2600 resultaten.
Zoekend naar idealen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
460 De zon, de witte landerijen,
De eindeloze horizon
Dat is het land waar ik ben geboren
Mijn prille leven eens begon
De ruime velden bekleed in wit tenue
Waar, als straks de seizoenen wisselen,
Het nieuwe leven weer tevoorschijn komt
Mijn hart ligt daar in kleine dorpen
Ergens verspreid over het vlakke land
Niet opgesloten tussen vele muren…
de strop zou adem blijken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
750 hoog in de lucht
zie ik je glanzen
vleugels gespreid
een horizon rijker
je ogen waren
leger dan de put
waaruit je klom
vanaf de bodem
je handen raakten muren
voeten klommen
gleden weg, ontvelden
in het pijn verdrijven
wanhoop was je touw
de strop zou adem blijken
verstijfd van kou wilde
je het leven grijpen
je bent herboren…
Reizen per Trabant
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Snor van schuim
'k Had zeker geen idee van
het leven achter
de streep'rige horizon
lijngrens tussen hier en daar
De krant informeerde
met bewegende
beelden van an-
dere, gekleurd' media
Zoals eerder al met
Het Gordijn
dat Gorbatsjov snel deed slechten
daar ook Trabant wereld wilde kennen
Gorbatsjov gestorven
en beide Duitslanden…
Verre vriend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
585 Wanneer ik afstand
met stilte kan overbruggen
is mijn zwijgen tijdloos
en de hunkering
naar jouw aanwezigheid
zonder woorden
in de nacht verzonden
blijft zonder lethargie
omdat ik leef met jouw ratio
bestaan er geen grenzen
aan werkelijkheid van horizon
er is een verder weg dan hier
in de heuvels achter de oceaan
waar ik mijn brieven…
dat je je schaduw haastte
netgedicht
2.4 met 25 stemmen
3.777 was
geen vriendinnen had
dat je je schaduw haastte
ze hebben je alleen gelaten
omdat je niet voor slijmen koos
ze waren niet echt boos
er was gewoon niets te bepraten
hun stemmen irriteerden je
omdat ze nooit iets zeiden
hun lachen deed je pijn
ze lieten je zo eenzaam zijn
je ging je eigen weg
in een wereld zonder ogen
jouw horizon…
Ongrijpbaar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
489 herinneringen terug
ongrijpbaar als vlinders in gestolen tijd:
Aan hoe het ooit was, die liefdesjaren
lang geleden, toen we vlinderden
vol liefdesdrank in wereldsteden
en nooit waren we dichter bij elkaar
dan in die amoureuze nachten
toen we verder dwaalden
in kroegen van het duisterlied
aan de kade bij de rivier
in het land achter de horizon…
Leestekens in een landschap
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
532 in het verrafeld landschap
aan de rand van het bestaan
zweeft een gier om de dode
ontdaan van het zware pak
gaf de dood hem vleugels
verdwenen verten
van zwervende gedachten
de tijd met duizend wijzers
uitgewist in de horizon
in de open levenloze ogen
het stukgehamerd hart
staat het landschap geschreven
laat in teisterende wind…
Vertraging
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
576 Ik heb zoveel asfalt gezien
Zoveel wegen
Zoveel snelheid
Zoveel ondoordringbare stenen
Ik heb met zachte handen
in de verbeelding
het landschap uitgedacht
Alles was vloeibaar
Meerduidig
Alleen maar stroming
van een rivier naar zee
Kijk hoe de kleuren zich vermengen
met lucht en water
Hoe de horizon verdwijnt
Niets is hetzelfde…
Een jaar lang dromen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
539 Want een boom weet niet hoe laat het is
Tijdloos waaien de takken in de wind
Aan de stoeprand is het zaterdag
Maandag begint bij de voordeur
Aan het eind van de straat is het al overmorgen
Achter de horizon is het kwart over drie
Achter het ochtendlicht begint de schemering
Alleen als wij ontwaken
vroeg in de morgen
krijgen de…
Iedere dag opnieuw
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
521 Iedere morgen opnieuw
bewonder ik de wijde horizon
de smaragd groene velden.
Iedere dag adem ik weer
de frisse ochtend geuren
van weide en bloemen.
Iedere ochtendstond geniet ik
van de witte schapen
grazend in het Pruisisch blauw.
Iedere nieuwe dag rijst
voor of achter de wolken
de nieuwe warmte bron.…
Ons vertaalidioom
netgedicht
3.2 met 42 stemmen
289 dieper kijkt
als ik je bijlicht
met het geluid
van mijn stem
die vragend
al de paden gaat
die jij mij wijst
in mijn totale
ondergrondse
onervarenheid
want waar talen
langs elkaar
schuren en tegen
muren botsen in
een verkeerde toon
is de lach die wij
samen hebben
ons vertaalidioom
zeker als wij fixerend
kijken en zo de
horizon…
Terugreis naar jezelf
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
179 Een verre grijze horizon
strekt zich uitgeslapen uit
in landschappelijke gebarentaal
die jij niet alleen kunt begrijpen
emotionele momenten
zonder luwte en intieme rust
vinden zuurstof in nieuwe bezinning
alsof de ander dichterbij komt
je bent weer terug
naar wie je bent geworden
na alle veranderingen
ben je weer jezelf
zoals je was…
Vriendelijke opportunist
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
666 Je begrijpt bloementaal
en zang van flirtende vlinders
de zon klimt over rauwe leugens
nergens stilte in jouw leegte
jouw nieuwe horizon
voorbij fragiele woorden;
Wanneer relatietwist om vrede roept
na jaren van verwarring en conflicten
opstand en tegenspraak, alles wat jij
in het diepst van jouw gedachten voelt
je voelt je thuis…
Er na
gedicht
3.0 met 89 stemmen
52.540 De glimlach, die wij op dingen kunnen zien, die nooit
kúnnen lachen: een boeddhabeeld, de maan,
de oostelijke horizon, zo vredig, dat
ik goddank er zelf niets van begrijp.
------------------------------------
uit: Verzamelde gedichten, 1988.…
Leegte
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.240 Aan de rand van de duinen,
voorbij het eeuwige water,
keten ik mijn handen aan de horizon,
verbonden met een uitgeputte achtergrond.
Het zand blijft aan mijn tranen kleven,
ik wil de afstand niet weten
tussen de leegte en het leven.
Hoog in de lucht,
blijft een laatste meeuw
om een gouden wolk smeken.…
Namen in het zand
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
862 mijn huid
zoals verlangen branden kan
ik teken namen in het zand
en schelpjes leg ik daarbij uit
De zee van eb golft nader
rustig maar bewust en sterk
tot aan de namen in het zand
die zijn getekend in een kader
Speels glimlach ik naar mensen
die reflecteren mijn geluk
want door die namen in het zand
herkennen zij mijn wensen
Op de horizon…
"Geliefd"
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
2.252 Ik zie je aan de einder
waar de kim zich kleurt
in vale tinten en licht
verdwijnt achter de horizon.
Ik weet dat j'er nog bent
al kan ik je niet vatten
herinneringen zó tastbaar
in glas-in-loodramen gelijst.
Een ónvergetelijke indruk
kleurt de afdruk waarin
jóuw woorden zijn geëtst
zó maakte jij jezelf onsterfelijk...
"Geliefd"…
Pijnlijk stil
netgedicht
2.8 met 19 stemmen
2.696 Eindelijk is er niemand meer
die je nog verlaten kan
niemand vond een juist verweer
geen vriend of vrouw of man
Zo volmaakt onredelijk was
jouw felle woordenstroom
in de zakken van jouw jas
geen enkel spoor van vreugd of droom
Zelfs het vloerkleed vlekt jouw gemoed
en de horizon bestaat nog slechts
uit de stalen spijlen van het bed…
Lieve liefste.....
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
2.742 Lieve liefste,
kom, kom met me mee
kom, kom laten we dansen
aan de zee
lieve liefste,
kom, kom in de zon
kom, kom laten we lopen
tot aan de horizon
lieve liefste,
kom, kom laten we vlijen
kom, kom laten we vrijen
in het hete zand
lieve liefste,
rust nu maar loom
en denk in je gedachten
nog eens terug
aan deze mooie droom.…
In technisch vernuft
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
475 weer wordt de lucht
beschreven met gebouwen
die de horizon vervuilen
door tanden en kartels
waarin beschavingen huizen
in strakke banen
zoeft verkeer filegewijs
naar zijn bestemming
ongeacht de prijs
voor mensen en milieu
de crisis is bedwongen
terreur en aanslagen
zijn alweer begonnen op
het leven om ons heen
primair telt macht…
contactadvertentie
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
889 geniaal
de levenslust reeds lang op apegapen
de libido niet als bij jonge knapen
het maandsalaris … ach een ietsje schraal
de woning tja … we zeggen maar modaal
de buik is daarentegen welgeschapen
zou graag -het zijn z’n allerlaatste jaren-
eens kennismaken met een jonge stoot
met blonde haren, slank, de borsten groot
om samen naar de horizon…
Wolkenwaas
hartenkreet
3.4 met 22 stemmen
1.759 Liefde zomaar weggegrist
Vertrouwen zachtjes verloren
Zo kwetsbaar als een kind
Dwalend in een doolhof
Waar ik jouw schaduw vind
De echo van het verleden
Verliest langzaam aan kracht
Dagen opgevuld met leegte
Niets wat het gemis verzacht
De wereld lijkt zo anders
Kouder als voorheen
De zon hield op met schijnen
Toen jij met de horizon…
Als escape
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
525 jij weet
stromen lucht
te laten dromen
als een spelend orkest
in de kleine
bewegingen van je handen
meng je warm en koud tot
contrast dat jeugdig houdt
preluderend en
activerend tot een
atmosferische flow
met hotspots a gogo
horizon verwijdend
zal de impact zijn van
het nieuwe heelal dat
zal stromen naar overal
waar dromen…
Jouw charisma
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
520 jouw charisma
bloeit veelkleurig
vlindert in waaiers
die de horizon raken
daar waar rechtlijnige
perspectieven in punten
verdwijnen zullen jouw
ronde vormen verschijnen
het star rigide
van vele vertes zal
worden gebogen door
souplesse in zachte ogen
de eeuwenoude blikken
uit licht blauwe kijkers
zullen niet meer uren turen…
Avondrood
hartenkreet
4.3 met 36 stemmen
1.959 Avondrood zo warm zo zwoel
Het mooie strand verlaten en puur
Mijn voeten spelen met het zand
Terwijl ik naar de horizon tuur
Alleen het zachte ruisen van de zee
De wind plaagt mijn krullende haren
Tranen lopen over mijn wangen weg
Herinneringen zullen eens verjaren….…
voor altijd dichtbij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
839 ogen als ik ze opsla
in verwarring, niet wetend wie dit is
verloren wie ik was, op weg naar
wie ik worden moet en daar ben jij
midden op de weg, kalm en rustig
onbevreesd voor de zekere gevolgen
weet je dat ik je tegenkomen moet
maar omhels me niet, het zal me deren
losmaken wat vast had moeten zijn
als je me draagt naar de horizon…
Lichtblauw ver
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 zijn voeten
blijven onverzettelijk
in kleilagen van
vele eeuwen her
nog kijken zijn
ogen lichtblauw ver
onverschrokken naar de
horizon zonder obstakels
de rechtlijnigheid
van het land verankert
zijn karakter wortelend
in normen en waarden
die geen tolerantie
aarden omdat toegeven
wennen is aan zonde een
ongekende boze binnenlaat…
het kleiner wordend wit
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
696 kaboutermensen
puntmutsten hun groet
het zag er zwart
van afscheidnemend velen
meeuwen krijsten
schor hun groet
water sloeg in deining
terug met golven
hoofden braken ze
maar argeloze voeten
werden nat bedolven
met een laatst
signaal de haven uit
de zee draagt langs
de pieren het kleiner
wordend wit als stip
de horizon…
wolkenslaap
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
710 de avond liep binnen
met waterige ogen
en schrobde het maanlicht
van mijn zilver bespatte huid
met zorg had ik
sterrenzaad gestrooid
tussen land en hemel
ver van de plaats
waar uren verdwijnen
en de dood zich in mijn
lichaam sleept
boven de horizon
en het slapende zuiden
kromde het licht
met ingehouden adem
toen jij stenen gooide…
saffraangeel
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
9.559 vliegen
ze blaast naar krokussen
kleurt haar wereld zonnegoud
en ik roep, help haar
kleur haar wereld geel
ze lacht, ik lach met haar mee
maar nu moet ik snel gaan
want straks kloddert de nacht
haar gele wereld modderzwart
en huilt ze van de pijn
kijk toch nog even om
al weet ik niet waarom
zie nog net een streepje geel
ver aan de horizon…