170 resultaten.
Halmen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 elke bries, wind
M'n kind,
we zijn halmen
op de scheiding
van water en land
Waar onze voeten
sporen achterlaten
soms alleen
van het (te)lang staan
Stilstaan
aan de oever
aan de waterkant
zonder te bewegen
Niet te weten
wat te doen
de daadkracht
uit ons lijf gestroomd
We hebben
ons leven
'voordroomd'
niet.....een stilleven…
In dit ondermaanse
gedicht
2.8 met 53 stemmen
21.763 De sneeuw maakt van de wereld een stilleven.
Ik tintel en ik draag een koningskroon.
Door eigen krachten word ik aangedreven
En vrienden zeilen schaterend voorbij.
Het is in hartje winter volop mei.…
communicatie
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
892 communicatie - jij levend schepsel
verjaagt woede, verdriet,
somberheid en angst
tussen de mensen
honger en pijn
en al dat lijden
zullen in jouw bijzijn
door jouw woorden
uit zichzelf verdwijnen
zelfs het stilleven
neemt het woord
en communiceert
zijn geschiedenis
van toen de zon er was
van toen de maan verscheen
van toen de regen…
Wachtkamer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
455 muren houden adem in
hun echo klinkt kortzichtig tegen het gevallen licht
men noemt het schaduw
maar beslotenheid is niet ontvankelijk voor ruimte
de buitenwacht bevriest in gemaskeerd stilleven
gevangen in versteende spieren, geknoopte magen
iets vlucht in iemand, niets ontsnapt aan de greep
aan omklemming, kan schuilen achter zwijgende…
Lichter
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.030 Penselen nu gelijk een stilleven, zo-even nog bedreven, vol vuur!
Als het leven ophoudt van wie je zielsveel houdt.
Mama, broos en weer klein,
alles in u trachtte te zijn,
dan wordt het lichter, in oneindig licht ontvouwd.…
Zwager
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
629 Daar staar je dan
met mijn schrale troost
in de kamer van verwarring
maar mijn naam weet je nog
die straks weer vergeten is
hij maakt plaats
voor een stilleven aan de wand
waarin jij terug wilt
naar de buurt uit jouw jeugd
die allang is afgebroken
ik verzin een leugen
uit bestwil
om snel weer weg te gaan
naar mijn eigen huis
omdat…
Stiltecentrum
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
474 overbodig
Van mijn schouders valt een last
Buiten trekt de mist voorbij
De gevoelens in mijn hart nabij
Licht ontroerd door de muziek
Neem ik waar de kleuren
Alsook de milde akoestiek
Vele opgeschreven woorden
In een gedenkboek vastgelegd
Niet om ooit te beantwoorden
Maar puur en oprecht
De tijd lijkt hier stil te staan
Gelijk als een stilleven…
Duizend talen
hartenkreet
4.0 met 59 stemmen
2.214 helder en fijn
Deinend op golfjes van verlangen
Stroomt liefde oprecht en rein
Geluksgevoel gekleurd in rozen
Met een zweem van heerlijkheid
Benevelt alles van mooie dromen
In een regenboog van pastelkrijt
Mijn zinnen steels ontoereikend
Om je letters vol liefde te geven
Mijn hart spreekt in duizend talen
In beelden van een teder stilleven…
vonken
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
654 hondensnoet
geen parachute die haar terug bracht
noch een zachte dood
als hij de vrachtwagen hoorde
rende het paard als een dolle door de wei
het wou mee mee mee
naar de wereld in haar wonder licht
toen het winter werd wist de winterjuffer
als geen ander de vorstschade te omzeilen
haar wezen te transformeren
naar een bevroren stilleven…
Strohalm
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
798 Duizend rozen heeft mijn tong gegeven
Fonkelend en vlammend, ware kleurenpracht
Eender aan het blozende stilleven
Door en door met eigen falen voortgebracht
Langs de afgrond manoeuvreert mijn stem
Onuitgesproken val ik over randen
Hoop en vrezen zetten mij nu klem
Tussen doodstille zwart besproken tanden
Praten doet nu niets meer tegen muren…
Voetbalvader
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
606 dwazen –hoor eens dat gebral-
gehuld in feloranje oorlogskleuren
het zoete leven wordt het zwarte treuren
de hoop verandert in paniekvoetbal
je glijdt verloren in het diepste dal
er valt geen glimpje zonlicht te bespeuren
want tussen de ontspoorden staat de zoon
die jij zo’n mooie toekomst wilde geven
je fraaiste vrucht verrot op het stilleven…
rimpelruis
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
498 tevoren
hoe meer er rondom verdwijnt
hoe minder hij in de spiegel herkent
hoe meer van hemzelf pijnlijk
wat rest is rimpeling
van vel en ongetelde jaren
een verzameling oudmodische woorden
hij kan zichzelf niet meer horen
merkt slechts variaties van spraakgebrek
de lispelruis van medeklinkers
hij denkt dat hij het einde kent
stilleven…
Stilleven (met echt bloed)
gedicht
3.7 met 35 stemmen
29.140 de oprechtheid van
de groene plastic beker
met witte stippen
de baldadigheid van de
tandenborstel met wijd
uitstaande haren
de eerlijke ouderdom
van de half op-
gerolde tube
zo zou ik iedere morgen
willen denken
even duidelijk
mijn woorden
als de beweging
waarmee ik poets
en poets tot
het tandvlees bloedt
---------------…
Nihilisme contra Jezus
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.142 Niets spreekt de dood in mij
het lijkt alsof een stilleven
me bewondert om de ’onangst’
die me vergezelt in dit bestaan
****
afkeer zetelt de schaker
die momentloos zijn zet overdenkt
en schoudert zij aan zij met
de overwinning die hij voor ogen heeft
telkens is zijn zet de voorloper
die de hemel splijt en de aarde
onbeschermd het…
Pupil
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.328 Als in een stilleven
Pakweg een fruitschaal met een kandelaar
(De schaduw van de druiventros op glanslak)
Zo staan we versteend zij aan zij
Het raadsel wolkt op
Als het zwart van jouw ruisend kleed
Een sluier waait om de hals
Je wil in laaiende lompen sterven
Gedrild in verliezen
Scheur ik de voering van de broekzak
Munten, sleutels, zand…
In retraite
gedicht
3.0 met 24 stemmen
33.197 Stilleven, waarop ik mij blijf bezinnen:
het bord met mes, broodsneden op de schaal,
het helder glas bezij mijn oud missaal,
en rode meidoorn op het tafellinnen.
Het koele zonlicht schijnt sereen naar binnen;
de wielewaal zingt hoog en madrigaal,
accoord met het Gregoriaans koraal;
en ik wil vredig mijn ontbijt beginnen.…
Een gevoel van eeuwigheid
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
998 Ik dook dan in de glimlach
van een zachte schilderskwast
en droomde dat dit stilleven
de lente was.
Ooit zat ik op een bank
en zong met zwaluwen mee.
Ik danste dan op de vleugels
van de zomer, wang tegen wang,
en dacht, dit innere lied duurt
een leven lang.
Ooit sierde ik de tuin
en vlocht herfsttinten in mijn haar.…
het schilderij in mijn hoofd
netgedicht
2.2 met 20 stemmen
1.655 hoofd
de kwast pakkend papier wit
de kleuren mengend het angstig rood ook
de geuren de luchten de lege straat
het omhoog geschoven asfalt
wortels van mijn bestaan
de verhalen van mijn vader
ver maar dichtbij de lokkende polder
op sloten al het onbetrouwbare ijs
met daarnaast de oprukkende snelweg
foto’s met een spiegelreflex
stilleven…
Vreemde maan, vertrouwde wol
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
628 die de nacht straalt
wind waait emoties
over spiegelende meren
een stille ik in jou
wandelt over water
geluidloos
het hart, vol sentiment
gaat hevig te keer
mensen zijn onderweg
er is geen alternatief
voor onderbewustzijn
staren naar bomen
verklaren onze dromen
in het niemandsland
staat een schaal
met rottend fruit
stilleven…
Geen angst meer
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
541 Ik kan niet leven van rottende bladeren
of bloeiende bloemen
Ik ken de liefde
Ik accepteer de gevaren
Ik heb het geprobeerd
en soms opgegeven
Ik voelde geen regen,
geen zon bovendien
Ik dacht: ik zal het vanzelf wel zien
Toch won ik weer van het leven
Maar de bladeren bleven dood
En bloemen bleven bloeien
Als een soort stilleven…
versteend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
545 heeft
maar zo bevroren in tijd, bij wijze van
spreken, lijk je op een ingevangen,
samengebald universum waar geen
leven aan ontsnapt en onderga je
alle eeuwen onbewogen zodat je,
hoe klein ook, groter lijkt dan de
wereld om je heen, nou moeten we
het niet spannender maken dan het is
maar ik had niet eerder stilgestaan bij
jouw stilleven…
Vincent
hartenkreet
3.5 met 12 stemmen
1.464 Al was 't een landschap of stilleven
je hebt je er aan overgegeven
In 't maken van portretten
waar je je zinnen op kon zetten
Al was je destijds nog niet gewild
de wereld om je heen lijkt heel verstild
De emoties die je kon doorleven
heb je op 't schildersdoek weergegeven
Nu is er veel bewondering en respect
door diegene die naar jouw…
Omkijken
netgedicht
3.5 met 58 stemmen
1.341 verschijnen
waarin alles wat de
natuur in voorraad
had klopte en de som
van alle delen toch
meer bleek te zijn
dan het optellen alleen
dus jouw neusje in de
lucht telde mee en
niet dat arrogante
je straalde en dat
voelde ook het plaatje
om je heen dat jij in
affiniteit aangetrokken
had in begeleiding
fans in hart en ziel
zo stillevend…
We schrijven nieuwe liefde
netgedicht
2.3 met 25 stemmen
4.091 Woorden die als vanzelf lijken te vallen
onzichtbaar voor ogen maar trillend voelbaar
voor een hart dat met het energiek van een slagwerk
zich een weg baant naar het uiteindelijke paradijs
waar jij in een stilleven onder jasmijnbloesem
een regenboog borduurt en in weerschijn
van zon en maan een bloemenlichtzee werpt
over een lenteaquarel van…
Het prieel
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
695 In dat stilleven ligt opeens een klein prieel.
Ooit zijn de wanden door een anonieme schilder
van beelden vol obscene sport in groepsverband
voorzien. Er blijkt nog steeds een post of vier vacant.…
Vincent van Gogh
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
852 knetterende zon aan ’t zaaien
wat laat ik graag mijn ogen langzaam zoomen
tot bij de klodders, vlekken, vegen, ze doemen
op en dichterbij en terug, de kleuren draaien
perzik- en amandelbloesems, hemels laaien
in mijn hoofd en buik, handen grijpen, roemen
’t licht, de lucht, ’t is pure poëzie, een zucht
ontsnapt en gaat even naar een woest stilleven…
ANCI ZOEKT DE STILTE
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
748 De beek glijdt geruisloos door schemeroerwoud,
rimpelt fris over de geelbruine voeten
van een meisje, dat de rust wil begroeten,
stilleven zien, waarin goed met kwaad trouwt.
Tussen dicht loof dwalen snippers zonnegoud
om vruchten vol voeding of gif te zoeten,
blijven in bebloede veren wroeten,
liefkozen dit offer voor dierlijk behoud.…
Mind over matter
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
595 In mijn bijkans betraand
bewustzijn: een goddelijk
aardkleurig kannetje in
een stilleven van Chardin.*
--------------------------------------------------
*18e- eeuwse Franse schilder
van prachtige potjes en pannetjes
waarin de eeuwigheid zichtbaar
wordt.…
In Tweede Dimensie
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
581 foto's van vroeger trekken krom
vastgelegd verleden
met gerimpelde randen
in ogenblik van ratio
gevangen in tijd
sluimerend en vergeeld
trekt het leven aan mij voorbij
blijven gedachten verborgen
in een wazig stilleven
hoe intens was mijn bestaan
waarin alles een eerste keer
weer heel dichtbij
zijn de gesprekken van toen
een…
11/11/Wapenstilstand /Sint-Maarten
netgedicht
4.7 met 14 stemmen
799 Als de eeuweling een klaproos is
De Spaanse griep hedendaags is
Als langs Vlaamse velden
De Groote oorlog
de kleine implosies
binnen de landsgrenzen is
Dan wordt opnieuw het kwaad geboren
Is er opnieuw geen koren
Zien we opnieuw een klaproos
die verwelkt is
Geen stilleven vind zijn weg
Sint Maarten heeft brute pech
Geen paard kan door…