492 resultaten.
Een collage
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
550 Tijdelijk heette het: waren wij
niet als golven, telkens weer
stukbrekend op de verweerde rotsen?
Als een schaduw gleed het leven
langs ons heen, alles vermalend tot
herinnering, waarover de levensnevels
nog hingen; een warme aangename deken.
Zo er nog daglicht was, bleef de idylle,
alsof het zich in dag en plaats vergist had.…
Eindelijk vrij
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
562 De wind jaagt onbarmhartig
Langs de scherpe rotspunten
Van het gebergte hier vlak
Onder mij, dat mij zo vaak
Naar het leven heeft gestaan -
Maar nu heb ik de rotsen
Achter mij gelaten, ben ik
Zo vrij als de wind die
Mij omgeeft, naast mij
De zeemeeuw met vrolijke
Oranje snavel en fonkelende
Oogjes die mij in zijn
Altijd durende…
Gedroomde liefde
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
325 Mensen willen rotsen
daar hun leven op bouwen
Huizen die blijven
Mensen willen hun bestaan
slaan in herinneringen
die blijven
Mensen willen niet naamloos
zijn, maar de naam Liefde
is al voldoende
Mensen willen geloven
in de mensen
die ze nodig hebben
Mensen willen geloven
in de macht
van hun dromen…
Overgave
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.041 Zee van golvend zilt gebruis
Neem me mee in je gewoel
Wild klotsend langs de rotsen
Voer mij ver het diepe in
Door kou en warme stromen
Mijn mond en lippen zout van smaak
En met immense kracht laat jij
Het blauwe donker van jouw macht
Mijn wezen binnenkomen…
Hart van Smarten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
701 ik verhaal u over de lengte
van de dagen
mijn barstensvol gemoed
spreekt tot mij
ik zeg u dat mijn ziel
bedroefd is
is het de wind, gestorven in
een dal vol zand
golven die vrijwillig
op de rotsen slaan
de zon die in
een zee van rood
ten onder is gegaan
of het beest
rondom mij
dat overal aan vreet
ik zeg u dat ik…
Ogen van zand
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
1.108 Laat mij de jutter zijn
die de leegte van de rotsen schraapt
dromenvanger van zee
en overblijfselen, het oneindige
begroeten, weer terugspoelen naar de bron.
Dag zon, dag maan, dag mens
ik ga.…
Rotsvast
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
834 Met name de mannen
vielen op
mijn rotsen
Vandaag
Lekker
strak en gestileerd
in krachtige halen
en diepe spleten
Zonaangelicht
In okers
rauwe omber
en wit
Het miezerig berkje
met gesponste blaadjes
(Denk erom: eerst wit,
dan pas groen!)
versterkt het beeld
Ze staan!…
Vergezichten
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
915 Een bedwelmende oostenwind
blaast zijn hypnotiserende gedachten
langs koele rotsen en wuivende olijfbomen.
Meeuwen verliezen zich
in beeldende wolken
vormende een stoet
van witte vergezichten.
In de verte zinkt de zon
in zee, in nacht, in andere handen.
En de regen, zij valt
met regelmatige tred
op het ritme van haar hart.…
Hart van Smarten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
582 ik verhaal u over de lengte
van de dagen
mijn barstensvol gemoed
spreekt tot mij
ik zeg u dat mijn ziel
bedroefd is
is het de wind, gestorven in
een dal vol zand
golven die vrijwillig
op de rotsen slaan
de zon die in
een zee van rood
ten onder is gegaan
of het beest
rondom mij
dat overal aan vreet
ik zeg u dat ik…
Handen
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
879 Jouw hand
mijn hand
simpel twee handen samen
slechts
een stroompje
kabbelend om de rotsen langs de planten
omarmend, aftastend
koel van buiten
vurig in haar kern
haar afdruk achterlatend
die van drie jaar geleden
van drie maanden geleden
van over drie dagen
misschien…
Touch of freedom
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
1.012 op een troon
uit rotsen gehouwen.
als koningin van de lucht
als de adelaar
op haar bergtop.
© Chatfant 7 maart 2008…
de dwaalster
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
1.434 De onschuld is verdwenen
slechts lege schappen zijn overgebleven
na de rooftocht van realiteit
voor mij blijft niets over dan te lopen
over rotsen, zand dat ik ooit
gebruikte om kastelen mee te bouwen
nu is het niets
ik kan niet dromen
slechts dwalen
in lege abstractie
waarin ik niet meer weet waar het script is gebleven
en niet meer weet…
Griekse baai
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
1.646 Beschermende rotsen weerkatsen de melodie
van zeegeruis als een fluisterend echo
van vergangelijkheid.
Zoekend in mythisch verleden
ontwaakt de slaperige geest
er draaft een dunne draad
terug in de tijd naar het oorspronkelijk begin.…
Jimena
netgedicht
4.5 met 20 stemmen
885 De westenwind roffelt
donker en koud
op de rotsen
kreunt een olijfboom.
Raven strijken
langs de wolken
in het ravijn
dreunt de bas van de nacht.
De regen, de regen,
stijl valt de regen,
dooft het sissende licht.
De regen, de regen,
stil valt de regen,
de maan een verwrongen gezicht.…
de grijze lijn
netgedicht
3.3 met 27 stemmen
762 soms staan woorden zomaar op
worden tonen omlaag gedreven
weerloos ondergaand door ruwe klanken
de onmacht is oud en niemand
kan horen hoe het zwijgen verstijft
zich ophangt in waterdunne schaduwen
uitgestoten en niet langer aanwezig
stroom ik over slaande rotsen wanneer
mijn hart de schaamte grijs houdt…
Lèthè
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
893 waar bomen bossen, koud en naakt
met gestorven voeten in geplooide aarde
daar vraak ik, oh maanloos woud
vertel mij van het pad naar vergetelheid
voorbij de deemster wil ik drinken
uit de woordenstroom waar
flarden kleven aan verschoven rotsen
in opengevouwen handen
ontrolt zich een zee
die mijn ogen niet kunnen dragen…
Oerdans
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
473 ruig en kolkend is het water
waarin ze tot haar heupen waadt
net als in haar echte leven
moet ze zien
een koers te vinden
aleer ze te pletter zal slaan
tegen de rotsen
even is ze stuurloos
dan luistert ze naar de wind
die haar als immer
weer een uitweg biedt
troostend haar tranen droogt
en haar optilt en meevoert
naar stillere wateren…
Oerdans
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
534 ruig en kolkend is het water
waarin ze tot haar heupen waadt
net als in haar echte leven
moet ze zien
een koers te vinden
aleer ze te pletter zal slaan
tegen de rotsen
even is ze stuurloos
dan luistert ze naar de wind
die haar als immer
weer een uitweg biedt
troostend haar tranen droogt
en haar optilt en meevoert
naar stillere wateren…
Een donkere streep
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
514 heb op de klif gestaan
zag in de diepte
het water schurend
langs rotsen gaan
het trok me aan
overwoog om te springen
de woeste stroming op
eigen kracht te verslaan
zag de horizon
als een donkere streep
iets in me zei dwingend
maak je gereed
heb me omgedraaid
naar het licht van de zon
haar warmte verhinderde
dat ik toen sprong…
Uit dromen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
523 ik reed
als ridder te paard
het vuur uit zijn hoeven
in koninklijk wit
zo dat iedereen wist
die nachtmerrie is niet te vangen
dook van de rotsen
naar schatten voor jou
tot ver in het donkerste blauw
wilde niet keren
nog een keer proberen
verlamd door de kou
werd wakker uit dromen
met de dood nog voor ogen
in mijn hand een parel…
Angstig aantrekkelijk
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
508 Zie de grootsheid
Van de bergen voor
Me, met daaronder
Peilloze diepte,
Rotsen met tot
Op het hoogste
Punt nog onverwachte
Plantengroei,
Ondenkbaar, maar
Wel degelijk zichtbaar
Mooi, zo mooi,
Adembenemend mooi -
Zo is het schitterende
Landschap dat zich aan
Mijn ogen ontvouwt -
Aantrekkelijk, en
Tegelijk maakt het
Me…
Ook geen profeet
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
754 ik sla mijn staf
op rotsen die
zich splitsen
het water borrelt niet
en naar de bronnen
blijft het gissen
ben geen mozes
die de zee
in tweeën deelt
maar ken de plagen
waarmee de mensheid
zich verveelt
ook geen profeet
hoewel ze aan mijn
woorden hangen
ik raak alleen het
diepste bange uniciteit
zit enkel in je eigen geest…
Te moeilijk.
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
11.583 Ik wandel in de bergen
langs steile rotsen, diepe kloven,
maar immer over 't gebaande pad
door vad'ren uitgesleten,
door velen reeds betreden,
zoek ik naar boven en beneden,
turend op de rand: het gat
waarachter werk'lijk dingen zich verbergen
en ik mijn bedoelingen kan zeggen:
te moeilijk is het om iets bloot te leggen.…
Aarde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
751 leg je oor te luister
op een eeuwenoude rots
hoor het stampen van paarden
hoeven niets, en zijn heel trots
leg je handen in het zand
voel het eeuwenoud gevecht
van het water met de rotsen
voor het steen haar tijd beslecht
richt je ogen op de wereld
voortgekomen uit dit wonder
bedenkt dan eens een wereld zonder
deze aarde, steen en rots…
Orfée
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.260 Je danste, weet je nog
even de adder om je enkel
omringd, de tanden diep gebeten
jouw ogen zochten mij, vonden
je ontspande en je ging
Met mijn lied bezwoor ik leven
en dood om jou opnieuw voorgoed
te laten aan gene zijde zonder hoop
Twee keer verliezen is te veel
ik speel voor rotsen en wacht…
varen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
865 we voeren van het grote eiland
naar het kleine
in het begrensde landschap van de boot
toe, lach nou, zei ze
vanachter de camera
sieraden bungelden onstuitbaar mee
zijn verre glimlach
wrong zich stroperig naar buiten
hij keek door het raam
opdoemende rotsen weerkaatsten
zijn blik
hij deed de ogen dicht…
Rode fez in flegma
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
514 De boom en rotsen
De zee. De verteller
De oude man en het jochie
Met rode fez in flegma*
Hand in broekzak gegleden
Op de achtergrond
In 't dal van de heuvels
In 't blauw. De lucht. Vogel die krijst
Verhalen uit 't verleden
Vertaald naar nu. Het heden
(n.a.v. 'De Geschiedenis' van Edvard Munch)
*onverstoorbaarheid…
ZIJN BLUES
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
692 Simpel plezier
maakt rotsen fijn.
Hij was een man,
Hij zong zijn lied.
Wie dat zo kan,
vertreedt verdriet.…
De vroege vormen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
483 warm glijdt zand
door mijn handen
op het eindeloze strand
zag bergen
rotsen en rivieren
in trage stroom passeren
deeltjes kwarts
door zee gedragen
en aan land gebracht
nog vol herinnering
aan hun bestaan
de vroege vormen vergaan
stukjes uit de scheppingstijd
opnieuw geboren
delen in dit tropisch paradijs…
Orkaan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
750 Hoge golven op woeste zee
opgezweept door razende stormen
met schuimende branding
langs kusten hoge rotsen
beukend op het weerloos land
bulderend over dichte wouden
vergrijpend aan vlakke velden
over akkers gebroken graan
wervelend met loeiende krachten
getekende onrust in menselijk bestaan.…