637 resultaten.
Met Oudjaar klink ik even
snelsonnet
4.0 met 7 stemmen
625 De mens peilt met zijn knallen, opgetogen,
de omvang van zijn eigen onvermogen
om te ontsnappen aan vergankelijkheid.
In tijd of eeuwigheid, straks klink ik even
op alles wat dit jaar mij heeft gegeven.…
autumnal
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
798 bijna onopgemerkt sluipt
herfst in mijn gedichten
tussen gevallen bladeren
zoek ik pasklare woorden
om mijn gevoelens te vertolken
met in mijn neus de geur
van vergankelijkheid vang ik
melancholie in tegenlicht…
SIDDERING
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
747 In de herinnering
aan de overledenen
schuilt vaak de siddering
van je eigen vergankelijkheid:
zelf niet meer herinnerd te worden
Daar moet je ook uitermate
bij je leven je best voor doen
want eenmaal onder de zoden
kom je echt, nooit meer
boven het groene maaigras uit!…
vergankelijkheid 2
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
924 Opgenomen in de bloemlezing 'vergankelijkheid'…
herfstpalet
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
727 het pad een verzacht
mozaïek van rode
en gele tinten
glinsterend zonlicht
tussen kale, goud
omrande bomen
klanken en geuren
vol vergankelijkheid
weemoedig palet voor
dichters en dromers…
Spiegeling
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
516 Wolken in water
Aarde raakt hemel
en heel even ziet
Vergankelijk later
Niet alleen beeltenis
Maar ook reflectie
werkelijkheid ziet
Wat mogelijk is
Een omgekeerde
realiteit
het beeld in
bestaan al kwijt…
herfstig Twente
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
654 het oude boerderijtje
benadrukt het gevoel
van behaaglijk samenzijn
zoals dat vroeger nog
gebruikelijk was in Twente
ach ja...Twente
en de vergankelijkheid
zegt de dichter met een zucht
en iets van spijt…
ga mee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
455 ik was even in ruste
toen gefluister langs
de oren blies en zei
ga je mee
mee met mij
zomaar
vliegend vlieden
*
wonderbaarlijk
dat zij mij met
vergankelijkheid suste
ik wist niet
dat het mijn geest was
die zich zelve vaarwel kuste…
De vogels der vergankelijkheid
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
762 De vogels der vergankelijkheid
vliegen nu en dan
tot laat in de avond
en melden dat er niets
voorgoed verloren is,
geen traan, geen zucht,
geen liefde of nabijheid.…
Vergankelijke kleurenpracht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
477 de lucht
schrijft herfst
met blauwe kou
nog kan ik
jou bloemen geven
maar het zaad komt gauw
de speelsheid
van de zomer is voorbij
warm en gearmd lopen wij
het volle vruchtenlaantje af
jij stralend met je lieve zonnelach
tussen de vergankelijke kleurenpracht…
Vergankelijkheid-2
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
504 Koeien met halve poten
beroeren traag de nieuwe dag
bij het grazen in onzichtbaar gras
verdwijnen ook hun koppen
in een dunne grijze deken
die net boven de velden hangt
de dag lijkt nog even uitgesteld
maar reeds onder het kijken
verliest het beeld langzaam
steeds meer van haar mysterie
terwijl de zon alles oplost…
Vergankelijkheid-3
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
497 lastiger dan beloften aan de ander
is afspraken nakomen met jezelf
te schrijnend om te negeren
te moeilijk om mee om te gaan
wie kent zich zelf beter dan de ander
de ander nog beter dan zich zelf
te weinig om mee door te leven
te veel om nu al weg te gaan
een kille wind schraalt je tegen
daar is hij toch, dat straaltje zon
te kort om…
De vergankelijke kosmos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
434 Deze cultuur bloeit het lichaam open
Met een hart dat is gesloten
De body glanst met goud bespoten
Webben rond vermolmend hout
Roerloos tot de dood zo oud
Waar de tuinheer niet kan snoeien
Kan geen lelie open bloeien
Waar geheid de tijd de pijn van voelt
‘t Bloed gekoeld waar woede innerlijk woelt
Hangt in een mist van tranen
Rotte…
De melancholie van vergankelijkheid
netgedicht
2.2 met 43 stemmen
524 Herfstblad dwarrelt neer
fluistert zacht over de tijd
stilte omarmt land
Avond daalt neer over de
laatste glans van het bos, wind schuift
langs verweerde takken, en elk dwarrelend blad
fluistert over het zacht verglijden dat november met zich meebrengt.
Licht vervaagt sluipend
op natte paden, broos en onherroepelijk,
en ik blijf staan…
een eeuwenoud cliché
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
739 is de bewering van;
' aan alles komt een eind '
ik zal er nooit aan wennen
afscheid nemen van mensen
en de dingen die voorbijgaan
natuurlijk zijn er de herinneringen
maar ook die zullen spoedig
vervagen in mist van tijd
rest ons slechts het berusten en
het gedogen van vergankelijkheid…
Het leven heeft de tijd
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
1.394 Het leven heeft de tijd,
vergankelijkheid, vertrouwen,
en mensen die toch overal
hetzelfde zijn maar ook zo anders,
en allen hebben dromen.…
Herfst
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
499 Het is er nu, die vergankelijkheid
die zo kan rotten op de grond
en we vinden er ook bodem
na zwoele zomerse winden
we vinden er weer eikels
die zijn gevallen door koude
en het intieme van de nacht
we houden van zijn regens
in regelmatigheid van zwijgen.…
ontworteld
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
500 (de dichter kijkt)
de wortel ziet er niet uit
niet te verkopen
het loof bijna verwelkt
zeg maar gerust verlopen
door iemand neergelegd
op een verweerde plek
van vergankelijkheid
maar als je goed kijkt
proef je warempel
nog iets dat lijkt op
een vorm van gelukzaligheid…
vaart.
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
2.033 zoek niet naar mij
ik ben er niet alleen,
mijn woorden die spreken
van taal van verleden, van
vergankelijkheid
en over jou (altijd weer jou).
het is zo moeilijk om te spreken
over leugens en niet over mij te
praten over de dingen die er
toe doen, kom bij mij en praat
het uit en over het heden.…
VERGANGKELIJKHEID
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
790 Alles is vergankelijk ook mijn droomplek
De natuur gaat zijn gang, doet zijn plicht
Leven en de dood zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden
Dat is een waarheid die niet te onderbreken valt
Gelukkig ook maar
Dag droomplek... PLOF!
(zie ook mijn Hartenkreet nr: 41806)…
verdroomd geluk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
537 een mix aan mooie dromen
in de zeef van het geheugen
koester ik nog al ware het
mijn laatste spaarcenten
wat blijft is de wetenschap
van vergankelijkheid
bijgeschreven in het gefingeerde
dagboek van grote onzekerheid…
Tweeling of dubbelganger
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.964 Ben ik het of is het hij
die daar wegloopt van mij
Mijn vergankelijke ik
verlaat mij en ik bangerik
laat mijn alterego gaan
angstig voor nog meer waan
Mijn geboren dubbelganger
loopt niet met mij op nog langer
Lichaam van geest afgevroren
ego verdubbeld verloren
Alleen is zo vreselijk alleen
zonder spiegelbeeld om je heen…
chanson d'antan
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
680 de oude zanger heeft
het in een chanson
over vergankelijkheid
die hem is aan te zien
de tand des tijds heeft hem
doorgroefd en getaand
maar zijn stem klinkt
nog als vanouds
het timbre maakt je
warm van binnen
en kent de kunst
van het ontroeren
melancholie ligt op de loer
om je te Aznavouren...…
tussen passanten
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
549 soms ben ik triest
over verloop van tijd
want alles raakt op
soms ben ik moe
moe van triestheid
omdat ik altijd maar vergeefs
en amechtig probeer
aan te klampen voor een plek
in de trein die eeuwigheid heet
hier op het drukke perron
van de vergankelijkheid
sta ik naamloos tussen passanten…
Onsterfelijk
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
568 Vier maal zucht het jaar
onder de vergankelijkheid
in een tijdloos universum, schijnbaar
zonder geschiedenis en ontwikkeling
Rusteloos zoekend naar eigen identiteit
in een labyrint van gedachten en gevoelens
Weifelend tussen angst en verwikkeling
blijft de hoop op onsterfelijkheid…
de cello van Pablo
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
747 als hij de strijkstok teder
over de snaren laat gaan
bezorgt het timbre mij kippenvel
hier in de klankkast
worden trillingen gevangen
van het zuiverste verlangen
probeer het maar met een cd
van de grote Casals
wellicht geeft het weer
wat ik beschrijf
in dit simpele versje
van vergankelijkheid…
Oranje boven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
414 De Noordzee in deze vergankelijke en mooie zonsondergang
de avond werd in een fraai kleurencomplex
een dag afgenomen.
De schoonheid van de natuur werd
maar weer bevestigd.
De zon telkens met haar zon vol overgave,
wij mogen tevreden op de weg naar.....
een nieuw daglicht.…
herfst
netgedicht
2.9 met 13 stemmen
1.082 onbewogen staan
de bomen
als skeletten
hun takken
als een smeken
hemelhoog gericht
zonder schaduw
werpend op
het naakte
verstilde land
waar de lucht
van dode wintersloten
ons beroert
als wij
de grijsheid
weerspiegeld zien
in een
zwarte omlijsting
van vergankelijkheid.…
Het klappen van de zweep
gedicht
2.0 met 21 stemmen
12.816 Zij was het type dat alleen door een gesprek
zover te krijgen was; een ernstige babbel,
iets diepgaands, over de vergankelijkheid
van het levende, de noodzaak van relativeren,
Wittgenstein, de anarchie, structurele crises,
neurosevorming, de dreiging van het neo-fascisme
of kernenergie.…
De wind blaast alles
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
729 voor me, gemakshalve
ophopen van, wat zo vredig
aan mij de toeschouwer lijkt
hoe je ook probeert
de wind blaast alles
maar neemt slechts tijdelijk
het blinde vertrouwen
in jou dat ik fluisterend nodig heb
ik waaier, gelukkig
draagt de wind enkele richting
een zekere vergankelijkheid mee…