2486 resultaten.
Zomer
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
971 Tijdens de hittegolf die net geen hittegolf was,
waren de gemoederen dermate verhit
dat de zon dacht, ik stop met schijnen
laat het gaan regenen, het is toch nooit goed.
Toen de aarde verzadigd was, de riolen eveneens
verscheen op alle straten een enorme plas,
we gingen er dwars doorheen.…
als ik jou zie
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.722 Als ik jou zie, zie ik het zonnetje schijnen
als ik jouw stem hoor voel ik een tinteling
als jij me aanraakt voel ik iets dat ik nooit meer weg wil laten gaan en dat ik voor altijd naast je wil blijven staan
want jij hebt ogen van zilver, jij hebt
hebt een karakter van goud
jij hebt alles waar ik van houd
overdag ben jij m'n zon en 's nachts…
Het vergane beeld
hartenkreet
4.6 met 10 stemmen
914 Zoals het daar staat
Nog steeds trots verheven
Hoewel het al vergaat
Een heel mensenleven
Vluchtige blikken
Langslopende mensen
Ze laten je stikken
Voldoet niet aan hun wensen
Eén blik is vasthoudend
Langer dan een moment
Bijna benauwend
Maar de ogen schijnen bekend
Een vage herinnering
Een blik van jaren voorheen
Vol bewondering…
GELUKKIG ZIJN
hartenkreet
2.0 met 8 stemmen
1.830 Staan we er wel eens bij stil
hoe gelukkig we eigenlijk zijn,
of doen we vaak alsof
en is het uiterlijke schijn?
Geld wordt misschien hebzucht
de hang naar meer wordt te groot,
Dan kán de mens niet gelukkig zijn
maar raakt in grote nood.
Z'n vrienden zal hij dan verliezen
maar z'n geld dat groeit maar door.…
Mist
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
967 De weg ga je dadelijk achter je laten
maar de mist lijkt niet te verdwijnen,
want de mist kun je namelijk niet verlaten,
behalve als de zon weer gaat schijnen.…
bij jou zal blijven
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
2.245 De oever van de maas lag
glimmend op het droge land
waar de kou het water in een
licht bevroren schijn haar
anker in een trots van welvarendheid
had uitgegooid
de koffie parelde aan je lippen
terwijl je ogen twijfelden
je stem minder sprak dan voorheen
voelde mijn hart jouw emoties
van heel nabij
de kiezels waren koud en maakten
wind…
jij was in gisteren gehuld
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
798 nog rolt de zee
met voeten in de branding
en ruist zijn oeverloze stranding
godverlaten staart de lucht
uit wolken die de zon
slechts grijs doen schijnen
de streep van horizon
laat diepe troosteloosheid
in een verre bui verdwijnen
want ik heb jou gevonden
in de korrels van het zand
jaren sloegen stuk aan strand
jij geeft mij…
Een ding gestand doen is
gedicht
3.2 met 10 stemmen
9.329 Schijn is de kleurrijkste waarheid -
even daar te zijn is heerlijk.
--------------------------------------------
uit: 'De jagers in de sneeuw', 1986.…
Dartele vlinder.
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
715 Dartele vlinder, dartel maar voort
de dag is nog lang, de nacht jong en stil
bezoek alle bloemen die je nog wil
maar dartel, dartel, omdat dat zo hoort
Dartele vlinder, enig in je soort
waar kom je vandaan en wie zul je zijn
na de nevelen in de volle schijn
mooier dan ooit iemand van heeft gehoord
Dartele vlinder, kleur paars en goud
in…
De bruid zegt:
poëzie
3.3 met 11 stemmen
2.738 Hoe zijn uw ogen klaar
van vreemde schijn!
'k Zie er me lévens-waar
spieglend in zijn...
'k Hou mijne leden, als
ware ik beschaamd...
- Uw adem, om mijn hals,
die zoelig aêmt...
- Is het een lente-gloed
die dóor me gaat?
Hoe toch uw strak gelaat
me rillen doet...
...'k Voel me zo vreemd, - zo vreemd
bevángen zijn...…
hallo jij
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
780 voel jij ook al,
buiten dan,
de prille schijn
van een nieuw begin
de herhaling
van voortgang,
de finale van de dood
ik zeg maar,
even ontwaar ik
kleuren
die als geschilderd
verschijnen dus
bruin, rot en zwart
luiden de klokjes
jubeltonen
die onhoorbaar klinken
over de doffe grond
van gevoel
vergetelheid of
gedempte temperament…
Een mens van stof
netgedicht
3.2 met 21 stemmen
727 onder heiligheid van schijn
kent het leven vele kanten
als ik praat over mijn en dijn
blijken mijn woorden balken
en de ogen van de ander,
gedragen door splinters,
toch nog blinde bollen
onder een sterrenloze baldakijn
in mijn rug gapen velen gaten
soms met zout verweven
ook ik ken het haten,
pekelen en kneden
onder mijn hand is en wordt…
Jij groent in rood
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
693 ik ben een vlinder en
vlieg bladeren kapot
jij groent in rood
en blaast jezelf op
mijn vleugels
zijn uitvouwbaar
mijn vluchten
onbetrouwbaar
ik wiek de mooie schijn
als rups was ik venijn
mijn vraatzucht
bleek verwoestend
jij bent herboren
onderhuids omdat
je hart was overleden
zo doodde je verleden
in reageren wordt
het…
Slinken
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
657 Nou waren we toch bijna van hem af
Maar plots schijnen zijn kansen sterk te slinken
En net als ik er eentje op wil drinken
Is er een Belg van nóg veel saaiere komaf
Dat lijkt me haast onmogelijk dus voor de draad ermee
Wat mankeert er nu ineens weer aan JP?
-----
BRUSSEL, 3 NOV.…
Wat nadert is stilte
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
713 Zij droomde mooiere dromen
dan in dromen noodzakelijk was
jij dichter bij haar
dan in een zomerfilm
in heimweejeugd verloren
zij zag je ten onder gaan
achter een horizon verdwijnen
in droombeelden zonder graan
hijskranen die zand verplaatsten
ik zag je met illusies schijnen
tegenwerpen, argumenten slijten
begon geen woordloze discussie…
Lied
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
730 De Katholieke Kerk gaat liederen schrappen
Vooral de teksten van Huub Oosterhuis
Die geven veel te weinig kracht naar kruis
De mensen schijnen ze ook niet te snappen
Wat moet er in de Mis dan wél gezongen?
Één pater riep; 'Oh kleine Jódeljongen!'
----
NOS.…
In droomgeschapen liefde
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
739 Jouw warme mannenhanden
laten mijn huid tintelen
van verlangen en hunkering
onze blote voeten raken elkaar
in ’t tedere van de schemernacht
jouw mannelijkheid verraad
het trouwe schijnen van maanlicht
de aanraking van mijn wulpse borsten
doet mij huiveren van intens genot
je dringt langzaam, sappig, in me
als een lenige slang, kronkelend…
voor Nicole
hartenkreet
3.6 met 20 stemmen
1.774 Wat zou je zeggen …
als je het zelf nog ziet
Vanuit je rouwkoets
je het leven verliet
Al die mensen samen
zou je ze omhelzen of wenen
Nog een keer aanraken
om dan afscheid te nemen
Zou je stil luisteren
naar het tranengefluister
Of schijnen als een zon
het licht zijn in het duister
Zou je iedereen knuffelen
verwarmen met jouw lach…
Op weg naar het licht
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
517 Zwevende vogels trekken schimmen
zodat het zwermen schijnen
naar zacht wenkend perspectief
opzoek naar verdwenen zomer
kom maar
vlieg voorbij het kale najaar
nestel buiten ‘t wolkenlint
hoe intensief waarheen
doezel uit smachtend gezwind
ontkil je vleugels naar lomer
weg van de wind
over zeeën van golvende weide
van nattig gras met…
Zo graag schreef ik een Kerstgedicht
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
788 Zo graag schreef ik een kerstgedicht
met woorden helder als het licht
dat overal wil schijnen,
maar ach, ik kan het niet.
Zo graag schreef ik een kerstgedicht
dat aan elk mens een nieuw gezicht,
een zuiver hart zou schenken
en ook de vrede wenken,
maar ach, dit kan ik niet.…
aan één bepaalde kritikaster
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.271 als jij
voor anderen
de zon niet in 't water
kunt laten schijnen,
zit je dan zelf niet
in de hoogste nood?
staat het water
nu echt al tot aan je kin?
kruip uit je kast!
out je, niet langer naamloos,
maar doe dat
met werkelijkheidszin!
sterkte en objectiviteit toegewenst!…
het woord
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.066 er is nooit een toekomst geweest voor ons
zelfs het heden is langzaam verdwenen
in een restant van zwarte dons
tanden van tijd hebben zomers opengereten
en, in de bron, het bruidsnest ontwricht
het enige dat vleugels kon bewegen
en nu ik zwijg, huil om het ontsluierd gezicht;
wij vluchten van dit ongemeubileerd leven,
verwekt schijn het…
Huis*
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
2.924 Verbeten verbijt ik de liefdespijn,
speel ik door in valse schijn en bedenk
hoe ik haar door mijn afwezigheid krenk.
Zij is het die ik telkens weer verguis:
van stad tot stad trek ik, maar nooit naar huis.…
Op het linnen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
602 heb mijn doeken
gevuld met alle tinten groen
maar de lente wilde niet ontwaken
in sierlijke lijnen
bloemen gestalte gegeven
hoe ik probeerde zij wilden niet leven
krulde in blauw grijs
schuimende golven tegen het strand
het water liep dood in het zand
pas toen de zon ging schijnen
lieten schaduw en licht
op het linnen de zielen weer…
Juliette
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
497 mystiek zo het balkon u droeg
boven het geuren van jasmijn
verheven maan in volle schijn
uw blikken mij nog niet genoeg
glans kasseien van Verona
welke uit hun voegen sprongen
veel te vroeg doch vogels zongen
welk wonder volgt er nog hierna
liefde rankte mij naar boven
steentjes gooiend tegen ‘t raam
om uw zachte mond te loven
hoorde…
De zon en de maan
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
616 jou geworden,
je bent veranderd
omgeslagen van dag naar nacht,
van vandaag naar gisteren
Waarom moest je weer terug naar de schaduw
uit mijn licht gebleven,
mijn warmte laat jou koud
Je bent teruggegaan diep in de nacht,
Je keert je rug naar mij,
ik probeer erdoorheen te kijken
mijn licht op scherp te stellen
en door jouw heen te schijnen…
In de moskee
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.205 Hij kent: de groene vanen en het plein
Waar vreemden naar de goudspiralen staren;
De Koraanspreuken boven ’t deurgordijn;
De egale zon; der schaduwen slagorden,
Die zwart opdoemen, en verwijderd worden;
De stilte, de gebedsroep, en de schijn
Der maan, die als een man met een lantaren
De laatste rondgang doet, en met zijn licht
Het donker oproept…
Dagdromen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
828 Gedachten die verlangend zijn
naar onbereikbare streken
van hoop en schone schijn,
geen realiteit daarover is gebleken.
Mijn dromenland ligt ver van hier
bestaat uit liefde en maneschijn
en tuinen vol roos of violier
wat zou ik graag daar zijn.…
Gedicht der dichteres
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
644 Het komt echter door schijn der scheiding
van privé en werk, in onze 'samen'leving.
Het was de tweestrijd
van elk mens:
in vertrouwen of ter veraad...
zeggen, praten of zwijgzaam, via
agressie of kwetsbaarheid.
Neen, met de woorden kon de mens
toch niet zichzelf zijn.…
Die in het begin oneindig lijkt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
407 volstrekte eenzaamheid
Het stukje korstmos bewegingloos
Liggen blijft, de weg naar
Het licht die in het
Begin oneindig lijkt
En alleen lijkt
Op te houden als ik
Deze aarde verlaten heb,
Is daar ginder in
De verste verte
Nog net voor ik
Deze wereld verlaten zal
Een streepje licht
Waar de zon toch
Onverwacht haar licht
Laat schijnen…