1372 resultaten.
In de zomerse plantentuin
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
272 Bloem opent zich zacht
licht streelt zacht het groene blad
stilte ademt mee
De middag ligt open in
een kalme gloed, het zonlicht strijkt zacht
over huid en ruimte, het ritselen van bladeren stroomt
als een adem door de lucht, het ritme van stilte trekt alles traag samen.…
De eenvoud van het leven
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
317 Zonlicht op de wei
bloem bloeit zacht tussen het gras
rust vult mijn ogen
Ochtend opent zich in
ruime kalmte; ritselen van bladeren
legt een teder ritme neer. Mijn zintuigen drinken de
stilte van dit moment, waar niets meer hoeft te zijn dan wat het is.…
Bijen en trekvogels
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
463 Verbijsterd kijkt mijn liefste hond mij aan
Ze ligt en wil niet van de sprei af gaan
Als zelfs geen hen van haar legei
wil gaan
behalve yezilgöz, die ruikt haar kansen
dat voelt mijn hond ook, met haar klompen aan
Alleen die domme trekvogels,
die ganzen
die zanglijsters die 's avonds
altijd sjansen
hun veren in het zonlicht laten…
Zeearend bij dageraad
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
370 Wanneer de dageraad
ontwaakt
en zacht het eerste zonlicht
raakt,
verschijnt hoog boven water
en land
een wijdgespannen, zwijgende
hand
De grote vlieger-
zijn spanwijdte
machtig en wijd
draagt hem in trage
majesteit
geen drift, geen haast
geen luid gebaar
enkel het heersen van
het daar
zijn vleugels openen de
lucht
in brede…
Lichtgeflikker
poëzie
3.5 met 22 stemmen
3.557 Ik wou, dat ik die weelde kon
Verklanken, of verbeelden kon
In verzen of in verven:
De zilvren vreugd van 't watervlak,
Waar 't zonlicht nederviel en brak
In duizend vlammenscherven.
Ai ziet, hoe langs de waterbaan
De vlammetjes te branden staan,
Door 't zonnevuur getroffen!…
Herinneringen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.374 heeft alleen deze vrouw
Je stammen zijn nu zo dik
groeiend vol met bladeren omhoog
wat had ik met jou een schik
ik kroop met een plankje naar de regenboog
boven in je kruin, in een boekje te lezen
en ik, ik had niets meer te vrezen
dat mijn vader mij daar toen vond
Ik zie mijn moeder nog zitten
onder die natuurlijke parasol
geen zonlicht…
De fijnste draden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
133 Dauwdruppel aan halm
de ochtend draagt heel even
het eerste zonlicht
Waar anderen voorbijgaan aan een aarzeling in een stem,
blijft die nog lang bewegen onder de huid van de dag,
als een kring die zich uitspreidt over stilstaand water
en langzaam vervaagt, maar nooit helemaal verdwijnt.…
Genesis 1
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.182 Geklitte moleculen in zonlicht verwarmd
aan lauwe aarde ontstegen komen tot leven;
vele generaties evoluerende levensvormen
leiden tot verscheidenheid in het heden.…
Het Dansende Meisje
poëzie
3.7 met 16 stemmen
2.512 Zij danst, - en zij beweegt, van zonlicht overgoten,
zich telkens dieper in het ziedend water, dat
haar gretig in zijn wilde omvatting houdt gesloten,
haar om de lenden spoelt, haar om de borsten spat.
Zij danst. - Over de zee, het ledig strand, de toren,
staat in zijn hoge rust de middag uitgespreid.…
Als de lente...
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.024 Als de gletsjer warm van 't zonlicht lekt;
als de bron van de bergen springt,
alles rond met jeugdig groen zich dekt
en het lustgeschal der wouden klinkt;
luchtjes luid en lauw
wasemt de landouw,
en de hemel lacht zo rein en blauw,
klinkt het van de hoogt'
in de dalen wijd:
O!…
Geboorte van de kleuren
gedicht
2.5 met 22 stemmen
10.749 De vele kleuren
verbleven clandestien in het zonlicht
dat hen nog niet kon velen.
Wat wij nu rood vinden was wijnwit.
Oranje? Volle-melkwit.
Geel was een heel oud wit.
Groen, een grijzend wit.
Het blauw was nog zo bleu.
Indigo bleef maar bleken.
Violet werd olievet.
En verder was er zwart. Elke nacht
waren de tijden zwart.…
Deze muziek altijd onverwachts
gedicht
2.3 met 31 stemmen
15.020 Wanneer het verkwikkende
en het verdovende van
koffie en sigaren elkaar
verdringen achter in je keel
- of het aardse door een vurige
hoepel moet springen, als het ware -
En altijd daar waar bijvoorbeeld
een zware marmeren plaat van zonlicht
en een vergiet op een aanrecht
elkaar ontmoeten - of het
leven wordt gezeefd zo gezegd -
Kortom…
Alter Icarus
hartenkreet
2.5 met 21 stemmen
1.476 Zelfs wij, de architecten,
Vergaten onze weg naar de vrijheid
En dwaalden door de koele krochten
Wimperslag - de tijd geeft vleugels
Onwennige ledematen van was en veren
Zonlicht nodigt ons hoog uit
Voeten los van de vochtige stenen
We stijgen op in hemels blauw
Mijn vlucht duizelt
Stormt door Helios' vlammen
Duikt door het kolkende schuim…
De omgeving van Soest, een fraaie ring
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
522 In glas en lood tovert zij het zonlicht om
in warme kleuren die verkwikken,
maar houdt een raadselachtige parel
in een aura van schemers en grijze tinten.
In het hotel ernaast klinkt klassieke muziek
je tegemoet, juichend en onstuimig als de wind
die wervelende schetsen maakt in het maïsveld.…
Pubervakantietijd
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
775 Oh zuiderdiep, met je rijen bomen
langs het uitgegraven veenkanaal
de waterkant uitnodigend dromend
over vergane tijden, in ’n oud verhaal
liggend achterover, warme hand in hand
kriebelgras in m’n ongewassen groezelnek
‘t lage zonlicht schuinschijnsel over ’t land
acrobatisch gierend de zwaluwtjes als gek…
jouw blauwe vijvers kijken door me…
Zolang jouw hart de hemel draagt
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
748 I
Karbonkels* spreiden zich
als gloeiende kolen
over een schuivende aardkorst
Jouw tere hand morst schaduw
in genadeloos zonlicht
te fel voor jouw geopende ogen
En droogte schuurt mijn mond
waarbij mijn gekloofde lippen
jouw overvloedige tranen drinken
II
Het gekir van jonge krekels
weerkaatst in het nachtelijk ruim
dat geen…
Het dansende meisje
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.581 Zij danst, - en zij beweegt, van zonlicht overgoten,
zich telkens dieper in het ziedend water, dat
haar gretig in zijn wilde omvatting houdt gesloten,
haar om de lenden spoelt, haar om de borsten spat.
Zij danst. - Over de zee, het ledig strand, de toren,
staat in zijn hoge rust de middag uitgespreid.…
Als zout kristallen worden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
674 De maan beschijnt de nachten feller
Zonlicht tintelt sterker licht
Op mijn zoektocht naar herkenning
Ontdekt de spiegel een vertrouwd gezicht.
Dan stap ik dapper uit de schaduw
Durf te tonen wie ik werkelijk ben
Niet louter leven maar béleven
Wat ik van mezelf, stiekem, al wat langer ken.…
Eerste deel van rondreis door Zuid-Spanje
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
512 Het vliegtuig stijgt op
bij nevel, maakt een zwenking:
verblindend zonlicht!
Grillig wolkendek:
een geweldige ijstaart,
waar peutervingers
vol zoeklust en scheppingsdrang
hun boeiend spel bedreven.
Het eekhoornpaartje
leeft vredig in de vesting,
smult van fruitbomen.…
Klein lief vogeltje...
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
556 Ik zie je vliegen met je kopje in de wind, met je vleugels gespreid…
Ik zie je oogjes schitterend in het zonlicht, door de nieuwe dag verblijd.
Zwevend door de lucht, genietend van de pracht en praal in de natuur…
Lekker op zoek naar een hapje te eten, wat heerlijk om zo te leven, een leven zo puur.…
Hartekreet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
485 Laat mij weer in de wei,
weer met een stier en bloemen
en zonlicht
Ben ik mens, kip zonder kop of dier?
Als ik een mens ben, plicht
te vechten voor het dier,
vrij te laten, te helpen hier,
niet te kopen, niet te fokken,
niet zal eten.
Laten w' ons verdiepen in elk wezen,
leren lezen in hun ogen
dat we deel zijn van elkaar.…
tien voor tien
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 in een natuurlijke ovaal
tussen dikke beukentakken
beweegt een houten mast
met vage wimpel zonder vlag
waarschijnlijk een toeristen tjalk
die voor even in de haven mag
in het zonlicht, in de schaduw
van de vol gegroeide kronkeltak
door het ritme van de rode pannen
en het hangend groen gebladerte
ervaar ik op balkon met koffie en gebak…
door de dauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 buiten het dorp waar
stilte het kenmerk van stil
nog Stiller verstilt in de
afwezigheid van rumoer
zwoegt het opkomend
gras zich door de poriën
van dauw om voor
het eerst het zonlicht
te beschaduwen door in de
luwte van het nog niet-weten
het herstel van na de winter
te zijn vergeten, kleine
stroompjes water voeden
de nerven die…
Opa’s schuur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
541 De schuur van mijn opa was oud en
vol gewichtloos eeuwig zijn,
dansend stof schreef in zonlicht
trage berichten, beschuttend en
uitdagend. Je kon zo ver gaan als
je maar wist waar je zelf was.
Onbeweegbaar stond de werkbank
op de lemen voer.…
De Vlinder en de Roos
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
758 en toen hij op haar hartje zat
en van liefde zijn beide vleugels brak
had het roosje spijt
dat haar mooie vlinder niet meer kon vliegen
uit dank zou ze hem voortaan in het zonlicht wiegen!…
vrijheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
425 wassende water
dat kabbelt over de rotsen
terwijl een warme wind
ons het gezicht kwast
met tinten van de zomer
die rustgevend knettert
als is zij een open haard
vrijheid is druppels bewonderen
die als glinsterende spray
van een waterval storten
die vloeiend in het water
de lucht laat verschieten
in een regenboog van kleuren
waarin zonlicht…
ALEKSEJ ANATOLJEVITSJ NAVALNY
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
636 liefst creperend doodgaan
Hij streed door en hij wilde zijn leven geven
als nadien geen dictatuur meer zou bestaan
Monddood wilde 't regiem hem liefst maken
maar ach dat zou ze absoluut nooit gelukken
Ze zouden hem innerlijk nooit kunnen kraken
want hij zou nooit voor het kwaad bukken
Die zomer verankerd in het gewapend beton
zonlicht…
Op een Gronings terras
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
552 Zonlicht straalt in mijn tas.
Ik kijk in mijn bier,
en ik zie, dat wat zo-even nog verborgen was.
Drek en gier.
Flarden van gesprekken waaien langszij.
Ja, ook nog een biertje voor mij.
De stadsbus walmt blauw en stinkt diesel.
Een zwerver zwalkt voorbij,
hij lijkt op Catweazle.…
Gedicht voor jou
hartenkreet
4.0 met 30 stemmen
808 Is de last niet meer te dragen
Bezwijk je onder het gewicht
Weet dan dat de zon weer opgaat
Morgen is een nieuwe dag
Het vooruitzicht kan veranderen
Waar dat moet en waar dat mag
Ooit ontmoeten wij elkaar weer
Tussen sterren en melkweg
Maar nu voordat die tijd daar is
Is dit wat ik voel en zeg
Dat jij mooier bent dan zonlicht…
Als de lotus zich opent
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
604 Tussen modder en schaduw,
onaangetast, ontvouwt zij haar breekbare bloemblaadjes in warm zonlicht.
Diepe wortels reiken ver in de
veranderlijke aarde, vol verdriet, geworteld in
water dat haar pad heeft gesneden. Toch stijgt zij op, bevrijd
van alles wat haar bindt, gedragen door het licht, ongerept door pijn en tijd.…