Netgedichten over reizen

Uitgepraat, uitgeteld, uitgerekend nu Aangespoeld aan de Ligurische kust. Gestrand, over de delende bergen aanbeland Net niet aan zee, een te dunne strook strand. Golven rollen, dollen en duwen u meteen terug Geen sporen meer nadien op de hoge heuvelrug. Bevend liedjes zingen die het wijkende tij niet keren Luidkeels liedjes brullen die…

Tijdens de puzzelrit met een pestgang Via meanderende steile landwegen Langs uit leem opgetrokken hutten Slaan onfluitbare krekelsymphonieën In de gouden avondstond rumoerig Op het prutten van de motor aan Blijven kinderen uitbundig Mij naroepend of wuivend staan Of rennen de brommertaxi achterna En bij het liefelijke logies wat later…

Als wilde ganzen landden hier vissers en monniken, anderen voeren verder en ontdekten Amerika maar ze kwamen terug langs het noorden, Thule waar het gloeiende stenen regent waar het land brandt en de rotsen zwemmen tussen kokende fonteinen Daar zijn de poorten van de hel en de paden naar de hemel onzichtbaar boven de wolken om reusachtige…

passages van voorbij flitsende treinen mijn kleine leven groot maken stil meekijken over jouw schouders mijn zwervend bed door de kosmos klimmend op ongenaakbaar graniet werelden door een caleidoscoop bezien wie rekbaar reist kan beeldend verhalen…

De avond steels gevallen Over het pokdalige pad van zand Ons reppend naar de lodge Spotten we plots aan de wegkant Iets wat zich sacrosanct voordoet In mijn afremmende lichtbanen Wij verwoed met gadgets tekeer gaan en Snapshots door de neergelaten ramen Van de lanterende panter maken Waarna we verrichterzake Weer stoffig oplossen In…

zinsbegoocheling vrijheid gegeven onmatig in een geruisloze windvlaag met een herinnering magnetisch opgewekt in afgewikkelde nachtspoel pulserende velden berimpelen wazig een regenplas op het voetpad vol wegzeilend herfstblad nog en snel een nauwe zeestraat gegrist uit de winterse geo-gedichten van White of Ten Berge weerspiegelt…

Een nachtelijk warm terras in Dalmatië. Een wapperende wind in dansend Kroatië. De windstoten slaan me, maar slagen er niet in, mijn gedachten op de vlucht naar vamperig Vlaanderen: mijmeringen naar wat ik achter liet: niets.…

Krekelwrevel. Boorgeratel. Hamerslagen. Daartussen gehark in het woordenpark. Herinneringen glijden van heuvel naar zee inslapend naar benee.…

Een schilderij met een dame golfstick op haar schouder hoge hakken, zomerjurk op een balustrade, die ergens in Rome moet zijn Daar sta ik voor te dragen over de liefde en ook nog de zin van het bestaan in de Posthoorn van Den Haag op zijn Italiaans con brio…

Sigaren draaiend in de blakende zon met nu reeds vergeeld de tijden van weleer tijd van de roker tanende, steeds meer Roken echter, vangt tijd in vele jaren sterken nochtans pakken ze subiet terug draaiend sigaren, werk'lijk vingervlug De enthousiast sigaar-draaiende Cubaan zal misschien net weten te ke- ren het tij (want een tevreden roker…

De zweverige spitsen van bergen en wolken vormen een zandloper. Inhaalbewegingen van de zee weken niemendal los, korrelig rollen ze ons in een ruis. Zo zijn we ver van huis.…

Met de stroom komt de mooiste droom mee: Wij, met z'n twee een scheepje, schip beiden, beste stuurlui niet aan wal.…

Lelijk Firenze Hot spot van toeristen ‘t Hondje in het graffiti park Naast de Boboli tuinen Half-blind hobbelend Achter het baasje Was het mooiste wat ik kon ontdekken. Bij de open-air pizzeria Waren alle tafels gereserveerd Dus ik stapte weer op na de Vongole te hebben aangestaard. De volgende ober kon me Limoncello Bezorgen bij…

Het versplinterde toeristenstrand spreekt een vreemdere taal, besproeid met glimmensen uit overheersende blokken. Palmbomen waaieren valse lof. Achter het gebergte van zonneschermen moet de zee liggen, wellicht. In de verte ogen de ontbolsterde heuvels. Verkreukt ontvouwen zij zich om evenmin de honger te stillen.…

een krijsende kleine burgemeester zwiert sierlijk boven het droogvallend wier in de monding van de rivier zoeken eenden gelaten naar voedsel op de nerende scheidslijn van zout en van zoet de hemel verliest in egale bewolking haar gloed de wind valt geleidelijk weg en in de verte vergrijst een berg in het zwelgende grijs steeds verder…

De zomer lonkt, de zomer wenkt, de zomer komt eraan boven de zee het zwijgen van de zon, de dag breekt aan zinderend en vlinderend een flinterdunne waan van ozonrafels in het zenit, van hun laag ontdaan zwoele erogene zones zwellen af en aan op zwaar gezalfde zonneheuvels van hun top ontdaan, zuchtend onder monokini's zwoelheid -…

in straffe wind vanaf een neolithisch graf - tientallen opstaande stenen van Lewis gneiss - met in het midden een crematietombe waar ooit door vlakgom van de vlammen de doden werden gewist liep ik op reis een onbesliste route langs naar hier een laatste rustplaats in het niets in regen en wind een dodenkoerier inscripties op…

harde noten gekraakt: dommelend door de domme discodreun, trein trekkend naar het land van zero onderweg afgehaakt op een smalle reep tussen zee en strand snel ondergedoken in het volle zwembad minder diep dan gedacht wachtend op het blauw van de nacht om te dobberen op haar golven zacht…

De dag duurde 2 korte nachten De krekels vervingen de klok De wind maalde mij tot los zand En verspreidde mij over het vergezicht. Ooit keer ik terug voor de rest…

De opstoot van wind errond bedwingt de burcht niet. De rots stoot relletjes van schuim af, terug de lege zee in. Verbeten altijd opnieuw weer vloed tot eb.…

'Dichtbij zien is geen enkel probleem' zei me de opticien die m'n ogen test, keurt 'Maar in verten ......... zien?' zei ik op mijn beurt 'misschien komt een bril van pas' weerhoudt u van het -in schijn zien- van 'n Fata Morgan?…

Na de vloed van bergen dobberen reddende lichtjes aan de rand van de woestijn: ze boeien ons in de nacht, wij zijn weg van Death Valley…

Gekroonde torens met hopen Monumenten ketenen dromen Ertussen groeit elke wandelaar Reikend uit tot gedenkteken Voor de beelderige Karelsbrug De verrukte ziel klimt tot het Slot Van weelderig, prachtig Praag…

De nacht opent de sluizen: lichtreclames en wagens overspoelen Las Vegas. Verkeerslichten pompen stroom in de lanen, ze leiden naar 1 punt: vertier in Living Valley.…

Na schepen keren ook de golven terug naar de beschonken haven onder het alziend oog van de zinkende zon. De golven blijven komen en tegendraadse vogels houden hen niet tegen. Traag slokt de nacht alles op. Met rode kaken. Enkel het werk van lichten behoudt de band. De overgave ruist ……

Staan ze niet symbool voor Holland.... symbool voor Amsterdam? Zoals de Jordaan en draaiorgelmuziek onze molens aan de Zaan Klompen te zoeken aan man-of vrouwevoet in het voorbijgaan Verbaasd, verstomd te staan over zoveel 'open monden' bij zovele Japanners, Koreanen in rijen, groepen een voorjaarsreis boeken om Holland…

als thuis mijn vingers over stukjes landkaart schuiven hangt de wereld voor zolang het duren kan van reislust aan elkaar geef mij een atlas ik draag hem op mijn rug over de aarde ik loop de barre sneeuwnacht in zoek verglaasde kiezels in woestijnen in mijn geest verborgen de reiskracht zoveel groter dan ik mijn vingers…

De kerk van Montserrat baadde in goddelijke inkt die de onzegbaarheid van het verhevene neerpende ad fundum. Ondertussen liep de regen in de val van de ravijn.…

De landtong slurpt aan de zee. Verrukt springen golven op. Dit minnespel dooft uit, stilaan wanneer de avond haar sjaal slaat en het land tegen de bergen aanlegt. Restanten van het festijn drijven als verguld glas de haven in. Nog lang pikken vogels de dag al fluitend in.…

De zon daalt langs de golven naar het strand Onze blik beklimt ze Tot wij mekaar ontmoeten In volle geopende zee Langzamerhand Verbrokkelt de lichttrap Wij spoelen weer aan Laatste glinsters wuiven De horizon glimlacht…