3205 resultaten.
heel vroeg deze morgen
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
607 ik dacht dat ik droomde
maar het was echt
jouw tedere hoofdje
had je op mijn schouder gelegd
tranen van vroeger
waren stilaan verdwenen
er was weer 'n lach
op je lippen verschenen
ik voelde opnieuw
jouw lijflijke warmte
dicht tegen me aan
toen je mij stevig omarmde
het leven herbegon
heel vroeg deze morgen
ik zag weer 't geluk…
Tot het einde.
hartenkreet
4.5 met 17 stemmen
1.427 Altijd werd hij door de rest
Getreiterd en gepest
Geschopt en geslagen
Tot hij het niet meer kon verdragen
De klappen werden meer
Zo gingen ze tekeer
Zo gingen ze te werk
Want zo voelden zij zich 'sterk'
En ze wilde iedereen opsteken
Om de jongen te breken
En zijn leven te verzuren
Het zou niet lang meer duren
De jongen verdween…
Je blik breekt woorden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
508 je kijkt me aan
maar je blik breekt
woorden die je zeggen wilt
je handen trachten
scherven te vangen
van wat kapot is gegaan
ik kan je niet troosten
jouw ogen zien een verte
die onbereikbaar is
we zijn gaan lopen
steeds kruisen
onze sporen in het zand
later werd het hand in hand
verdween langzaam de verte
kwam jij weer terug…
de b-kant
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
985 genoeg geschreven over
de reserve-tijd waarin het
allemaal nog moet gebeuren
alsof die voor de eeuwigheid
de beste indruk achterlaat
zo heb ik je nog niet verteld
over de b-kant van mijn leven
die soms veel mooier blijkt,
het grijsgedraaide lied meer
naar de achtergrond verdwenen
misschien was er niet mee te scoren
allesbehalve spectaculair…
Een prijskaartje
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
543 wij zijn de zorg
voor de medemens vergeten
participatie wordt nu voorgeschreven
hebben aan alles
een prijskaartje gehangen
om het bestaan economischer te vangen
wij zien geen ogen meer
maar vraag en aanbod
blikken haastig heen en weer
verdwenen is arbeid met plezier
targets tools en kennis
bepalen nu de rendementen hier
norm en waarden…
Tijdsporen
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
630 wat waren wij al groot
naast de heg die steeds kleiner werd
groeiden we, bloeiden we
tussen de stenen verscheen het jonge mos
en wij kleurden
bij de eerste zoen in het klompenhos
wat zijn we klein nu
naast de heg die steeds groter werd
waar stenen zijn verdwenen
hebben sporen hun werk gedaan
en ademt vertikte tijd
door de mond van vergankelijkheid…
bemoediging
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
765 wat me al dagen belaagde leek opeens
vervlogen toen ik zo licht als een veer
door het warmend geel van volgroeide
zonnebloemen werd opgenomen bijna
dronken in het groen van parelend gras
boven water kwam
en wat me bedrukte plots verdwenen was
terwijl ik naar ‘t weidse van helderblauwe
luchten staarde er 'n vleugje vertrouwen…
Een wereld die was
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
489 stilte wordt voelbaar
als de verre geluiden
van een wereld die was
zijn verdwenen
ineens fluistert gras
spreken struiken
hun dialoog met de wind
hoor blaadjes zacht wuiven
in deze enclave van rust
is nog plaats voor het
kreunen van oude kastanjes
behangen met donkergroen loof
kom we gaan weg uit
de kakafonie van de wereld
terug naar…
Nostalgie.
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
628 Verbaast kijkt ze naar buiten
de grijze wereld is verdwenen
een witte is er nu verschenen.
Even is ze weer dat kleine meisje
een mutsje en wollen wantjes
rode wangen van de vrieskou.
Baantje glijden in de straat
op elke hoek een sneeuwpop
met hoed en een rode sjaal.…
Onopgemerkt1
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
478 sinds dagen verkleuren
inkt uit fotolijsten wegsijpelt
uitzicht zienderogen vervaagd
wordt de wereld kleiner
blijkt het bankje bij de plas
verdwenen evenals de bomen
aan de overkant
waar vreemde mensen
al pratend bloemen brengen
betalen ze de koetsier
met gelijke munt die hen
op een dwaalspoor zette
verwateren stille gedachten…
Herenfiets Nulde
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
480 .
-----------------------------------------
Het lijkt verdorie wel het volle leven:
Zo heb je nog een prachtig mooie fiets,
En zo is die verdwenen in het niets,
Wie weet waar toch die fiets kan zijn gebleven?
En deze keer eens geen signalement:
Dit rijwiel is bij iedereen bekend.…
Podium voor de wereld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Podium voor de wereld
Voor het podium stond de mensheid
Ze waren er allemaal
Ze wisten dat het grote donker hen morgen zou opslokken
Zomaar
Zonder reden
Met net zo weinig reden als de mensheid ooit was geboren
De violist begon te spelen
Alsof zijn leven ervan afhing
Ook al was dat niet zo
De blauwe aarde verdween snel en volledig…
de laatste Mono Lisa
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
628 de wind stil gaan liggen
wanneer we het vlees van elkaar
afschrapen
niets meer gaat van mij naar jou
naaktheid tot op het bot
geen kracht meer
geeft
verberg regen in stenen
de verwarring van gedichten in een lichaam
dat zichzelf verdrinkt
zwalkend door verlamming
laat het stil zijn
tot in het meest argeloze woord
ik ben de verdwenen…
Herinneringen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
562 Op weg naar wat ik
Altijd als een
Nieuw begin wil zien
Loop ik mijn benen haast vooruit
En weiger achterom te kijken
Om mijn passen te doorzien
Want alle fouten die ik maakte
Zijn geweest en achterwege
Door de troebelheid verdwenen
Zogeheten afgebrand
Daar waar ik echt naartoe wil leven
Is voldaanheid en geluk
Ultiem vertrouwen om het…
Een lente vol bloemen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
613 alleen hij
zag haar bloeien
in een lente vol bloemen
zij kleurde
voor hem opende
haar mooiste knop
in een zomer
vol geluk kwam
hun liefde tot vrucht
maar de warmte
verdween naarmate
de zon korter scheen
het praten
kwam later
met herfstige kou
in brieven
vol zinnen kwam
het misverstaan binnen
zij hebben
woorden gehad…
Die de oorlog overleefden
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
580 samen met
Je vriendin -
Gewoon op de stoep
In een waterig
Oorlogszonnetje,
Jij kijkt met
Vrolijke kinderogen
De toekomst in
Terwijl je een
Van je glazen
Knikkers naar je
Beste vriendinnetje
Rolt - zij heeft
De waanzin die oorlog
Heet overleefd, net
Als jouw blik met
Knikkers van glas
En leem
Maar jij bent
Verdwenen…
Mens achter gezichten
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
606 Een ieder kent vele gezichten
Vrolijk, hard, of zacht
Misschien ook donker, of wel open
Of juist één die altijd lacht
Al leerden wij te kijken
Niet alleen naar het gezicht misschien
Maar in die verschillende ogen
Die toch wat meer weerspiegelen misschien
Dan zagen wij elkaar in het wandelen
De route van het hart
Verdween een stukje van…
zonder woorden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
530 we liepen
al wisten we
het niet
in een fuik
we wilden
het wezen
van onze taal
uit de kindertijd
ontrafelen
het verlangen
lag in onze
vragen besloten
de weemoed
bleef vasthoudend
aan ons kleven
we hingen
vergeefs en verlamd
over de rand
van onze cirkels
verdwaalden in
de verloren
verdwenen kindertijd
een zachte landing…
Haar Wereld
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 Dank U lieve God
dat ik in de ogen
van een kind
een wereld mag zien
die niet ingewikkeld is
dank U dat ik dit
bij haar weer vind
ik lees geen angst
in die lieve blik
zij voelt zich in haar
wereld niet alleen
terwijl ik soms stik
omdat ik bang ben
iedereen verdween
zij is in staat om
dankbaar te kijken
naar U naar boven
dank…
Elegie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
531 En nu is het drie jaar geleden
dat je ontleefde lichaam
onder een zwart granieten plaat verdween.
Agnus Dei, dona nobis pacem.
Er is geen wijken aan het verdriet.
En dat is mooi. Ik wil het ook niet.…
De film van Ome Willem en Teun
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
749 Deze vuist op deze vuist,
de kleinste was van Teun,
de grote vuist van Willem
daarin verdween ze gewoon.
De creaties die ze droeg
maakte dat je om meer Teuntje vroeg.
En nou is ze er niet meer,
het kleine handje van weleer,
zal niet meer verschijnen
in de grote knuisten van....
...Dag Jennifer...…
Fantoom
gedicht
3.2 met 8 stemmen
7.261 Wat afgesneden is dringt zich bedrieglijk
op, je strekt je armen blind naar
de verzaagde voet, een leegte,
het verdwenen kind.…
Wolkenvlucht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
609 De plek is gebleven
maar jij bent opgelost
spoorloos verdwenen
Zelfs de braamstruiken
met hun scherpe doornen
herinneren zich jou niet meer
In de holte van een boom
groeien drie paddenstoelen
in de bast daarboven,
gekerfd een hart en twee namen
hoog boven het hoofd gegroeid
niet meer te lezen
De warmte van de zon
is onder je vleugels…
Open raam
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
491 als ik 's nachts niet slapen kan
probeer ik mijn geest te doden
duizend schapen, duizend stemmen
de geluiden van de verdwenen dag
is het steeds dezelfde mug of
komt stilte met honderden tegelijk
in de verte hoor ik kikkers kwaken en
in het donker zijn alle uitlaten kapot
duizend engelen, duizend demonen
's ochtends ken ik er niet één…
Waar ben je?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.047 Toch voel ik jouw aanwezigheid
Ik zou alles doen, alles
Om jouw stem nog een keer te horen
Ik wil jouw troostende woorden,
Papa
Maar je bent alweer
Verdwenen,
Daar achter de wolken
En ik?
Ik zie geen sterren
Enkel een donkere zomerlucht…
het verschil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 Aaneenrijgen van woorden
Samensmelten tot een zin
Poëzie of gewoon vertellen
Iedere klank steunt de andere
Even mooi is de verwoording
Even goed het begrip
Emotionele ontlading
Prettige herinnering
Hersenspinsels putten uit het niets
Nooit aan gedacht
Maar toch de pen gegrepen
Zo niet eeuwig verdwenen
Schrijven is blijven
Als uw eigen…
Bodemde met ragfijn zand
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
661 jij bent mijn zon
ik naast koelte uit
de bron die we samen dolven
jij lierde stenen
die diepte schampten
verwondde zo mijn schenen
ik groef uit vergaarde
buit van wateraders
die lang waren verdwenen
bodemde met
ragfijn zand gefilterd
op een naamloos strand
we putten zee en zon
draaien zo met hemels water
het woestijnen nogmaals…
Maar nu niet meer
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
551 is de verbroedering verdwenen
en het geloof in mijn wereld
veranderd.
Want wat eeuwig had moeten zijn
was niets meer dan een tijdelijk besef
En wat door had mogen rijmen tot het einde,
rijmt nu niet meer.
Alleen frustratie en teleurstelling blijft over
in het tijdloze waarin ik altijd had willen geloven.…
Een verre ster
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
577 Nog eenmaal de waarheid
maar dan onder de mensen
zonder sacrale bestemming
van egocentrisch paternalisme
het verre geschitter van een ster
misschien al lang in tijd verdwenen
dromend over een opperwezen
een niet bestaand dilemma
de natuur van taal, en zijn communicatie
eindelijk door het individu aanvaard
als eigen kracht van innerlijk…
die mijn stilte plukt
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
746 ik kan je slechts
de bloemen geven
die mijn stilte plukt
alleen hun kleuren
zullen spreken want de
woorden gaan steeds stuk
zinnen breken in gedachten
tong en lippen wachten
smachtend op de eerste toon
maar het geluid is weg
klinkers zijn verdwenen
betekenisloos is wat ik zeg
mag ik mijn stiltebloemen
vazen in je hart…