294 resultaten.
Mijmering
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
600 Een pad
Besloten in
Groene hoge hagen
Een stap, een steen, stilleven langs
De sloot
Sta stil
Geruisloos daalt
Het zachte hemelsblauw
Traag in avondschaduw als een
Vlinder…
Onder moeders vleugels
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
378 Vleugels omhelzen
klein lichaam in het water
stilte draagt het leven
Op het water glijdt de moederfuut,
gedragen door geduld, haar rug een warme schuil-
plaats, waar het jonge leven zich vouwt. De wereld glijdt voorbij,
maar hier ademt alleen rust, elke beweging vol zorg, elke stilte spreekt teder.
Tussen haar veren ligt het kleine lijf…
Wanneer de aarde ademt
netgedicht
2.7 met 41 stemmen
623 Wind raakt mijn wangen
niet om te breken, alleen
om mij weer te zijn
De wind raast door de bomen
als een stem in mijn borst, niet luid, maar diep —
de aarde ademt door mijn huid. Soms vrees ik zijn kracht, maar
vaker laat ik me meevoeren, want in zijn eigen taal hoor ik iets stiller dan woorden.
De zee trekt en duwt als een kind
dat te…
Tussen alles in
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
541 Ik hoef niets te zijn
om gewoon hier te mogen
in dit blauw te zijn
Soms lijkt het alsof
ik het leven voel vóór het gebeurt,
de sfeer van een kamer, de toon, ruimte tussen
woorden. En toch verlang ik naar eenvoud, stilte zonder vragen.
Ik hoef geen antwoorden,
alleen momenten waarop ik niet hoef te
schuilen voor mezelf. Waar het gezoem…
Voor altijd
netgedicht
2.5 met 82 stemmen
5.550 Je bent onzichtbaar
maar in alles om mij heen
adem je nog mee
Je hand lag stil in de mijne,
alsof je nog iets wilde zeggen — een laatste
gedachte die zich terugtrok in kalmte, alsof de woorden niet
meer nodig waren. En toch bleef je daar, in de ruimte tussen wat was en wat is.
We liepen door de dagen zonder
te weten hoe herinneringen zich…
De stiltecoupé
netgedicht
2.7 met 13 stemmen
612 Mist tilt het licht op
tussen rails en dauwdruppels
glijdt de zon naar mij
De trein glijdt als een ademtocht door
het sluimerende land. Achter het glas welt de zon op
als een traag ontluikend vuur, mistvlagen vlechten zich loom om
de hekken en bomen, en alles zwijgt, alsof de wereld zichzelf opnieuw bedenkt.
Tussen de spijlen van perrons…
Wat de natuur me vertelt
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
712 Zacht wiegt de bloemkop
pendelvlieg danst door de lucht
licht glinstert erin
Als ik de wereld even laat,
hoor ik alleen de wind die zacht om mij
waait. Ik loop, de aarde neemt mij langzaam in haar
ongekende kracht, alsof zij wist dat ik op weg was naar mijn eigen pracht.
Hier is stilte geen leegte, maar
nabijheid zonder woorden. Het ritselen…
Als de zomer juicht
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
465 Vlinder in de zon
zweeft langs geurige bloemen
de middag verstilt
Ik wandel door het
open veld, waar het licht zich uitstrekt
langs het levende gras dat mij herkent — mijn hart
luistert naar wat bloeit en antwoordt in een taal zonder woorden.
Onder het gefluister van
bladeren vind ik een zachte kracht van
rust. De wind vlecht zich door…
Als de zee ademt
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
457 De zee ademt zacht
haar geheim in elke golf
ik luister gedwee
De zee spreekt tot mij
in bewegingen die voelbaar zijn als
ik mijn zintuigen open, een trage stroming langs
gedachten zonder naam, en ik luister alsof het water mij al lang kent.
Onder het oppervlak leeft
iets dat ik niet benoemen kan, een trilling
die door mijn borst beweegt…
Waar takken ademen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
759 Takken vol adem
zonlicht glanst op oude schors
stilte draagt het goud
Langzaam opent de
boom zijn takken, elk blad vangt het
licht dat vloeiend door de lucht glijdt. In de gedempte
schors voel ik de stilte van eeuwen, een zekerheid die in mij weerklinkt.
Diepe wortels zoeken
hun weg door donkere aarde, houden
me vast als de wereld beweegt…
De spiegel van de natuur
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
430 Waar licht water raakt
ontwaakt even het leven
en keert weer tot rust
Het water ligt kalm, maar leeft
in elk licht dat het vangt. Een blad drijft
langzaam voorbij en verdwijnt zonder spoor. De stroom
herinnert zich niets van wat het aanraakte - juist daarin wordt alles heel.
De oude bomen buigen licht
onder hun eigen gewicht. Hun schaduwen…
Het ritme van de aarde
netgedicht
2.5 met 23 stemmen
545 Boom wacht op de wind
lucht kleurt in voorbijgaan blauw
de aarde luistert
Hoe geruststellend het
is de adem van de aarde te voelen
stijgen, haar toon onder mijn voeten als belofte
dat alles wat leeft gedragen wordt in een bedding van vertrouwen.
Ochtend ontvouwt zich
zonder haast, het licht beweegt als
een zachte stroom over bladeren…
Wanneer natuur zich terugtrekt
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
610 Winterse wind waait
schaduw van kale bomen
ademt stille rust
Onder de lage, nuchtere
hemel zie ik de aarde ademen in ge-
dempte tonen, een veld van vermoeid groen waar
schapen hun witte en donkere contouren langzaam verplaatsen.
Het licht aan de horizon is
een dunne, oranje belofte die snel wordt
ingeslikt door de dag. De bomen staan…
Wanneer kou loutert
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
427 Ze laat de dag
verstillen tot zijn kern, alsof elk overbodig geluid stilletjes oplost.
Mijn adem tekent lichte
wolken in de bleke winterlucht, ik volg
hun vluchtige vorm tot ze verdwijnen. In mijn lichaam
ontwaakt een aandacht die elke fijne sensatie zonder oordeel ontvangt.…
novembernamiddag
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
16 tussen goudbruin blad
behoedzaam vervagend licht
einde van de dag…
Oranjetipje in stilte
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
500 Oranje op wit
rust op het jonge groen blad
stilte in zonlicht
De witte vleugels vangen
het prille licht als een eerste ademteug
tegen het felle lentegroen, terwijl een klein oranje
teken zich neerzet op de rand van een blad en het moment stilvalt.
Gewichtloos land je op de
pinksterbloem, die even meegeeft onder
een toets zo licht dat…
Langzaam kijken
netgedicht
2.6 met 32 stemmen
1.259 Kleine opening
licht wacht tot ik echt waarneem
en blijft even stil
Hoe ik kijk naar de wereld,
door een kleine opening waarin licht
zich verzamelt als een vloeibare belofte, en elke
vorm zich toont alsof ze even bij mij wil blijven stilstaan.
In mij ontstaat een ruimte
waar beelden zich laten benaderen,
lijnen die zich ontvouwen als…
Het veld dat mij draagt
netgedicht
1.6 met 11 stemmen
329 Bloemknop in het gras
ochtendlicht rust op het wit
stilte vóór de bloei
Hoe de bloei van het
madeliefje mij uitnodigt om trager
te worden, alsof elke stengel een fluistering is
die ik pas hoor als ik dichtbij genoeg kom om niets te verstoren.
Het grasveld wiegt als
een lichaam dat mij herkent, een lichte
golf die langs mij glijdt zonder…
Stoepplantjes
hartenkreet
1.5 met 23 stemmen
383 Tussen grijze steen
groeit stil en zonder woorden
een klein koninkrijk…
De dagen die achter ons liggen
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
264 Leeg parkbankje
waar wij ooit samen zaten
alleen wind blijft
In het stille kantelen van de
ochtend komt een zachte helderheid vrij
die door mijn binnenwereld trekt, een herinnering
aan hoe kwetsbaarheid soms het enige is dat richting geeft.
De dagen die achter ons liggen
liggen niet als gewicht maar als dunne
huidlagen die ik voorzichtig…
Wervelwind
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
214 Wervelwind
in het gras keert langzaam
één halm terug
Wervelwind streelt me
als een lichte trilling in de lucht,
zichtbaar voor wie stil wordt en voelt hoe
een zachte beweging iets ouds en ongeziens naar boven tilt.
Hij draait langs mijn huid
en opent een verlaten plek die ik haast
vergat, waar elke nuance helder wordt voor wie de
kalmte…
Waar niets van mij verlangt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
319 Tussen stille duin
blijft het laatste licht hangen
wind zonder haast
In de Westhoek, waar duinen
zich in trage golven openen, voel ik hoe
het prille licht mijn huid aftast, alsof het wil begrijpen
wat in mij stil wordt wanneer het landschap niets van mij verlangt.
Tussen helmgras dat deinend
beweegt in een wind die luistert, ontstaat…
Tussen vogelgezang en wind
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
536 Avond over riet
een zang verdwijnt in de wind
duinen ademen
Onder een bleke lucht,
waar vogels zich verliezen boven het
gras, luister ik naar geluiden die niet haasten maar
langzaam verdwijnen in de open ruimte tussen hemel en aarde.
Langs de stille duinen,
waar helmgras buigt in ademende wind
voel ik hoe de drukte in mij zachter wordt…
De Orpheusspotvogel
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
502 Meiwind in het riet
de spotvogel houdt even
het zonlicht tegen
In het eerste blauw van
de ochtend gaat een trilling door de
dichte struiken, een bijna onzichtbare beweging
waarin mijn hart herkent dat iets wakker wordt vóór het licht zelf.
Uit het bladerdak stijgt een
toon op die niet vraagt om aandacht maar
mij toch vindt, een dunne…
Waar je verschijnt
netgedicht
2.3 met 15 stemmen
449 Zachte avondlucht
stilte zonder beweging
jij zonder naam
Als avondlucht zich sluit
rond mijn gedachten, en je aanwezig-
heid geruisloos door mijn lichaam glijdt, ontstaat een
stil verlangen in mijn borst waarin mijn hart opnieuw leert dromen.
Diep in mijn dromen waar
paden vervagen, en je hand warm blijft
in het donker van mijn slaap,…
Verzengend
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
317 Zon hoog in de lucht
bomen en stad verstillen
licht laat alles staan
Onder de verzengende
zon van de middag wordt elke indruk
een langzame stroom die door mij heen beweegt,
een heldere stilte waarin het zinderende licht zich dieper nestelt.…
Hemelgloed
hartenkreet
2.2 met 20 stemmen
416 Wolken in nachtlicht
hun stille vormen glijden
door een zachte gloed
Onder de bleke gloed
die boven de stad blijft hangen, merk
ik hoe het nachtlicht zich langzaam in mijn kamer
nestelt en mijn verlangen naar stilte een dunne rand krijgt.
De wolken dragen het
restlicht van een wereld die niet
slaapt, terwijl ik probeer te verdwijnen…
Wolkentapijt
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
125 Avondlucht ademt
een tapijt van witte wolken
stilte kijkt mee
De lucht spreidt boven
mij een dun veld van lichte vlokjes.
Tussen blauw en stilte beweegt een zachte stroom
die traag iets in mij opent, alsof de dag zich van binnen ontvouwt.
Hoog boven mijn schouders
drijft het patroon in gelijkmatige lijnen.
De warmte blijft onder dit weefsel…
Waar stilte kleur krijgt
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
519 een matte streep rust
rood goud ontvlamt de vleugel
het gras wordt weer stil
Als de Spaanse vlag zich
tussen het groen laat zien, ontstaat iets
wat geen naam nodig heeft, een verschuiving waardoor
mijn ogen niet langer zoeken maar eenvoudig aanwezig mogen zijn.
Haar vleugels bewaren een
gloed die pas zichtbaar wordt wanneer
ze zich langzaam…
Yügen
hartenkreet
2.1 met 16 stemmen
189 Groene kikker zwemt
zomerlicht op de vijver
geen rimpel beweegt
Hij drijft in water dat
meer verbergt dan toont, en iets in
zijn kalme bijzijn opent een diepte die de aandacht
vertraagt tot een helderheid die niet hoeft te worden benoemd.
Zijn ogen rusten op
het oppervlak alsof ze luisteren naar
wat onder hem leeft; een beweging ontvouwt…