3520 resultaten.
Mijn gevallen geluk
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
724 Nu de bladeren weer losgelaten zijn,
De kleur van rood en geel zijn intree doet
Lijkt ook mijn zomergeluk te zijn gevallen
Op de straat waar ik het rood ontmoet
Ook op mijn wangen trouwens
Maar dan van kou en wind
Niet van geluk, mij eens verhitte
Als de winter wordt geboren
Hoop ik te zijn als sneeuw
Mooi en wit en zuiver
Wanneer ongetreden…
drentse nazomer
hartenkreet
2.9 met 9 stemmen
1.268 de wind is gaan liggen,
ik weet niet waar.
de zon hangt in het hemelblauw
en verwisselt als een goochelaar
zovele druppels morgendauw
voor duizenden kristallen.
wielen draaien met de benen
langs de ongelijke rand
van een lila paars karpet,
langs gestapelde reuzestenen:
doch... géén Hun in bed.
een vuurvlinder is geland
op de top van…
Hysteria
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
714 Zwaarbebaarde knotwilg leunt houtskolig
op zijn laatste poten. De winter schrapt
en schraapt zijn fraaie franje weg. Georchestreerde
chaos. Een blad wringt een ander
dwingt een ander uit zijn getormenteerde knoop.
Ze willen blijven.
Flits
Criminele hoop. Ze laten los vallen als
een kometenregen maar dan wel beleefd
aan u de eer, collega…
Zachtjes wiegen op de wind
netgedicht
4.8 met 18 stemmen
790 Zachtjes wiegen op de wind,
kijken met de ogen
van een kind;
de herfst weer voelen in de lucht
en weten dat het goed is zo.
Geen grootse dromen dromen
maar mild worden
als de kleuren
die in goud en rood
de bomen sieren.…
EEN HERFSTDAG
poëzie
3.7 met 9 stemmen
4.602 Van zon en van een laatst geluk doorweven is de dag.
Zonnedraden, zilver beperled, zijden regenrag.
Gouden zon op de sterrevende blâren speelt;
Goud, veel goud overal, een Sesam-rotsen-weeld.
Dode blâren zijn op de grond gevallen,
Maar zó sterven lijkt me mooi en allen
Die m’n vrienden zijn, wens ik zulke dood;
Dat zij nooit kennen koude winternood…
Herfstgloed
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
990 koppig lang hadden de bomen
hun zomerse groen vastgehouden
maar slechts twee nachten vorst
hebben nu de vreugdevuren
van de herfst weer aangestoken
bladeren gloeien oranje
goudgeel en bloedrood op
een valse belofte van warmte
op deze koude najaarsdag
de zon doet nog een waterige
poging het licht wat te verlengen
en verspreidt een gulden…
In het rozenboogje
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
726 Glanzende parels
aan dauwketting
tussen de rozen
De kruisspin weeft
haar zijden boog
nog vroeg de dag
spiedt zij de
lichte vleugelslag
van elk insect
zij lokt haar prooi
in het zijden web
trekt met haar poot
`t insect in nood
zij slaat haar slag
Ochtendlicht breekt
in het dauwkristal
in kleurenprisma
spiegelt zich het al…
O Naakte liefde, grijs en broos
poëzie
3.5 met 6 stemmen
2.992 o Naakte liefde, grijs en broos;
mijn arme herfst, uw lent’ genaderd:
een moede wingerd, bloed-dooraderd,
die lenkt naar nieuwe oktober-roos;
een arme, bibberende schaâuwe
die duister om uw schoonheid rilt;
- - o norse min, die danken wilt
noch durft te rouwen…
-------------------------------------------------------------------------
uit…
Zomer 2006
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
621 Ach, laten wij elkaar
niet zeggen wat het leven is.
De hitte houdt de gedachten gevangen.
De boom in de tuin beweegt,
het verraad een zachte bries.
Even lijkt de verlammende gedachte
dat iedere dag, iedere gebeurtenis,
verdwijnt zonder dat er echt genoten is,
gevreesd is, geleefd is, verdwenen.
De tijd vreest de hitte.
Het…
Sterfgevallen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
819 De rivier glanst van waterkeien tranen. Een
rilling van muggen in brailleschrift. Ze dansen
prikken in de spiegel alsof ze met hun kleinste
teen de kogels uit het bloed van de wereld
proberen op te vissen, uit te wissen. Schuiven
uit op bemoste
stenen. Wachten vanzelfsprekend als troost op verdriet
tot de aarde begint te leven, te beven of…
Herfst, voor Ceciel
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
643 De laatste appels
vallen van de oude boom
haar knoesten takken
moe van de vruchten
die ze droeg
zuchten voldaan alvast
wat bladeren weg
vermoeid van deze
lange hete zomer
voelt ze lomer en lomer
haar krachten in
de aarde gaan en
sluit zich alvast af
voor blaad'ren
die ze nu laat gaan
het gras wordt nog
voor `t laatst gemaaid…
Zonnebloem
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
785 Ze aanbad Ra
Haar pittig hart,
een offer aan de zon.
Nu een star gebonden
zonnebloem in
't grijze winterlicht.
Verslagen huilt ze
november-mist.
Vergeten souvenier
uit eerdere zomertijd.
Zelfs niet tot
vogelvoer herleid.…
Met de zon
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
2.220 Uw dagen zijn geteld. U hebt
er nog eindeloos veel in het vizier.
Waarom zou u stoppen?
Uw rijk is gekomen
zoals in de bijbel. Plots is het er. Niets
kan u bedreigen.
Waarom moet u dan opnieuw
beginnen?
De eeuwigheid maakt bang. Die
is normaal voor na het leven,
en ik leef nu.
Mijn rijk is niet mijn doel.
Wanneer dat is bereikt, is er…
Automne
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
766 Boven de toppen van de bomen
een blauwe lucht met wolkenveren
en de geluiden van verkeer en
daaromheen vogelgezang
het duurt niet lang of klokken luiden
om mensen naar de kerk te roepen
om stil te zijn en na te denken
te luisteren naar oude wijn
de zon klimt, en de koele morgen
wordt met de oostenwind verdreven
hier zit ik, noordzij van…
X. Oktober, sloper van mijn streven
poëzie
3.7 met 7 stemmen
2.935 Oktober, sloper van mijn streven en mijn hopen,
uw moker is van lood
die weegt ter lome leên me en houdt mijn nek gestopen.
Oktober; en uw aêm, mijn lammer lijf beslopen,
Oktober, maakt mijne ogen groot.
Van alle spel geweerd de blijde zomer-kieten,
en te aller rust gekeerd;
verlaten alle luste’ en die me zelf verlieten,
Oktober, - als een…
Een gouden zon
netgedicht
4.8 met 20 stemmen
1.136 Al vallen ook de bladeren,
een gouden zon is er toch ook;
zo gaan de mensen vaak
in weemoed verder.
Ze moeten wel, want leven dringt tot vreugde,
al er zoveel leed
en stilte veel te groot soms;
Laat er geen bitterheid
gaan groeien in de harten,
nu de oogst er is,
de aarde
die haar vruchten heeft gegeven,
ten leven.…
Herfst
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.371 oostenwind
bladerdek
herfsttint
regenjack
kalebas
kastanje tam
waterplas
oesterzwam
rubberzolen
storm op til
aanbevolen
vitaminepil
vioolmuziek
bliksemschicht
melancholiek
ogen dicht
uitzichtloos
depressief
pillendoos
afscheidsbrief…
herfst
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
1.053 laag donderde de zon
haar stralen de wereld in…
Oktoberroos
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
745 Een rode vlek laat in oktober
de roos bloeit wat vermoeid
de vorst liet haar nog ongemoeid
een wonder tussen `t blad van koper
wat glazig oogt haar rood tussen
het verdorde en vergeelde blad
alsof het reeds was gevat
in koude handen van de dood
verwonderd kijkt ze rond
`t verdorde en vergeelde blad
doet haar vermoeden dat
de zomer reeds…
bladgoud
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.097 in het oosten
kipt de zon
de koele nacht
over de muur
klimt in de ladder
van de bomen
strooit bladgoud
in de kruinen
het is windstil
de vogels mediteren
er is nu sprake
van migreren…
NAZOMER
poëzie
3.5 met 13 stemmen
3.241 Weinig schone dagen
Zijn ons nog gegeven.
Laten wij de hemel vragen
Om gelukkig leven:
Nachten wit van dauw,
Die laat optrekt,
En als water zonnelauw
Langs ’t gewas lekt;
Om bezonken klaarte
In vogellied en bruine sloot;
Vruchten vol zoete zwaarte:
Ons blozend brood;
Om groene levensbomen,
En loof in vlam,
Als de engel die ons dromen…
Zonnewijzer
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.201 De nacht is gespleten
en de ochtend is geslepen.
Orchideeën sterven op het glas
woorden ontwaken in eenzame harten.
De lucht is gedrukt in eendagsvlinders
wolken wijken voor de zwaan
die zich door violen het seizoen inleidt.
Geuren bespelen bezige bijen
in een muzikale ode
van tedere aanraakbaarheid.
Vandaag is een vuurzee
een bloeiende…
zongoten
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
700 herfst domineert in mozaïek van seizoen
en viel met de deur in haar territorium
met een barbaars temperament
groef ze zomer uit met zongoten energie
de tastbare warmte
werd door haar donkerte toegedekt
haar passen zijn gezet
in een zuiging van fluweel
in haar stopbewegingen van najaarswaaier
zet ze zomer in een ingescheepte stilstand…
weemoedig vergezicht
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
779 in een aflopende zomer
heb ik naar een plek gezocht
waar het geluk nog wilde blijven
negeerde ik de oprukkende herfst
die zich aan mij openbaarde
in een explosie van weemoed
heb ik mijn ogen gesloten
voor het snel verkleurend blad
aan de vermoeide bomen
me vastgeklampt aan de te bleke zon
die al van ver moest komen...
bij het gebrek…
OKTOBER
poëzie
4.5 met 6 stemmen
3.531 Getij van Westerstorm en stille wolkendagen,
Van zondoorvloeide nevel, mistvergulde dauw, -
Alleen de blijdschap van een god kan lachend dragen
De zijden weelde van uw weemoeds kleurge rouw.
Geen mens doorproeft zo zoet als de eerste rode kersen
Der lenten in wier eeuwigheid hij had geloofd,
De rijpe wijn die gist in uwe volle persen,
De koele…
DE BLAREN VALLEN
poëzie
3.5 met 17 stemmen
6.776 De blaren vallen, blad na blad,
Die allen sterven moeten,
Zij dwarlen langs het herfstig pad
In huiverende stoeten.
Zij zwieren rond, omhoog, omlaag,
Zij rusten en zij vluchten,
Wild voortgedreven door een vlaag
De laan is vol geruchten.
De blaren goud, de blaren geel,
De herfstwind doet ze vallen,
Zij zinken na wat wild gespeel,
Zij…
Oktoberblues
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
893 Dauw roept om berusting
geen kou of hitte meer
gewoon ochtend, licht
de twijfel, de hoop een uitzicht
op beterschap, al is die maar fictief.
Laat ons geloven
dat de lente
nog kan komen.
Rauwgrauwe hemelvlees
verstrooit het verstofte graan
boer staat machteloos heeft uit vrees
de kleuren weggeveegd uit zijn bestaan.
Die komen nooit meer…
Waar wind de bladeren uit zal vlakken...
netgedicht
4.4 met 20 stemmen
886 De bomen bergen weer hun zomerkleren op -
niet in een kast, maar in de grond
waar men van nu tot weer een voorjaar komt
slechts dood en ondergang, ontbinding vindt.
Laat los, laat los, zo zingen alle bossen,
behalve waar de dennenbomen staan -
de beuken die als heersers langs de paden
nog fier rechtop ademen, ook zij worden kaal.
Horen wij…
afreisgedicht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
708 de zomer moe van zonuren
wacht op afscheid
het verval nabij krijgt straks
het wit van jouw huid
zijn seizoen
in de lange langzame trein
naar morgen gaan wij
als ongewisse reizigers
teloor in de tijd
op elk stopstation
raken wij eenbeetje
in onszelf verloren…
herfstprelude
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.092 als de donder
bijna
op de bliksem valt
de wind nijdig
raaskalt
onder de luifel
de regen
tegen het rolluik
slaat
geen vogel
nog een poot zet
op het dak
de herfst
de eerste lansen
werpt
zal ik
luisteren
naar de babbelzieke regen
tegen welke prijs
hij samen met de wind
dit hels geweld
bekokstoofd
heeft…