5125 resultaten.
Volmaakte passie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
573 Mijn hart is
over bergen heen gevlogen
mijn gedachten
hebben rivieren doorwaad
mijn gevoel
zweefde tussen wolken
mijn liefde
heeft zeeën doorkruist
mijn ogen
zagen je van ver
mijn armen
strekten zich naar jou
mijn benen
ijlden over het veld
mijn adem
stokte van verlangen.
En aan het eind
zakte ik
voor je voeten
in elkaar.…
lichturen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
556 in het maagdelijk ontwaken van
de laatste herfstdag
schijnt zijn rode gloed van enkel
zon te komen
buiten dromen om -een zachte lach
de eenentwintigste dag
begint als windloos verder stromen
op jouw adem, binnenin
een eiland in de zee
verplaatst het water eindeloos
hoe broos is dit begin…
Zwijgzaam
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
697 Loop niet weg nu
blijf staan en hoor de stilte in mijn woorden
die ik neervlij op de deining van jouw adem
even gaat gevoel aan klank voorbij
zoals de schoonheid van een vlinder
aan zijn vleugelslagen
zwijg met mij de zilte pijn
van leegte die geen ander ziet
achter een glimlach
vlinders huilen niet…
de zachte vleugels van een klaproos
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
989 nu en alles
ligt ginds
de ik- en de jij-vorm
wij als afscheid in het geluid
van klaprozen
ik weet niet meer
of wij waren
en de gebaren die ik losmaakte
uit jouw haren
keerden zich naar binnen
nog voor de nacht brak en wolken legde
in onze adem
ik voelde hoe jij wilde vliegen
verder dan wij hadden verwacht…
Belichaming
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.361 een bed van rozenvlees
doortrekt mijn aderen
krimpend van begeerte
naar water in de woestijn
alle luchten wuiven weg
terwijl onze genen zich
stempelen in spiegels
gelijk van adem en bloed
omtrek ik jouw middellijn
drink jij mijn zielswater
met omarmen van huid
en inlijven van schaamte…
Machteloosheid
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
848 De machteloosheid de ik voel,
wanneer je de ambulance ingeschoven wordt,
is zo enorm, dat woorden te kort schieten,
me de adem beneemt.
Het uit handen geven, van je verzorging,
zo mogelijk nog meer.
De mens is geboren om te sterven, echter,
omdat ik de verzorging van jou,
tijdelijk uit handen gaf,
stellen we dat wel uit toch?…
Bij de kladden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
525 Toen ik eindelijk besloot
te gaan genieten van de zomer
bleek deze over datum
dus nam ik me voor herfst
bij de kladden te grijpen
maar waar zaten die eigenlijk
winter waaide aan mij voorbij
daar 't leek of ik bevroren was
gelijk 'n ijskristal
nu hou ik mijn adem in
onverhoopt wachtend
tot lente haar entree doet…
Voorjaar.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
3.095 Hem lieve en loov' wat adem heeft,
En zoek' hem in zijn noden!…
Zijn
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
558 Zij kan niet meer zingen,
dansen
genieten
van het leven
kan niet zuchten,
ademen,
bijten,
kauwen.
Ze is alleen nog daar,
een flauwe verschijning,
van iets dat ooit had moeten ZIJN.…
En je vloog......
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
500 Gisteren
was je vleugellam
bewegingloos en zwaar
moe gestreden
blik naar beneden
tot je eigen reflectie
je de adem benam
je keek jezelf
recht in de ogen
en sprak tegen jezelf
waarom niet weg gevlogen?
zoek de beweging
die vleugels zijn er
om te zweven
zoek de ruimte
en ga leven
en je vloog.....…
verder in liefde
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
480 met zachte weemoed
betasten we de lagen
waaruit we bestaan
het hart laat zich vaker
raken dan het hoofd
we ademen overgave
het strijkend licht
maakt onze jaarringen
voor even zichtbaar
in liefde verder leven
geen tranen te verbijten
in het woud van genade…
Lente revisited
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
532 toen hield de regen op met bloeden
maar schuurde de droogte
een front van geblakerde wolken trok voorbij
over bos met bomen van alleen hout
en louter dichtbij
dan weer bleef adem stijgen
naar te ijle hoogten
vluchtten zwaluwen naar een vroege dood
totdat, alsnog
ik vast kon houden…
wolkenzwemster
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
479 wat zij onder ogen denkt, blijft nog
ongezien. ze snijdt uit littekens
het ijs in rechte banen. met stukken
bouwt ze wat bewegen kan. ergens
ademen kieren in haar plaats. ze scheiden
ruimte tot het nooit veilig wordt. in het wak
zoekt ze kleuren, danst ze zonder as.
zo blijft zij zeker : onder de bovenlaag
zwemt ze naar de wolken.…
huid en haar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
555 in een lange teug grijpt de adem
bij de keel, het slikken van honger
lijkt tot gewoonte te strekken en
zelfs het avondlicht schuift bij
de gedachte aan nacht en zoet
als wederkeren tot zij aan zij
geef vingertoppen nog een kans
in zachte streling gedompeld
schuimt met stille golven langs
draden onder stroom het tij…
Evaluatie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
499 Je zou de korrels in de woestijn tellen
Tot je adem geel kleurt
Er is nog een gedeelte te gaan
Dat als ‘leeg’ te boek staat
Daarna zouden we gaan reizen
Naar het uiteinde van stofwolken
Het schijnt dat daar nieuwe sterren
Ontstaan als dichtheid compact genoeg is
Niemand die ons zou opmerken want
Afstand is geduldiger dan vlees…
Moet je doen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
562 niet opzij
Blijf ook
adem halen
diep ademhalen
bij elke pas of stap
Door tunnels van groen
lopen......
moet-je-doen.…
Ook ik . . .
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
621 als het ademen stopt
het bewustzijn verdwijnt
dan begint de laatste reis
door het universum
in een tijdloze staat
misschien is de ziel
overal en nergens
zowel gelijktijdig als apart
oneindigheid is eeuwig
en ze kent geen grens
kosmische ruis voelt
als weldadige stilte
geen irritatie, geen zoeken
en ook geen verlangen naar . . .…
Wieg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
368 Langs het gordijn de streling
van de wind die mij omarmt
midden in het zonneraam
op de vloer van de kamer
mijn voeten op het tapijt
reiken diep in de aarde
mijn warmte groet de warmte
mijn adem kust de wind
.....Ik trek het bed in de zon
.....en wieg mij in welbehagen
.....languit en wijd geopend
.....glijd ik de wereld in…
Welkom
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
373 met de vreugde van kinderen
die spelend
hun dag beginnen
zo zijn ze hier gekomen
reizigers als wij
van zover weg en ons nabij
met de adem die draagt
wees welkom
onder ons stem die ons aanspreekt
tot leven
gericht op ons hart
weet van verborgen pijn
in donkere nachten
als duisternis de aarde dekt
in morgenlicht verlaat…
net genoeg
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
455 net genoeg adem
om de stilte te dragen
net boven de grond
net genoeg gewicht
om niet te blijven hangen
aan lange armen
net genoeg liefde
om het leven te laten
gaan zoals het is
net genoeg handen
om al het waardevolle
te delen met jou
en met jou en jou…
Kamer in de hemel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
408 Zonder de lasten
ervan willen leven
in de stad, boven
de schoorstenen, schoon
schommelen in oma's stoel
voor het erkerraam
de sluimerende monden
van de pokdalige daken
te zien ontwaken zonder hun gif
te hoeven ruiken en het dan
ook nog eens in te ademen
uit solidariteit met ieder
die snel moet leven
in de stenen wereld
waar alles…
wij kunnen niet
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
459 wij kunnen niet ademen de lucht
zit onder het water het water
draait in de soep de soep
stroomt over de stoep en komt
aan de koekjes en de koekjes
zijn wak van het water.
wij zuigen en zuigen wij zuigen
ons vol denken wij maar wij
worden gezogen wij
dat is al want niets
kunnen wij
niets van dat
al.…
het woord
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
534 het woord
bezig van deze
wereld te verdwijnen
schijnbaar dood
in winterslaap
hapt in duisternis
naar adem
verbinding verbroken
het woord
valt in stukken
uiteen in scherven
gebroken
op onverlichte
plek in hoofden
betekenis verloren
het woord
opgesloten
bijna vergeten
vrede! rammelt
aan de poorten…
Zijn
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
409 ‘k Gil de longen uit mijn lijf
zolang ik niet weet
voor wie ze ademen
Mijn geluid weerkaatst
van berg naar berg
steeds dichter bij de stilte
Het schoolbord is weer leeg
De hele geschiedenis is een tel lang
Soms vraag ik me af of ik besta
‘k Hoor dan een echo “Besta, besta...”…
beenruimte
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
116 het is hier weids
maar niet wijdvallend
binnen grenzen kleurt deze
achtergrond anders dan voorheen
een toebehoren, onvervreemdbaar
maar niet ondeelbaar
kijk, daar loopt een wandelaar
nog net binnen zichtruimte
zolang gebroken adem binnen
alle perken blijft
is het hier goed toeven
zelfs met gestrekt been, warempel…
vertrek
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
132 toen het geluid van de weidevogels verstomde
stroomde ergens anders
de bijenboom bijna over van de nectar
toen de bloeiende weilanden verdwenen
reciteerde iemand een gedicht
in zingende ritmische woorden
toen de adem van het leven jou verliet
bleef alleen de stilte als zes silent letters over
in het witte broze licht…
enkel blijft
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
740 grenzen vervagen
zoals de ruimte om ons,
enkel blijft
als ogen harten ontmoeten:
het versmelten
tot één gedachte
één gevoel
één adem.…
Tijd
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.153 de tijd lijkt tot staan gekomen
ze houdt haar adem in
ver weg ligt het verleden
als een brok oud zeer
vastgezogen in haar gemoed
ze koestert de stilte
het nieuwe seizoen
laat stormen razen
en rivieren kolken
brokstukken schieten los
niet meer tegen te houden
de eindeloze stilte voorbij…
Mijn kind laat mij met buitenlucht alleen
gedicht
3.4 met 56 stemmen
28.987 Plastic steekt uit haar afgewend profiel,
met apparaten woont zij achter glas
die haar weerspannig ademen bewaken.
Als ik tot bloedens toe mijn handen was
mag ik een ogenblik haar vel aanraken.
Hoe steel ik haar, hoe krijg ik haar ontvreemd.
------------------------
uit: 'Dochter', 1984.…
Rokersruimte
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
917 Ik voel de toortsen branden,
aangewakkerd door de adem
van een ongezellig woord.
Een lopend vuur,
dat me doet hoesten,
mijn lege longen uit mijn lijf.…