen vol geluk
het leven plukt
en ziet de glans
in struikelstenen
op de weg
keien rollen, vallen stuk
op zachte hartsmomenten
tussen grassen en
wat struikgewassen
zwemt de zon
haar eigen spiegelbeeld
verklaart
wat
niemand nog
verklaren kon…
Het is niet
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
827 Het is niet het vallen
van de avond zien de
sterren aan de hemel
of het licht van de maan.
Het is willen aanvaarden
de herfst in ons leven die
ons leert hoe fijn het is
dat we er nog altijd zijn.
De zon zien die elke
dag weer opkomt ons
zijn warmte schenkt alles
om ons heen laat groeien.…
Hun chaotisch bestaan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
529 zij wiegen niet meer
als bloem op de wind
laten hun bladeren vallen
de een nog sierlijk
de ander theatraal
zij verpieteren allemaal
het verdorren van stelen
kan hen niet meer schelen
zij wortelen al in het verleden
vrezen de storm
zijn bang voor de knak
morgen is hun enig houvast
het onkruid tiert welig
in hun chaotisch bestaan…
Nu zij bij de valput staat.
gedicht
4.0 met 2 stemmen
5.271 .
----------------------
uit: 'Vallen', 2012.…
daardoor
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
468 dacht ik
dat het leven
het leven was
zonder einde
dood gaan was
voor anderen
zou mij niet
overkomen bleef
eeuwig leven
maar er hoefde maar
een geliefde dood
te vallen van de fiets
waardoor ik opeens wist
dat het leven en al dat leven
slechts een glimlach is
trillend in de lucht
van de hete middagzon
die niet daalt of opkomt…
Onze sporen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 je sporen
zijn niet meer te vinden
op het schelpenstrand
gebroken
liggen ze op mijn hand
restanten van hard leven
ze kleuren droog
vallen op door
de vorm van hun boog
het knisperen
klinkt gelijk
in overslaande golven
de zee
neem ik mee
in het grijsgroen van je ogen
de schelpen
leg ik terug waar zij horen
op het zand als onze…
Wrikbaar
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
476 wrikbaar ben ik
lang zo sterk niet
als dat ik je aanvankelijk
wilde doen geloven
maar dat was dan ook
voordat ik je had aangeraakt
verlangen is wreed
het veranderde mij
in een hebberig monster
met een ego gelijk aan
een veroveraar die desnoods
bereid was te doden
maar nu laat ik mij vallen
blijf ik naast je liggen
en vertel ik…
Niet zo heel lang
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
469 Niet zo heel lang duurde het
Voor ik van de wereld
Vervreemdde -
Dat ik ook van mijzelf
Vervreemdde, mezelf
Uitsluitend nog zag als
Vreemdeling die zijn leven
Als een oud laken
Met vlekken en scheuren
Op een hoop zag vallen,
Als een man waarmee
Moeilijk te leven was,
Heeft wat meer tijd
In beslag genomen -
Nu is het zover…
Op verdorde aarde
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
442 Leven niet meer zichtbaar,
Verzonken in verdorde aarde,
Oppervlak alleen nog dor en doods -
Slaapt ongezien nog in de diepte,
Waakzaam tot het uit de dood
Weer op zal staan - opstanding
Die immers mogelijk blijkt
Als grote volle druppels
Vallen op het verschroeide land
En het nieuwe leven ontkiemen zal
Vanuit het allerdiepste dal…
Spinsels in onze kop
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
541 Deuren vallen in het slot.
Hakken zinken in het zand.
Ramen worden ruw gesloten.
Wanneer we weinig verwachten,
worden we zelden teleurgesteld.
Een frisse storm steekt op.
Hersenpannen worden geopend.
Spinsels waaien uit onze kop.…
Lief Lichaam
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
619 Ik heb je laten vallen,
Samen zijn we opgestaan.
Lichaam dankjewel,
Ik heb je bedrogen,
Tegen je gelogen.
Jij liet me de waarheid zien.
Dankjewel,
Voor herstellen keer op keer.
Ik heb je pijn gedaan,
Maar jij heelt alle wonden.
Lichaam,
Dankjewel.
Toen liever zonder jou,
Nu lief ik jou het meest.…
Terroristische aanslag.
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
936 een lichtflits
de harde knal
vervolgens grijze rook
gegil en geschreeuw
mensen vallen
achter hun bagagetrolleys
op de vloer
hier wegkomen is een
hele toer
doden en gewonden
blijven achter op
de grond
welke besmeurd is
met glasscherven en bloed
van veel mensen
welke hier op deze
Brusselse luchthaven
hun ongewenste…
Zal ik ooit?
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
540 Zal ik ooit zo geduldig zijn
als het seizoen dat nu de bladeren
doet vallen in de zekerheid
dat er straks weer lente komt?
Zal ik ooit zo warm zijn
dat de herfstwind me niet meer
kan afkoelen tot zwijgzaamheid
omdat ik me geraakt voel?
Zal ik ooit zo wijs zijn
dat ik de dingen kan aanvaarden
ook als ze niet zijn
zoals ik zou willen?…
Visite
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
709 over en weer gepraat
en dan vallen er stiltes
uitgesproken en verzitten
op de klok kijken
langs elkaar heen zien
de hond moet uitgelaten
hier heerst de kunst
van het zwijgen.…
Vier jaargetijden in de herfst
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
479 De lichte kleur van de zomer
verdwijnt uit je haren
Het bruin van je huid wordt wit
als de sneeuw van de winter
Jij bent niet te verklaren
uit het vallen van de bladeren
het tikken van de regen
op het raam, hoogstens benaderen
vast te houden als een zegen
waarvoor beiden aansprakelijk zijn
verlangen naar ijs en groen
opnieuw een…
Reis naar de stilte
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
477 Als je mij toelaat in droomwereld
of niet geveinsde werkelijkheid
reizen we samen naar de stilte
onder bloesem van de vlierstruik
ruiken we adem van zomerse wind
zonder verstandelijke conflicten
en je kust mij plotseling
vol op de mond, als ik niet aarzel
vallen ook de laatste woorden
op de zachte zwijgende grond
waar de stilte al…
De ochtend
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
462 Regendruppels vallen
lichtelijk geruisloos,
naar beneden.
De zon, ver achter
het wolkendek.
Verstild ontwaakt de
natuur.
Vogels hoor je cirkelend
in de lucht fluiten.
Nieuwe impulsen, momenten
mag je tot je nemen.
Neem de dag zoals die
komen gaat.…
Mijn kind
netgedicht
4.9 met 17 stemmen
661 Je vallen en opstaan,
je vreugde en verdriet,
je glimlach en je traan
Jouw leven, mijn bestaan.…
Politiek
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
556 We kennen dat nu langzaam aan wel
als ze door de mand vallen
staat er altijd iemand klaar
om ze op te rapen
uit de dwaaltuin in de schemering
met gebrek aan
richtingaanwijzers
en wandelkaarten
Als ik mijn hart als poëzie
recht uit moet spreken in de gevaren
die mij omringen dan
moet ik zeggen dat wanneer ik
door het licht beschenen…
in het landschap van de stad
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
534 de zwerver
zijn fiets gemakkelijk naast
een plastic tas geparkeerd
slaapt onder wakkere wolken
een droomloze slaap
de stadsmus
laat zijn spiedend
vogeloog vanuit
de heg op een vale
boterham vallen
de vrouw
kijkt betraand door het
raam naar de zwerver
naar de mus en terug
en draait zich om
wie overleeft
in het landschap
van…
EEUWIGE VOEDING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
546 Brood met harde korst
tot stukjes breken
en langzaam aan
in de melk laten vallen
zeer eenvoudig gerecht
dat wellicht
overheerlijk smaken mag
het beeldt
helder Evangelie
vanuit Gods Geest neer dalend
op luistergrage mensen
met onbevangen ziel
gereed om Jezus' wil
vrijmoedig na te volgen.…
‘Gone with the wind’
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
1.799 Een herinnering
uit de tijd toen alles nog zweefde
kan zomaar aankomen vliegen
zonder enig hoogteverlies
kan er windstilte zijn in het hart
wanneer rood het verlangen kleurt
de geschiedenis daar omheen draait
lang geliefden
in de armen van vandaag vallen
samen verder gaan
naar wat uiteindelijk wacht
waar de bestemming meer is
dan…