3375 resultaten.
Droomavonturen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
514 Avontuur na avonduur
op reis in vele dromen
schaduwen van vluchtigheid
beelden vol met helderheid
wervelend wortelend in zand
tijd vermengd met eeuwigheid
doden met hen die leven
soms blijft het hangen
vaak verdwijnt het snel
ach laat me slapen
tot de vroege morgen
en niet vergeten
die dromen van de nacht…
Sneeuwvlokken
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
582 Sneeuwvlokken witter als zand
vang ik voorzichtig op één hand,
Wil voorkomen dat ze breken,
zoals zo vele herinneringen uit het verleden.
Die ooit waren,
maar nooit meer zullen zijn.
Diep in mijn hart opgeslagen,
ze zijn ons, ze zijn mijn.
Tien seconden later
in mijn hand alleen nog water.…
Dobber
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
536 Er braken forellen uit
toen een visser uit Oud-Zuid
zijn harde dobber las
alsof het was
dat een leesbaars hem vroeg:
schuilt er in de reet
die ik door jou in ademnood
beet in het zand
ginder aan de waterkant
van deze sloot
uit de lap van Zijn Laars
wat leeswaars
toen ik daar en passant
ook nog een vlinder sloeg
of is…
nu ik je nooit meer
netgedicht
2.8 met 23 stemmen
360 nu ik ie nooit meer aanraken kan
je werd bedolven onder lagen zand
rouw ik als een wilde olifant
waak ik bij je graf
dek ik je met bloemen toe
schreeuw ik het luidkeels uit
nu ik je nooit meer strelen kan
noch zoete woordjes fluister
je handen niet meer voelen zal
rouw ik als een radeloos dier
mijn handen grijpen diep
en droevig in…
Bij monde van de Schelde
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
896 ontnemen ochtendnevels zicht op andere kanten
stoeien kleine golfjes voor de boegen
weten stoere mannen wel van wanten
als loodsboten door golven ploegen
krijst in ruime luchten meeuw
ziet in het verschiet jouw laatste friet
op het Bolwerk staat fier die beroemde Zeeuw
ontlokt het lome zand de andere een geeuw
daagt een storm het water uit…
Klacht van de weduwe na het vergaan van de vloot
gedicht
4.5 met 2 stemmen
2.451 Verzuipen in het zand.
--------------------------------------
uit: 'Het uur van de pad', 20012.…
Macht van de Gelukkige
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
473 bouwde kastelen van zand
in een woestijn zonder regen.
ik zei niet veel,
maar ik was blij.
zo blij
dat ze mochten verwaaien.
mijn kastelen.
mijn wereld.
niets bleef staan,
en toch bestond alles.
tot die dag.
één traan.
een vloeistof die ik niet kende.
ik keek naar het zand
en alles werd donker.
alles leek te sterven.…
Mijn eiland
hartenkreet
2.6 met 18 stemmen
1.794 Mijn eigen onbewoonde eiland
heel ver hiervandaan
palmboompjes en mooi wit zand
daar wil ik zo graag heengaan
snachts in mijn dromen
dan ben ik daar
even alleen om bij te komen
voor niemand meer bereikbaar
daar op dat plekje kom ik tot rust
met alleen mezelf en mijn gedachten
geniet ik even...heel bewust
en kom ik weer even helemaal op krachten…
Valentijntje
netgedicht
3.6 met 862 stemmen
71.540 ik zie twinkel in de lichtjes
die glinsteren in jouw nacht
tussen de sterren van de hemel
wijl de maan nog op mij wacht
ik hoor de tinkel in het klater
van het water dat er stroomt
langs de keien in het zand
wijl de kater van jou droomt
ik voel ge-tintel in mijn hart
van het bloed dat er gloeit
ook het kloppen van mijn aderen
omdat jij…
nocturne 2 (Osaya)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.033 dek me toe, Osaya
bevang me
met je adem van hars
sluimer
in de drang van stilte
draag me over
aan de goden van weleer
het is nacht, Osaya
de sterren
deemoedig bewaren
het geheim
van ons verlangen
de wind zwijgt
over ons lot
beken, Osaya
hier in het zand
van de gestrekte woestijn
tieren geen leugens
hier is alles
waarachtig en…
verlangen (2)
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
2.145 brandend verlangen
smeulende onrust
dampende woorden
vurige strijd
heet is de adem
van kokende sappen
warm in handen
bevroren in tijd
geef mij de zomer
de zon en de stranden
de zwoele verliefdheid
van twintig jaar jong
zand kruipend plakkend
op schurende lijven
parels van zweet
als eeuwige bron…
Herfst op het strand
netgedicht
2.8 met 17 stemmen
2.097 Hoge golven
Snijdende wind
Tranende ogen
In mijn mond, mint
Koude handen
In mijn ogen zand
Een grijs gevoel
In dit koude land
Paarse lippen
Rood zijn mijn wangen
Ai Ai Kapitein
Een gloed van verlangen
Was het maar altijd zomer
Op het strand
Zodat je soms even kon vluchten van dit koude land
Aan zee…
Jij kan het niet begrijpen...
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
3.612 ik durf het niet te fluisteren
want de waarheid is geboren
je kan het niet verdragen
en verzint een list
maar dat gaat boven mijn geweten
alsof ik niets anders wist
nu zal de rust
die er was
even zand doen opwaaien
en kuch ik hard
als de stof
mijn zuivere lucht
heeft verpest.…
Hoe u!
hartenkreet
4.1 met 18 stemmen
1.887 Ik had gewaarschuwd moeten zijn
De regisseur had het over beeldenrijkdom
van leven ende dood en teksten als los zand
waardoor structuren losgelaten een nieuwe
werkelijkheid ontstond
Ik viel in slaap, mijn laatste fort tegen
´Het Lied van het Hart´ met stromen bloed
ondanks het knierpend achtergrondgeluid
De Middeleeuwse kleren waren mooi…
De jacht
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
854 Haar benen snellen voort
op het duinpad naar de zee
opgewaaid zand dempt
haar woeste passen
de ogen gesloten voor
de schoonheid van een
nieuwe lente strikt zij
haar zinnen in een knoop
ontworteld en verbijsterd
vertrapt zij schelpen
nietsontziend verbrijzeld
zij het heden en swijlens
nieuwe scheuren worden
geboren lijmt ze het
verleden…
stilte
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.004 de mist maakt mijn woning
slechts de stilte komt door de muur
watervogels spelen in de tuin
kaneelriet staat in het ijs van de vloer
vissen zijn schichtig onder glas
grijze vlekken op het zand
nu nog stille witheid en zwijgen
straks een vol strand met welvaart
open vensters en deuren
waardoor de onrust naar binnen tocht…
Een vrouw
gedicht
3.3 met 87 stemmen
36.424 alsof het een harp was die
in zijn hart paste, een droom
van een ding dat mooi was
als een voetstap in het zand
zo gevoelig als gras, zo goed
van vorm als een ei, geheimzinnig
als een spinnewiel of wimper-
kruller, luchtig als turf
vreemd als een sneeuwvlok
lekker als een teruglopende
wekker, zacht als de
luchtbel in een waterplas…
Ik moet weg
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
502 ik ben het
spelen verleerd
vingers en handen
doen alles verkeerd
waar vroeger
fantasie snel
gestalte kreeg blijft
de vloer nu akelig leeg
ik filosofeer
denk en probeer
maar de spirit
vonkt helaas niet meer
mijn geest
is bezet met tal
van structuren zonder
ruimte om bij te sturen
ik moet weg
de ballast overboord
naar zand…
Rondjes draaien
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
987 Ik hoor nu nog de zee
en zie haar golven ontstaan
en in een beweging
voor verre tijden blijven bestaan
Ik voel nu nog het zand
dat door de zee wordt gekust
en straks door de wind in
gladgestreken slaap is gesust
Ik ruik nu nog het zout
en deze zon op mijn huid
en de kijkende lucht
van het stiekeme mensengeluid
Maar er komt een moment…
Verhard pad
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
693 Hoe zacht was het mos
onder onze voeten
toen wij
hand in hand
het pad betraden
dat ons leidde
naar een land
waar enkel wij
de beelden
van herkenden
hoe warm
voelde het zand
waar we
vol verwondering
een rustplaats vonden
voor verlangen
zeg me lief
of je dat nog weet
nu de weg bevroren is
en scherpe stenen
ons verwonden…
Het regent vleugels
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
733 je handen
spelen een schaduw
boven duinen
en ik zie slechts
woorden boven wolken
zacht en dichtbij
laat de wind ze liggen
in dat ene uur van stilte
wanneer je zand strooit
over dode vissen en de maan
doorheen de avondbranding
hoe koud de nacht is
in mijn buik
een mond in overvloed
maar ik hoor vogels wenen…
Niets is verloren
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.041 De nacht valt
ik kijk naar de sterren
en droom een leven
ver hier vandaan
duizenden kilometers zand
de zon brandt
zijn gouden stralen
vertelt mij eeuwenoude verhalen
laat mij emoties voelen
bundelt oerkracht
in mijn diepste zijn
ik voel de rauwe pijn
van een verloren leven
God laat mij even, als het kan
de beelden herbeleven…
Speeltuin
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
2.120 De draaimolen draait te kleine rondjes
Er is een zandbak maar geen zand
Van de speelgoedhuisjes is de ruimte
Binnenin erg aan de magere kant
Zie je die wip daar in ’t midden
Da’s een plank met splinters
En die scheefgezakte schommels daar
...Staan zo al drie winters
De toegangsprijs is niettemin behoorlijk
Maar al jaren koop ik kaartjes…
Zo laag op de aarde
hartenkreet
3.9 met 16 stemmen
1.335 groeien
verdwijnen in het dorstig land
nooit de zee zullen bereiken
maar wellicht ondergronds
hun zoetwatermeren maken
wachtend op de wortels
van groene wijngaarden
samen met de trage aarde
tot paarse druiven en bloed
de lach van een gelukkige vrouw
van een man en een schreeuwend kind
haalt water van vroeger onder het zand…
Petten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
649 Basalt geboord in duinzand
weerstaat je schreeuw
en waardeloos zeeafval
het eerste zand nog kleurt.…
Winter
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
620 de mist maakt mijn woning
slechts de stilte komt door de muur
watervogels spelen in de tuin
kaneelriet staat in het ijs van de vloer
vissen zijn schichtig onder glas
grijze vlekken op het zand
nu nog stille witheid en zwijgen
straks een vol strand met welvaart
open vensters en deuren
waardoor de onrust naar binnen tocht…
terracotta
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
813 ik ben niet wit
noch zwart
ik ben aarde
en bruin
tinten van noten
gekraakt op mijn buik
ik ben bomen,
het hout, het zand
aan mijn voeten
verwaaid tot wind
en stormende vogels
diep en donker
de afgesneden huid
verder dan dagen
ontraadseld
ik ben ik
traag gevonden
de vrouw in het schors
van beschilderde zonden
waarom…
De scherpe kantjes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
497 ben ik de druppel
in een regenbui
het blaadje dat
dwarrelt op de wind
een spelend kind dat
zand het einde vindt
ik voel hun
eenheid in bestaan
het samen gaan in
tal van vormen
om zo leven zijn
gestalte te geven
waar harmonie
als warme deken
de scherpe kantjes
laat verdwijnen van
donkere schaduw als
zon te fel gaat schijnen…
Zilveren tranen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
895 In verte
waar meeuwen hun schreeuw
krijsen in noorderwind
dwalen gedachten samen
heel even dacht ik
jou hier te treffen
te horen en te voelen
maar het blijkt een illusie
van de nacht
het donker verbergt
mijn getergde gelaat
ik proef het zilte zout
raap zilveren tranen in zand
wis de sporen
in dit verlaten land…
vereeuwigd silhouet
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
998 een spoor van voetstappen
op het geplooide strand
ligt kronkelig te wachten
langs golven van de oceaan
een briesje wuift het lange haar
als de hand een schelpdier vindt
die wonderlijk verscholen ligt
haar schaduw zwicht synchroon
zand bloost met de lucht
en omarmt haar silhouet
terwijl het water schuimend rolt
wordt zonlicht zacht gewist…