1174 resultaten.
vierdaagse
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
653 stoffig of hard
treffen zij van struikelbeton tot asfalt
mits het geen modder- of waterpoelen zijn
de koers en looplijn zinderend heet
drempels nemend en heuvels klimmend
struinen zij van schaduw in het bos
door koe-loeiende of geit blatende weilanden
slingeren gedragen door mens en natuur
zij door lege straten over volle pleinen
zwijgend…
samen puzzelen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
535 de bank
een tablet, een boekje – digitaal en oprecht
samen verdwalen in werelden zo groot
waarin draken vliegen en helden rennen
een peuter die nog niet leest maar voelt en wijst
de magie van stemmen die iets vertrouwds bedoelen
een kleuter die lacht om een pratende beer
en leert: elk verhaal neemt je telkens weer mee
een puber die zwijgend…
Nieuwjaars-Lied
poëzie
4.1 met 63 stemmen
11.199 Vader, onder al mijn noden,
Vader, onder heil en straf,
Vader, ook in 't rijk der doden,
Vader, ook in 't zwijgend graf.
Waar ik ooit verandring schouwe,
Gij, o God, houdt eeuwig stand.
Ook op mijn stof rust op uw trouwe,
Sluimert in uw vaderhand!
Snel dan, jaren, snel vrij henen
Met uw blijdschap en verdriet.…
Je niet kennen
gedicht
3.7 met 37 stemmen
12.905 Je ligt er prima bij vandaag
Ik raak je even aan
Het is alsof je even naar me lacht
Alsof je mij nog een keer
Zwijgend voor je kunt zien staan
Voordat je rustig inslaapt voor de nacht
Net als die ene avond
Toen ik trillend bij je stoel stond
Omdat die ene jongen me bleef jennen
En die vage angst
Zo'n onbegrijpelijk gevoel vond
Je zei: Laat…
Haar ogen lichtrood
hartenkreet
3.6 met 13 stemmen
1.275 laatste keer
staat ze voor hem
Haar ogen lichtrood
getraand, haar schrale
huilende stem
Maar het geluid zal
langzaam verzaken
Het zijn de laatste woorden
die zij met elkaar spraken
Zij namen gepast elkaar's handen
terwijl ze voor elkaar stonden
nu ze nog één moment lang
vasthouden konden
en elkaar niets meer uit
te leggen hadden, zwijgend…
WIE IS ALS GOD!
poëzie
3.1 met 14 stemmen
4.312 ' zij ons geschreeuw,
zo ‘t uwe was, voor deze;
verwinnaar zal de Vlaamse leeuw,
door Michaël, nog wezen;
sta, engel Gods, zo bidden wij,
ons, lijdend, zwijgend, stervend, bij!
De vane omhoge! en immer voort,
die weerbaar is, gestreden!
'Wie is als God!' weergalme ‘t woord
des zegepraals, nog heden!…
Mijn stille zijn
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
390 Waar ik viel uit tijd
en vorm, waar leegte sprak,mijn kou enorm
waar zelfs mijn naam
geen bedding vond
daar was zij,
mijn zachte grond
geen vraag gesteld
geen eis,geen moeten
geen taal om mij te groeten
maar ogen die het niets
verdroegen
waar ik verdween in niet-bestaan
ging zij daar zwijgend staan
niet als vervanging
niet als…
Verandering
hartenkreet
2.6 met 18 stemmen
1.717 eerste nacht samen
Onze eerste vakantie
Er is iets veranderd
Er is iets veranderd tussen ons
Er is iets veranderd tussen ons realiseer ik me
Mijn gevoel voor jou is dieper geworden
Ik merk dat ik geen afstand meer kan nemen
Niet dat ik dat wil
Ik wil je niet kwetsen
Onbedoeld gebeurt dit toch
Je vergeeft het me tot nog toe steeds
Zwijgend…
DE NAVOND KOMT ZO STIL
poëzie
4.0 met 16 stemmen
6.297 Het speit, de steen rondom,
en, uitgestrekter schenen,
zijn al de vorsen, diepe in ‘t goor,
in ‘t zwijgend goor verdwenen!...
Eilaas, de nacht en ‘t donker zijn
bezitten nu de zanger mijn:
noch nachtegaal, noch ruit noch muit,
en hore ik meer... ‘t is uit, ‘t is uit!…
De thuiskomst van de jagers
gedicht
2.9 met 15 stemmen
6.120 De échte jagers, één op tien
met deze mythisch-brooddronken bende,
gaan ’s winters onopvallend naar het bos
en keren, als de middag
de hand al uitsteekt naar de avond,
zwijgend terug, en hebben wat buit.
Hun rug is gebogen, sierlijk & somber,
zoals de honden die hen volgen.…
Arcanum XV De Duivel
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
626 snede
van amorele vrijheid die inzicht biedt:
zwakke rebellen houden de opstand niet vol
en hoe dan ook verslindt de revolutie haar kinderen
en herbegint de cyclus
ooit zal de duivel
dansen op het graf
van het perverse dualisme
dat goed en kwaad
als tegenpolen stelt
en hervindt het geweten zijn stem
in de luidkeelse stilte
van zwijgend…
DE NAVOND KOMT ZO STIL
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.773 Het speit, de steen rondom,
en, uitgestrekter schenen,
zijn al de vorsen, diepe in ‘t goor,
in ‘t zwijgend goor verdwenen!...
Eilaas, de nacht en ‘t donker zijn
bezitten nu de zanger mijn:
noch nachtegaal, noch ruit noch muit,
en hore ik meer... ‘t is uit, ‘t is uit!…
Zomernacht
poëzie
3.9 met 7 stemmen
2.641 Doch nu keerden wij langzaam en zwijgend en teder.
Aan uw boezem ontwelde er geen woord of geen zucht,
maar uw hoofdeke vleide op mijn schouder zich neder.
Zeg! herdenkt ge die nacht nog, die zomerse nacht,
O, toen heb ik een stond naar uw liefde getracht
en dan had ik zo licht u mijn liefde gezworen!
Zie!…
Tableau vivant
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
571 Tussen regenzwang're wolken
breken stralen zonlicht door
over zoden naast de woudzoom,
donker, zwijgend als tevoor.
Ik lees in wolken, wind en water,
in de sprankeling van licht,
weer de weide van de leesplank
die ik vroeger las als kind.…
Zelfdruk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
446 Ik telde vlekken, lijnen en gaten, scheurde
en lijmde, brak het zichtbaar verhaalde tot letters
en woorden, zonderde cijfers zwijgende af.
III
Pulp rest mij nu.
Ik hef weer de bijl tussen de duim
en de geringde stomp: zijn blad is het raster,
de slag is de inkt.…
Ondoofbaar schijn
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
10 Hoe stil woekert de heimwee in de zwijgende spelonken
van het eenzaam denken, nu de herder ginds verschijnt
met zoete spijzen en met wijnen, rijkelijk geschonken,
terwijl de schaduw van de nacht maar langzaam iets verdwijnt.…
het kind in het woud
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
663 Dit kan niet zijn weet zij, want is dit niet
de heilige witte olifant,
die enkel ronddwaalt
in nachtelijke vuren
wanneer de jagers moe en dronken zijn
en zwijgend staren in de vlammen
terwijl de vrouwen wachten in hun hutten.
En toch: oog in oog peilt hij haar
zijn blik weerspiegelt
diepe nacht en eeuwig dolen.…
mij; totaal aan gort (2)
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
511 de loden pijl werd lang gedragen wat ’t verlangen deed schragen
de zwijgende waarheid kwam opdagen en hakte vragen door
de zeven plagen die uiteindelijk verslagen moesten worden
die toebehoorden aan ‘t schaduwrijk van ’t onoorbare leven (40)
alle mythen kunnen in de heksenpot gemieterd worden
samen met de afwisselend hemelse en helse betoveringen…
Het huisje in de duinen
poëzie
3.7 met 20 stemmen
4.645 Zo zag zijne arme moeder
Hem zoet en zwijgend aan,
Toen ze, onder ruwe zeeliên,
De jonge knaap zag staan.
Maar thans komt hij weer rusten,
Bij haar, na al de last,
Gelijk de moede zwaluw
Komt rusten op de mast.
Hij had een traan in de ogen,
Maar hoop en heil in 't hert,
Toen weer het ijzren anker
Aan 't land geworpen werd.…
Engel
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.413 leren is wat nu nodig is
Ik wil iets zeggen maar er vormen zich geen woorden
Dan pakt de engel mijn hand vast
Ze neemt me mee en laat mij een beeld zien
Een man, vrouw en kinderen zitten vrolijk en gelukkig aan een tafel
Er is herkenning in de man en vrouw, toch zijn ze onbekend
De engel zwijgt en gebaart mij te kijken
De engel brengt me zwijgend…
Aan een moeder (haar zoon viel op het slagveld)
poëzie
4.5 met 22 stemmen
4.990 De miljoenen zwarte fatum-kruisen
zijn zwijgend, maar hun zwarte, wijd-open wonde
heeft het woord gevonden: Alles is waan, alles is zonde;
levenden, vergaart de kleine krachten die u nog blijven
tot geloof in het levende leven.…
Het jaar uitluiden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.747 De bomen beginnen langzaam te druppen
rijp glinstert voor het laatst in de zon
die rood aan de kim gloort
het bos wordt lichter, en daar, aan de rand
zie ik de contouren van de vertraagde figuren
die zwijgend bewegen in het halfduister
iedere handeling lijkt uitgebalanceerd
ze bukken zich en gaan bij de rij langs,
dan is er aan een lange lans…
ik wou dat ik twee burgers was (dan kon ik samenleven)
gedicht
3.8 met 44 stemmen
21.471 spiegelpaleis
dat men ooit voor oneindigheid hield
werd nu voorgoed onbewoonbaar verklaard
je hoorde de rijp op hun zielen kraken
en uit dat gat – daar werden wij geboren
kevin, ramsey, dunya, dagmar, roman en charity
als bij toverslag kwamen wij tevoorschijn
bungeejumpend, met oranje opblaashamers
gillend en krijsend en antidepressief
of zwijgend…
Vertoeven
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
631 als ik zo in de nacht vertoef
en even achterom wil zien
ervaar ik het licht en tegenlicht
de adem waar ik me van bedien
vloeit over helder zicht
maar ook de zwaarte
waarvoor een mens haast zwicht
ik zou zo graag willen,
ook door mijzelf te verstillen,
jou bevrijden van zwijgende
doch knagende last
wat het hart doet verkillen
en de zon…
Alles Stroomt Alles Droomt
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
456 als de beschouwer zelf,
eerlijk, zwijgend - alleen de wijdte.…
Requiem
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
858 die het leven doet verachten
het onvermijdbaar verscheiden
van al wat geschapen is
laat de rots van geloof en hoop
versplinteren en doopvonten
met oeverloze tranen dempen
als verdoofd en verblind
lijkt de Geest onbereikbaar
om wat is, te verstaan
en verwordt tot aardse duivel
die ontvankelijkheid in
schreeuwend hellevuur
zwijgend…
Depressietrein
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
3.256 duister, zwart, down, op, armzalig, vervreemd, ontmand, ontkracht, levensmoe, zat, verveeld, flauw, slap, hangerig, verzadigd, slecht, min, negatief, pessimistisch, zwaartillend, ingevallen, ingedeukt, grijs, kaal, machteloos, gebroken, gekrenkt, gemangeld, aangedaan, verdrietig, troosteloos, verslagen, verloren, verweesd, alleen, eenzaam, stil, zwijgend…
Onweder
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.389 -
Als een verkwikkende dauw op de dorgeblakerde akker,
Zeeg deze troostrijke taal in de harten der zwijgende feestschaar,
Die, schoon vrij van bekrompene vrees, nochtans met ontzetting
’t Zwafelzwangere zwenk in barensweeën aanschouwde.…
Dood
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
829 Van vlees en bloed en stem, gaan ze over naar geluidloze herinnering, voor altijd zwijgend.…
Aan mijn moeder
poëzie
3.9 met 11 stemmen
5.014 't Is nog nauwlijks twee paar jaren
Toen ik 't laatst op gindse grond
Zwijgend aan de oever stond
Om de toekomst in te staren;
Toen ik 't schone tot mij riep
Dat ik van de toekomst wachtte,
En het heden stout verachtte,
En mij paradijzen schiep.…