186 resultaten.
Zilverlingen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.371 Daar waar wolven weer gaan huilen
over het nachtelijke veld
van drie verloren zuchten
en een hand vol wisselgeld
smeekt een priester in het maanlicht
als zijn knopen zijn geteld
de volle maan genade
voor wat nooit werd doorverteld
Achter nachtelijke zuilen
wordt er aarde afgepeld
voor een dodelijke zonde
en een doodgezwegen held
door een…
Grafrozen
poëzie
3.6 met 8 stemmen
1.843 En één maagd, blond met vliegend haar, zei dit:
- ‘Zij die daar rust gaf liedren ons, in ruil
Willen wij winden rozen rond haar zuil.’
En zingend slingerde om het marmerblank
De meisjesrei een smijd’ge rozenrank.
En de éne roos was blank als duivendons,
Als maagden-onschuld – Jonkvrouw, bid voor ons!…
Bloemen
gedicht
3.2 met 36 stemmen
16.938 Tandenstokers, steelsgewijs ontsproten,
zouden zwellen tot gedraaide tafelpoten,
katoenen knoppen zouden openscheuren
tot pluche harten die naar franje geuren,
En op de bergen zouden gipsen zuilen staan
Die gipsen druiven huilen.…
JEANNE & AMEDEO
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
722 Wegkwijnend naakt, dat lijdt aan verlangen
Soepele lijnen, poëtische kleuren
Hash, brandewijn, om zijn kijk op te fleuren
En Montparnasse in zijn doeken te vangen
Filosofie en gedichten aanhangen
Verzen vergarend om zich op te beuren
Tedere zuilen uit steen los te scheuren
Steeds in gezelschap van Maldoror-zangen
Zwijn zijnd plus parel…
KARL LIEBKNECHT
poëzie
3.4 met 7 stemmen
1.986 Gij staat boven de massa, als boven 't dicht
Weefsel der zee een zuil, de Noors-basalten.
Gij hebt het rode vaandel opgericht,
Toen het, een vod, lag op de vuile vaalte,
Wapperend stralende voor elk gezicht, -
Gij, Man van edel en zuiver gehalte.
Gij stierf. Waardoor?…
Stuifzand
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
566 ik ben neergedaald op een open plek
te midden van zwijgende stenen zuilen
het gewone lijkt daarmee bijzonder gek
en het lachen staat mij nader dan huilen
ik ben opgesloten in een bakstenen gedicht
om te rijpen in een kluis van jaargangen
totdat ik mij weer zelfverzekerd opricht
zonder weet van gemis of verlangen
ik ben omwonden met verstikkende…
Maankompas
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
407 Aan het einde van mijn langste schaduw
absorbeert het diepste zwart, onverlichte zuil
die de kristallen nacht van stilte zal doorbreken
dat het in de gelaagde stenen de wil tot spreken
ijler dan nog in de ongeboren dood, gaat de horizon
over in een andere horizon, gedragen op een roerloze schaal.…
BLOEMEN
gedicht
3.7 met 6 stemmen
6.258 Tandenstokers, steelsgewijs ontsproten,
zouden zwellen tot gedraaide tafelpoten,
katoenen knoppen zouden openscheuren
tot pluchen harten die naar franje geuren,
en op de bergen zouden gipsen zuilen staan
die gipsen druiven huilen.…
doodsqueeste
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
522 Met de loop der jaren
had ze een muur van ongeneigdheid gedrongen
een cursieve villa met doodlopende gangen gebrouwd
en ik liep hopeloos verloren in haar heikel decor
rologend van tafel naar kast blievend naar houvast
haar hondse blik plensde als zuilen van regen
de klankkast zo klinkt het zo botst het
falsetto als een kalebas met rotbui
viel…
Hoe ver nog?
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
383 Waar ik verdwaal door duisternis
gaat U mij voor in zuil van licht
zelfs door de dichtste wildernis
houd ik mijn oog op U gericht.
Als wateren mijn weg versperren
baant Uzelf voor mij een pad
door de nacht bij licht der sterren
houd U stevig mijn hand gevat.…
het eindige ras der lederrund
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
230 Zie ze toch genieten
sloffend door de shoppingmalls
de retailparadijzen
de gekortwiekte vogeltjes
softijs in de
kuikenknuistjes
druipend langs onbeduidende
miezemuizige koopjestruitjes
achter donkerbruine zuilen
over kinderkopjes kibbelend
gebakken sticks van visdingen
‘met saus!’…
Om één jaar jong te zijn
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.516 Zo handhaaft zich het eeuwig evenwicht:
Een helft van de aarde is donker, de and're licht;
Lag er geen drek om heil'ge Simeon's zuil?…
Stuifmeelkorrel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
990 toont een moeilijk patroon
Een lijn die kronkelt zonder regelmaat
Cirkels in motieven verdeeld
Als een iris, een vingerafdruk
Daaromheen de schil
Tegen verderf bestand
Leidt hem honderd eeuwen verder
Tot de vorser hem vindt
-Verzonken in een turflaag-
De levensloop van de plant voorspelt
Aan de meeldraad ontsproten
Zoekt hij de smalle zuil…
In het meervoud
gedicht
2.5 met 114 stemmen
68.449 De maan bescheen de vijvers van Granada,
de zon bescheen de zuilen van ons Thebe.
Je arm was broedplaats voor de vogels van Messina,
mijn dieren trokken jou per winterslede.
In welk verdoemd en onherbergzaam noorden
werd alles anders, raakten onze namen
op drift, tot wij elkanders naam verloren?…
een oud huis
netgedicht
3.4 met 19 stemmen
1.273 groenig licht
met zijn lange sprieten, verlangt
de verf is afgebladderd, roestige
vlekken verraden gebrekkig onderhoud,
een scherpe geur doordesemt dit
oude, verlaten huis en besmeurt
het behang met groezelige vlekken
klimop woekert langs de muren,
salpeter kristallen glinsteren,
ze getuigen van lang vergane glorie
langs de kalkstenen zuilen…
Magisch schouwspel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
656 Vele voetstappen gezet
dwars door het gitzwarte
eeuwenoude veld
Dat ooit roodgloeiend stroperig
Vloeiend en grillig naar hier is gekropen
Gedropen uit machtige muilen
Die krachtig en vurig brulden
en met veel geweld fascinerende zuilen
achterlieten van betoverend bloedmooi
gebeeldhouwd obsidiaan
Zie hier de volgelopen vlakte
versteende…
IN DE MOSKEE.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
885 De blanke zuilen stijgen stil omhoog,
En bevend droomt het licht in de gewelven,
Neerzind'rend wil 't de mensenzee bedelven.
Twee ranke lampen dalen van de boog,
En werpen witte reinheid om zich henen...
Steeds momm'lend waart alom het doffe stenen.…
't Is lang geleden (20)
poëzie
3.6 met 12 stemmen
2.397 Ik wenste toen een oudgraaflijk kasteel,
In 't midden van hoog beukenbos met uilen
En grafruïne, zwartbegroeid de zuilen,
Scheef elke schacht, gebarsten 't kapiteel;
Twee leeuwen, door oud mos vaalgroen en geel,
Spalkten naast de ophaalbrug hun drakenmuilen,
En uit het maanlicht kwam de herfststorm huilen
Door puin van gang, vol rits'lend…
Fabrieksrook
poëzie
3.6 met 8 stemmen
4.463 Zoals een zuil van rook haar klim in 't steile
Zo groots waant, wijl de lucht haar roerloos draagt,
En van benee haar hitte en arbeid schraagt,
Tot zij het wanklend hoofd verbergt in 't ijle, -
Zo steeg ik statig uit de nauwe laagt'
En stuwde een stoet van donkre drome' uit veile
En zieke ziel, - toen boog 'k het hoofd een wijle,
Waar…
Café
poëzie
4.1 met 8 stemmen
2.848 Daar zitten we onder zuilen als in dag,
Stoer lijf bij lijf, elkaar, wijl de uren vliegen,
Vertrouwelijk van 't leven te beliegen.
De vrouw-gerokte kellners brengen ons drinken.
Hóór, door de rooie rook joelt onze lach ...
De zaal 'n burcht is ... de klare glazen klinken.…
Zwichten
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.518 Ze spiegelt haar mondhoek
Een koortsblaas barst daar
Bewijs van een slapeloze nacht
Het bloed, de druppel rolt
Langs de ronde kin
Over de hals naar de navel
Ze knielt
In haar iris zit draderig groen
Ze zalft de schroeivlek in haar nek
Haar schroom wordt nauwelijks ontsluierd
Ze strekt haar arm tegen een zuil
Bewaart op het eerste zicht…
eerste reis
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
1.135 twee zeewaardige karvelen
een kraak met vierkant getuigde mast
varen uit de haven van de Zilvervloot
een landtong nabij de zuilen van Hercules
hij vervalst tijdstip en afstand in het logboek
om de matrozen niet van hun moed te beroven
op zijn hoed plant hij een pluim, kruipt uit zijn huid
waant zich op het grote oosterse schiereiland
maar…
Harry op de Olympus
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
655 einde van het einde
is Zeus' Huis der Goden
de Olympus weer bewoond
de alchemische schepper Mulisch
van De wijn is drinkbaar dankzij het glas
de Ontdekking van Gisteren
Homerisch Wenkend voor de Jongste Dag
met het Ironische van de Ironie
bracht acht thema’s tot één octaviteit
samen in de Compositie van de Wereld
na Zielespiegel op de Zuilen…
De bolle winden blazen blauwe kuilen
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.408 Een brede bundel zilverlicht komt vagen
De rug van 't grijze paard, dat sleept de zuilen
Van 't woud, gevelde stammen, op een wagen,
Door 't blanke heizand. Matte zon bleef schuilen.
De wegen-eiken staan als ijle tuilen,
Maar de einder-berken, schimmenbleek, vervagen.…
Pinksteren
poëzie
3.8 met 16 stemmen
4.283 Boven hun lichaams donkre zuil
Verscheen een zacht bewogen tuil
Van licht, en glinsterende gleed
Het neder langs hun schamel kleed.
Hun mengelmoes van woorden vaal
Klonk ieder als zijn moedertaal.
In mensenwoord, op mensenwijs
Geeft God zijn heilgeheimen prijs.…
alleen in een loft
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
882 ik heb een pakhuis gekraakt
een hal opgelapt tot nest
hoog en kaal in het dal
leunend tegen de bergflank
één ruimte die open staat
ramen knipogen hoekig
als ik het ijzeren gordijn sluit
één kier laat één bundel van de schemer door
steunbalken liggen bloot
zuilen dragen vloer en dak
bloemen, kaarsen en linten
tot een halve maan geschikt…
Ode aan de benen van mijn vrouw
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.824 Oh.. de mooie benen van mijn vrouw
zuilen van stroomlijn, gratie en kracht
welk een prachtig gevormde onderbouw
zoals Da Vinci ze moet hebben bedacht
stevige enkels, niet eng dun en ietwat gebogen
gebruikt als wapen tijdens haar koketterieën
zachtronde kuiten, een streling voor ‘s mans ogen
gladde schenen tot aan haar kusbare ronde knieën
samen…
IK DENK AAN U
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.824 De hals, een blanke zuil,
gaat in ’t gedreven licht der tedere lokken schuil
die, fel doorschitterd, er de matte glans van doven:
Zo smelt voor ’t middagvuur de witte wolk. Zo laat,
wanneer de morgenbleekte in ’t eerste goud vergaat,
de lucht haar vochtig waas zich van de zon ontroven.…
spoorloos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
448 zocht ik de bron
de wortels van mijn bestaan
die plakkerig als stroop
bleken te kleven
langs het zwarte git
van wegen die mijn vader baande
zijn vruchten rijpten
negen in getal
in het vrouwelijk schoon
waarlangs ruiende drift
zijn potlood sleep
als strepen van krijt
op zwarte wegen
diep gekerfde pijnen
uit tranen van gemis
bouwden zuilen…
't Rozeneiland
poëzie
5.0 met 1 stemmen
886 't Rozeneiland Cyprus betrad een zeeman;
tempelwaarts eerbiedig zijn schreên hij richtte,
tot hij kwam, waar spieglen in groene golven
marmeren zuilen:
'Priesters, op!…