1642 resultaten.
Het blijft
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
6.352 Natuurlijk wentelen de seizoenen door
bevallen vrouwen en worden anderen bevrucht
zout de zee zich verder, betrekt boven mij de lucht
en hoort er niemand wat ik hoor
zeker, ik ben de ontdekker van mijn land
maar mijn plek die met een geheim begon
wentelt zich almaar in lucht en in zon
en jaagt hier mijn hart en ziel in brand
om mij heen…
herfstgeluk
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.127 de wind die tussen de bladeren hijgt
een warme damp die de aarde ontstijgt
ik maak met mijn vingers een kijker
het geluk kleurt alle beelden rijker
ontelbare druppels lekken van bomen na-nat
terwijl de zon er in duizend kansen uiteen op spat
de liefde die in mijn bloedbanen als maar groeit
tegen de seizoenen in aan plaats nog wet gebonden…
Schemerbos
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.145 Er dwarrelen
verdorde dennennaalden op mijn kraag
terwijl op fluwelen voet een vroege vos
mijn pad kruist over de flanken van het bos
Mijn achtertuin leunt tegen dit woud
waarin de vrije loop van de seizoenen
voorziet in het natuurlijk onderhoud
met in de winter karige noodrantsoenen
en de zomer de overdaad verzwelgt
ook ieder mensenwerk…
Vuur van de zon
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
400 in donkerrood
warmde zich de
eeuwenoude stenen
muur met het
vuur van de zon
met kruimels
cement had zich
het minuscule leven
al jaren verwend in
krenterige symbiose
zij kende de kleur
van seizoenen wist dat
wind met stormachtige
vlagen haar bloempjes
tot toekomst zouden maken
jij hebt met de wallen
gesproken en stukjes
geschiedenis…
Een echt thuis
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
541 keken
en luisterden
wat de lijnen
en groeven te
vertellen hadden
in de hoofdstukken
van jouw levenswerk
zwaar belast in
huiselijke sfeer
na een leven van
zwoegen stond
de huid in diepe
perkamenten
kloven als
fundament voor
een echt thuis
met veel familie
en allerhande
bindingen met
boeren en bedrijven
kinderen natuur
seizoenen…
Doodgaan
poëzie
3.9 met 52 stemmen
8.724 De bomen dorren in het laat seizoen,
En wachten roerloos de nabije winter...
Wat is dat alles stil, doodstil... ik vind er
Mijn eigen leven in, dat heen gaat spoên.
Ach, 'k had zo graag heel, héél veel willen doen,
Wat Verzen en wat Liefde, -- want wie mint er
Te sterven zonder dees?…
Wilde zwanen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.165 Met het ochtendrood in haar schaduw
vluchtte zij naar een ander seizoen,
de herinnering als glas in haar gedachten
waar zij nog immer wacht
met de golfslag ruisend aan haar voeten.…
Vrijheid op vleugels
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
628 vrijheden
met de status ongezien
of nog niet vertoond
waant jezelf los
van alles wat
met aarde bindt
alleen nog ik maar wij
zijn elkaar goed gezind
het zijn vreemde
transfers zo zonder materie
alleen de gedachte is
al snel genoeg om onopvallend
meteen ter plaatse te zijn
als een geur de wereld
voorbij in kleur niet
gebonden aan seizoenen…
Hoe lang nog
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
917 ik sta met
handenvol bladeren
kijk naar de lucht
biedt het blauw
alle kleuren aan als
de wind zacht zucht
zij voelt de wanhoop
van het herfstgebaar
het eonen oude ritueel
groeien bloeien oogsten
in herhaling van seizoenen
zonder hemels commentaar
dwalend in de
sterrenwolken lijken wij
er niet meer bij te horen
zelfs de boodschap…
zomereinde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.071 het begin van sprookjesachtige
verkleuringen in vlammend rood
en okergeel
met ieder z'n eigenheid
in blad en vorm in het grote geheel
verliezen de bomen langzaam hun zomerkleed
en maken zich voor een nieuwe
fase gereed
de takken fier en wijd
in de reflectie van de tijd
de wortels verankerd
in de grond
waarmee het sluitstuk
van een seizoen…
Zo veel moois
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
616 Hier is de schepping mooi
dat zal niemand ontkennen
elk seizoen zijn eigen tooi
toch blijft de mens rennen.
Hij rent door het leven heen
alsof hij de tijd wil inhalen
zo blijft hij helemaal alleen
tot God hem eens komt halen.…
Tuin
gedicht
2.8 met 18 stemmen
7.532 Van aarde ben ik en de kleur
van een seizoen. Omsloten door de hagen
en het huis vorm ik een buffer tussen weg
en thuis. Men graaft in mij en dekt me
toe, snoeit waar ik te uitbundig doe, een pad
is krappe oversteek naar wegen waar ik niet
van weet; mijn rand is daar slechts
mee gemoeid.…
Zomer
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
725 Dankbaar mogen we zijn voor deze tijd
Waarin de aarde z’n gewas weer geeft
Door Gods trouwe zorg en goedheid,
Zodat mens en dier de winter overleeft
Elk seizoen heeft zijn bekoorlijkheid
Maar toch springt de zomer er uit
Het geeft warmte en vrolijkheid
Waarbij de vogels met hun gefluit.…
De zomer
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
760 De zomer heeft
alle registers geopend
met overtreffende trap
in uitbundig groen
waar de kleurrijkheid
groeit en bloeit en
overweldigd bij iedere stap
wat een verademing om
te genieten
van dit mooie seizoen
om even niets te moeten
of iets te doen
alleen maar kijken naar de blauwe lucht
je te warmen aan de zon
of je te nestelen in het…
ongemerkt
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
679 de winter is mij sympathiek
heeft weinig te verbloemen
ontsluiert slapende geheimen
verstopt in het dorre hout
of onder het verstorven loof
de solitair maakt blij, naakt als hij is
scherp afgetekend in de ruimte
doorzichtig als mijn haag
onthult hij rustig wachten
op leven van de koude grond
haast onbespied komt 't licht
in dit seizoen…
Brakke dijken en natte voeten
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
575 de aarde doorweekt, de luchten grijs
zo luidt het verhaal van donkere dagen
het seizoen van regen en wilde vlagen
van brakke dijken en meeuwgekrijs
naaktheid alom, het landschap schraal
de geploegde akkers dromen al
en bomen kleumen in naakt verval
met natte voeten en kruinen kaal
toch hoor je buiten de straffe wind
nog vrij van depressie…
Zomer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
650 Elk seizoen heeft zijn bekoorlijkheid
Maar toch springt de zomer eruit
Het geeft warmte en vrolijkheid
Ook door de vogels met hun gefluit.…
Te licht bevonden.. ?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
499 Maar in sprakeloze wanhoop,
als het licht van de duisternis
herpakt in de seizoenen om een
herwaardering strijdt,
naar hogere ruimten stijgt
waar het – evenzo – een
bandeloos leven leidt, zonder
verbanden naar de letters van de
realiteit, de voordeligste
positie kiest en voorrang krijgt.…
O dennenboom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.706 Ha dennenboom groen, ha dennenboom groen
Jou neem ik mee voor een kwart seizoen
Ik geef je wat licht ik geef je wat glans
En breng om je stam een vrolijke dans
Ik geef je wat kleur, ik geef je wat geur
En jij bent de boom... met wie ik wekenlang sjans
Ho dennenboom groen, ho dennenboom groen
Wat doe je nu, wat sta je te doen?…
Herfstdoorsnede
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
598 Ik lig verstild in het grijze ochtendlicht
ons mooie overtrek toont slijtage
zojuist zag ik het najaar er voorgoed in vallen
Wij, enkel nog een doorsnede van de herfst
de zomers in ons zullen verjaren
steeds verder bladerend achteruit
Jij, die nog slaapt
in de zachte trekken van jouw gezicht
waarin de seizoenen sneller gaan dan ooit verwacht…
Prozagedicht; Een hulde aan het leven?
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.275 Carnaval:
hoe komen mensen erbij
tegen een decor van troosteloosheid, grauwheid en verval
in een koud, sfeerloos, somber en heilloos seizoen
de groen/oranje sjaal te dragen of andere potsierlijke kledij
als uit een nachtmerrie en wagens in elkaar te knutselen
die de bizarre, groteske hallucinaties van een krankzinnige
veruit overtreffen in waanzin…
Mijn Moederboom
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 Het seizoen is weer herfst geworden.
Ook ik werd een oude, herfstige man.
Dromen zijn tijdloos en ik droom.
Ik zie mijn jonge moeder terug.
Ik kus haar teder en ik fluister.
Wees maar niet zo angstig moeder.
Vanaf nu blijf ik altijd bij je.
Appels vallen nooit ver van de boom.…
Winter schrijft een witte veeg
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
818 geselt
aarde in zijn kaalheid schoont
droom de hitte van de zomerzon
als voorraad licht en warmtebron
heb een rijke oogst ervaring
te zaaien in een volgend jaar
aarde gaat in groen verwachten
als licht lente weer zal pachten
kan de ergste koude weren
de lange winterdag doorstaan
ik zal met jou het jaar omkeren
weet we kunnen de seizoenen…
Droom
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
465 vrede en geluk
mensen ontmoeten elkaar
samen genietend van een zorgeloze tijd
het wordt warmer
bloemen met dauwdruppels glinsteren
als kristal
een lichte bries blaast al je zorgen weg
de regenboog als overgang
naar een nieuwe tijd
De zon roept me een welkom toe
met haar zonnestralen
en vertellen me verhalen doorheen de tijd
van alle seizoenen…
Denken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 Gedachten houd ik in mijn besloten wezen
In ruimte en maten aan mij toebedeeld
In parten en kwadranten van tijd verdeeld
Gedeeld tussen grenzen van hoop en vrezen
Ze zijn niet meer of minder dan een sleur
Van alle jaren wisselende seizoenen
Die zich als de getijden verzoenen
Door de verschillen in klimaat en kleur
Als ’t langzaam herwaarts…
druifde in mijn wijn
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
680 achter
het centraal massief
de kale bergen
na de imposante
bariérre leveren
nu eindelijk de
beste Corbiére
jij weet van overleven
de kale rots
kon jou de kalk geven
die je nodig had
de scherpte van
karaktervast en alcohol
die daarvoor nodig was
het tikkeltje venijn
dat oprispt in de nasmaak
mag er zijn jij hebt
seizoenen…
Kosmisch krabje
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
475 koning
gestorven, een geest heeft hij niet
achtergelaten, een schat misschien
maar je zou alles moeten afbreken
om dat te weten te komen
en langzaam gaat het zo ook
wortel voor wortel, spriet
voor spriet, druppel voor druppel
regen, zon en vorst, leven, en dood
Ook die is tijdelijk, al duurt het
heel wat seizoenen…
een gewone mens
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 morgen is het weer zomer
dan hangt aan het groene ijzerwerk
rondom mijn kleine buitenterras
weer het opgehangen plastic in zwart
gevuld met een kleurrijk gewas
of beter gezegd, eenjarige plantjes
zij blijven twee seizoenen
zo sterk als
de kwetsbaarheid van oude van dagen
er zijn nog vetplantjes in rieten mandjes,
overjarigen zoals dat…
herfstig
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
444 de daken dekken
de zwoelte af
ik tracht nog
die gedachte te vangen
het voorbije seizoen was ook laf
ijsblokken versteenden in
doodlopende straten
"die Welt ist etwas vergangen"
ik ben achtergelaten
in de koele kelder,
een klein venster
toonde eerst wat mist
later, veel later
werd het trager helder
de lust verdween
in de geijkte…
Bemin en verzet?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
368 de
klok zijn uitgezet waarin ik mij
verpoppen laat in een cocon van de
naderende winterslaap waarmee de
adem van de maanden is dichtgesnoerd
een herfstbries onvermoeibaar
zijn adem plaatst over de toppen
van mijn kunnen, momenten waar
mijn dadendrang zich ongestoord
in kan verstoppen, ik blijf dat
wezen waarin ik mijn eigen seizoen…