209 resultaten.
Geschopt door verzen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.673 geschopt door verzen en verstopte voeten
gebonden aan de waarheid, die moet rijmen
verlies ik mij in opgesloten vormen
de leugens moeten klinken als geheimen
de dagen moeten trots zijn, levens passen
als tandwielen, ze draaien om hun assen
momenten dwingen, ongewild omwroeten
de klokken vrijheid, nooit meer te verrassen
het mozaïek, in woord…
VERTREK
netgedicht
1.7 met 10 stemmen
1.188 Vlucht vijfviertweedrie is vertraagd
Mind your steps, mind your steps
Dat geldt voor adeldom en plebs
Verschil in afkomst is vervaagd
Het heeft de vluchtleiding behaagd
Te staken, dus zitten wij vast
Zijn ongewild te lang te gast
Maar kaaskoppen zijn onversaagd
Wij, stammend van de Batavieren
Wij, dijkenbouwers, handelsvolkje
Wij, boeren…
In mijn Doka (variant op gedicht " De Duivel " )
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
518 in mijn donkere kamer
ontwikkelen zich bij tijd en wijle
beelden van onbekende aard
ook al lijkt de waarneming zuiver
en belicht onder de juiste hoek
soms groeit er ongewild
een boze duistere geest
waarvoor ik ernstig huiver
het kan zijn
dat kleuren zijn opgelost
in zwart-wit denken
omdat de werkelijkheid
zich aan dromen botst
of zich…
De schijn doorboort?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
486 die ongewild altijd komt, een laatste
kus die de schijn doorboort?…
hoor ik toch mijn adagio
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.430 vingers
zijn te grof om zwart
en wit apart te raken
klink grijs in
treurmuziek omdat mijn
stemming dat vaak eist terwijl
handen toetsen overspelig maken
in zwart-wit gepaard
slaan hamers hun staccato
niet fijn besnaard
hoor ik nu mijn adagio
versla de brede banen rust
een achtergrond die zucht
accoorden die toch ongewild…
jou
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
590 ‘t zijn jouw bruingroene ogen
je koddige neus
‘t zijn jouw kleine gevoelige kantjes
die me ongewild verleiden
‘t is hoe je naar me kijkt
‘t is hoe je me doorziet
je lieve woorden
die me bewust gelukkig maken
‘t zijn jouw zuchten als ik je kus
in je nek
je luider ademen bij het zachte bijten
in je oor
het duwen van jouw lichaam tegen…
Ontlading
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
735 Woedend willen letters dansen
trappen ongewild de zin
zelfs de punten slaan op hol
willen terug naar het begin
als de komma's ook gaan krijsen
trekken strepen stil verdriet
zelfs de hoofdletters die buigen
zien het uitroepteken niet
alle woorden worden vragen
machteloosheid verbijt de pijn
zwarte lijnen kunnen niet dragen
zakken door…
EINDEJAARSRING: DEVIATIE
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
754 niets kwam terecht van wat de straat beloofde
we liepen onverschillig en in wild-
verband, de klinkers hebben ons verstild
met elke nieuwe stap die ze verdoofden
wie had het recht om over onze hoofden
een weg te banen die ons ongewild
de kant op wees waarin wij niet geloofden?…
Aftandsbedieningsrestaurant 'De Vliegende Schotel'
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
491 Verblind en door woede gedreven
werd door 'm gegild,
dat-ie gans ongewild
net z'n ogen de kost had gegeven.
Er was ook een dame uit Schagen,
die druipend van soep zat te klagen.
Ze vond het gênant,
dat dit snertrestaurant
haar inenen een soepjurk liet dragen.
Zo was men z'n gram aan het halen
bij obers.…
boos blatende schapen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
439 Ongewild opdringerige herinneringen
aan het verzwakte schaap op de slachtbank;
die hij niet actief afschudden moet, maar
met het grootst mogelijke geduld laten
afdrijven tot zij verstijven in verleden tijd.…
zij ging al
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.791 de toekomst
komt haar niet meer toe
ook die liefhebben
ervaren met ongeloof
de gemiste verwachting
schreeuwende pijn
bevriest het redelijk denken
hoop daalt in de
menselijke achting
daar gaat zij nu
op een onbekende weg
heeft ons ongewild verlaten
een ding kan ik zeggen
niemand, nee niemand
zal haar uit ons hart
kunnen praten…
Troostengeltje
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
4.172 grieperig, rillend, koortsig
lig ik op de bank, ongewild geketend
aan huis, terwijl ik ongeduldig
wacht op verbetering doch wetend
dat ik niet alleen ben voor de eerste keer
Voorheen moest ik het alleen overwinnen
ik heb nu een stiefdochter die haar zinnen
op mijn verzorging zet; ondanks mijn verweer
ze smeert een boterham voor haar en mij…
lekker zwampartijtje
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.143 Een mooi intiem gedicht
komt uit de inktviszwam
die met zijn discus
uit het duivelsei
- een huidig balletje - losbreekt
Waarbij als jij de lens richt
in wat er uit steekt
dieprood van binnen
als je goed blikt in het doosje
zie je vlezig en vochtig picturaal
golven gelijk vulva clitoraal
ongewild niet getrouwd bloos je
los gemaakt in…
De laatste hand
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.391 Omdat hij zich eenzaam voelde;
met zijn rug tegen de muur,
niet kon voldoen aan de te hoge
verwachtingen, eindeloos heen
en weer gestuurd, als een vogelvrije
met altijd de wind van voren,
kreeg hij pas vaste grond onder
zijn voeten na het voornemen
een taal te spreken die iedereen
verstond; hij deed het openlijk,
ongewild de schijnwerpers…
- Nagels van roest -
hartenkreet
3.8 met 26 stemmen
875 De nagel in de muur,
slaat men dikwijls
ongewild ernaast, en de
kracht die je uitoefent
wordt niet doorgegeven.
De betonmuur is harder
dan men dacht,
mysterieus,
de nagel buigt als
een ongewoon ijzer
roestig, hard,
met een spitse punt.
Ruwe nagels
vormend in een muur duwen
slaan in met bruut geweld.…
weg
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.836 triest..zwak
heel onzeker
uit balans
en soms labiel
in een tijdperk
dat haast vliegt
grote druk
veel gestres
sprong men vroeger
nog in de bres
om een mede mens
te helpen
laat men die kans
nu liever lopen
dan zou je het
met eigen leven
moeten bekopen
alleen al hier door
is menig mens
niet vrolijk
sterk en stabiel
dat wordt ons
ongewild…
Navels
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.059 Het wordt de ondergang van menig nette vent,
Die tracht zijn ziel in ongereptheid te bewaren
Maar blote navels ziet waar hij zich keert of wendt
En ongewild gedwongen wordt tot navelstaren.…
Eén uit duizend...
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
2.023 Als 't water dat loopt,
Waarheen 't niet hoort,
En de gehele harmonie,
Misschien wel ongewild toch verstoord.
Maar een der duizend golven,
Kom 't zonlicht toch bekoren,
Ze schittert boven alles uit,
Midden in de zee, waar golven behoren.…
De zon die zo vertrouwd...
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
927 Hoe kan de zon zo mild mijn hart vervullen;
hoe kan een lied een boom zijn die hier groeit;
hoe kan een glimlach speels en ongewild
een zaadje zijn dat kiemt, een bloem die bloeit?
Hoe kan het licht een mens ontroeren,
hoe kan een zang ooit niet gezongen zijn?…
DIEP IN MEZELF
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
474 het lijkt soms zo oeverloos overbodig
in de wind waaide een waardevol advies
wat zij mij met een zucht voor las
is accepteer wat je ziet en blijf bij jezelf -
het je ik blootleggen schenkt soms
alleen maar ongewild verlies
en ach wat doet het eigenlijk er ook toe
van al dat graven wordt je hondsmoe
en wat je uiteindelijk ontdekt is wie…
Hoornen zacht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.049 Jouw lieve lach
ik zie al lamplichten dansen
er valt een doodshaar om ons heen
één koprol nog
laat me begaan
drinkhoorns, kandelaars
alles is niets en kijkt mij aan
een koprol nog
laat mij begaan
daar ronkt het steundier in de nacht
met zo af en toe een basstem in de lucht
palen flisten door de ruimte
ongewild tel ik de flitsen van…
Leeftijd
hartenkreet
3.6 met 23 stemmen
920 Het zal nooit wat worden weet ik ongewild
Ach, ik snap het wel… ik ben ook een stuk ouder
jij bent pas zes, en ik ben al zeven….
Op die leeftijd een verschil van een mensenleven.…
Waar de narcissen zich laven...
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
480 De vol gedekte tafel maakt de
spijs overzoet, ongewild geleid
door de blik vanuit je silhouet
en de terugkerende verleiding
uit het ongekuiste bloed.
We liggen begraven op het veld
tussen jouw hoop en mijn kwetsbaarheid,
waaraan de narcissen zich laven,
elk voorjaar weer vanuit hun
oorsprong tot aan het stervensbed.…
katarsis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
460 mijn ogen
eer je meedogenloos
met vaste hand
een kerf snijdt
door de verweerde korsten
op mijn wonde
de etterbuil barst open
plotse pijn
scheurt door het netvlies
witgrillig en meertakkig
als een bliksemstorm
wijl uit de snede
braakselbloed en etter
opfonteinen
proeft mijn tong
het koperzoete bloed
van stukgebeten lippen,
een ongewilde…
HET ENGELTJE
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.161 vroeg achter zich liet
het kind begreep
een engel zal nooit liegen
het kind dacht nog even
aan z’n ouders’ groot verdriet
en kon toen zomaar als engeltje vliegen
toen moest het gaan
ver weg bij het onheil vandaan
het was een stem die het kindje riep
een stem die je nooit kunt weerstaan*
*denkend aan het 2 jarige kindje dat ongewild…
levend in vrede
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
983 levend in vrede
ben ik -voortdurend-
in oorlog met mezelf
levend in vrijheid
zie ik -steeds-
jouw gevangen zijn
mijn helpende hand
reikt niet verder dan
vrede hebben met
jou in gedachten houden
ik verzet me -ongewild-
tegen elke overheersing
die mij in alle vrijheid
wordt opgelegd
verleg mijn grenzen
niet in mijn, maar in jouw…
Ukraine
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
855 Ukrain òù 3
Voorwaar hier tijd heeft stil gestaan
Opgedrongen leed zwijgend aanvaard
Verhuld in machteloos tijdloos geheel
Ontzegde met dwang de nieuwe eeuw
Sobere herkenning ingetogen ongewild
Dragen gelaten onbehagen en berusten
Vluchten zij steeds weer in drankgeroes
Schrijd de omkerende tijd lijdzaam voort
Gezag tegenpolend wakend…
Bezweet geweten..
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
747 Verzonken idealen dwepen mijn slaap
in ongewilde wentelingen welke tergen
het matras omsluit mijn zwetend lijf
rouleert in een vergeten droom
De nacht asemt zijn verbeten angst
door de poriën van een gekwelde ziel
verdrukkende strekking bindt zich vast
en vertonen druppels van verzuring
Een plengende tranenzee ontsprint
gedachten dringen…
Vaak vlamt rood
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
525 ik ben al
een tijdje vergeten
de stenen te raken
hun krachten te voelen
verhalen te horen over
hoe zij ooit werden geboren
ook hier delen zij ongewild
in de spanning van leven
al zijn zij verstild in bewegen
waar steen en glas
versmelten kleuren lijnen
het intense lijden aan elkaar
vaak vlamt rood
de nood van te veel energie…
Witte licht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
749 van mijn jeugd die zwijgend voorbij glijdt,
Die mijn leven, soms ongewild, inkleurde.
Ik sluit mijn ogen, beelden gaan voorbij,
Verstilde herinneringen aan een kind.
Beelden, alleen maar bestemd voor mij,
Sommige voelen aan als een kille wind.…