1811 resultaten.
De hond moet zwart zijn
gedicht
2.6 met 73 stemmen
22.211 verstaan
laat staan uitspreken
kan behalve
ik draag een hoed en een riem en mijn
vioolsnijdersmes en als ik lach kijk niet naar
het geblikker van het scherpgepunte
staal in mijn mond pas op
voor de tanden die ik
onverbiddelijk in het lome, zelfgenoegzame
vlees aan de binnenkant van
je dij zetten zal en
snachts zijn mijn begeleiders
grijs…
Een lach vol regenbogen
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.597 Nu jij zacht jouw ogen sluit
nadat je innig het daglicht
hebt gekust terwijl een hard
vaarwel op je lippen ligt
sluit ik ook even beide ogen
schilder in gedachten nogmaals
de lijnen op prachtig iets
doorschijnend blank linnen
het potlood tekent zwart
terwijl herinneringen wit
schrijven met soms een wolkje
grijs volg ik ademloos…
over de noodzaak van bruggen
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.155 op weg
naar nergens
komt besef
van terug
het begon
toch ergens
misschien
is er ’n brug
gebouwd
op het
vale grijs
van skeletten
elke brug
had zo
zelf een
eigen prijs
geluk is
bruggen zijn
heden
uit verleden
bruggen
voor heden
moeten nog
verleden
bruggen
voor nu
zijn altijd
te laat
nieuwe skeletten…
Dochterlief
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.234 Ik heb ze: knokig schriele knietjes
En elke jongen lacht me uit
Zijn blik verraadt: die heeft hooguit
In haar bh twee wattentietjes
Ik heb ze: tobberige dagen
Want zoals ik ben is er maar één
Dan ben ik vreselijk alleen
Kan ik mezelf niet eens verdragen
Het uiterlijk is onbelangrijk
Lacht oma, grijs, gerimpeld, lief
De spiegel maakt me…
Vliegende bloem uit glanzen van opaal
poëzie
4.3 met 18 stemmen
2.328 En loert verstand afgunstig, dor en grijs,
Dan praat ik deeglijk, gewichtig en wijs,
Stil-blij verscholen in mijn mimicry.
-------------------------------------
uit: Brahman, deel I (1919)…
Korte ontmoeting in Afrika
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.671 Spiegelende glazen
God valt plots
Ongeroepen vanuit niets
Bij kleine kreun van pijn
In betonnen nergensland
God is hand
Slanke vinger die verwijst
Raakt de wond geschoond
Verwaait het kwade vuil
God is glimlach
Verdwijnend in het licht
Het verblindend lege wit
Van helse nieuwe wegen
God is ver
Een sidderend dunne streep
Zwart nee grijs…
orkaanoog
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
933 Grijs is geen kleur maar een verzinsel
Wanneer vrede een vage belofte blijft.
Een puinhuis verdwijnt in een rookgordijn
Kruitdamp slaat diep in de maag
Laat me zwijgen …
grijpen naar de uiterste hoeken van het zijn.
Ontelbare uren in ademnood
Tot je een ankerpunt vindt,
tegenpool van pijn of dood.
Keurig. Minzaam. Voornaam.…
Mijn eigen religie
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.011 moe gestreden door eigen religie
scheidt de ziel zich van mijn wezen
construeer ik zo een soort antipathie
wat menig mens zal doen vrezen
blik ik in mijn eigen kathedraal
zie het zwarte aan de macht
beeld dan een vertekend verhaal
zo draai ik mijn rondje in de nacht
kom vanuit de afgrond opgestegen
en dans over grijs gedraaide platen…
Hier komt de zon
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
976 En de lucht zal open breken,
grijs maakt plaats voor blauw.
Liggen zal de stormende wind,
en zwijgen de eeuwige regen.
Alleen de vogels zullen spreken,
en een lied aanheffen voor jou.
Vertel ze maar wat je er van vindt,
wandelend over onontdekte wegen.
Weg met alle pijn, de zorgen,
weg met het zeurende verdriet.…
Seizoen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.779 Bliksemschicht schiet door dicht getrokken
gordijnen van zwaar beladen kolken
wolken pakkerds treffen in`t aangezicht
schokken smeltwatervallen langs haar lijnen
Regenbui drijft over als een sluier prevels
schuin afgeklonken aan rondingen einder
verschijnt er grijs gezonden een ara in rui
nevelmotjes fladderen van onder tot kruin
Zon breekt…
Niet thuis
gedicht
3.1 met 110 stemmen
31.758 had ik je maar liever schim of wolk gelaten
blauw-blauw voorgoed vanuit de verte
niet telkens elkaar vragend hoe het met ons gaat
ik ken geen taal waarin wij moeten praten
ik had een mooi grijs schimmenspel ergens op
zolder van je staan tussen een lappenpop
een doos vol ongeschreven brieven
een snoertje krokodillentranen en
gedroogde kindergrieven…
Als een meeuw
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.365 In de tijden met dreiging van regen
De dagen dat de zon nooit schijnt
Terwijl je snakt naar het licht
Van deze dreiging het eind
De eeuwen dat de tijd duurt
De leegte en grauwheid van de stad
Ik wil ver weg vluchten
Op de wind die ik ooit had
De bulderende jagende wind
En de wolken zo grijs
Veroorzaken bij anderen angst
Maar zijn als…
Weerzien
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
888 samen op de roltrap
kwart over zeven
wijde broek verhult
je manke been
arm in een mitella
zwarte haren kleuren
vele tinten grijs
breekbaar, gebroken
staren blikken in de verte
waar zij eenzame leegte
vullen met hoop
al mijn vragen kennen
slechts één antwoord
‘oorlog’, zeg je
nauwelijks verstaanbaar
snijdt ijzige wind woorden af…
Seizoen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.770 Bliksemschicht schiet door dicht getrokken
gordijnen van zwaar beladen kolken
wolken pakkerds treffen in`t aangezicht
schokken smeltwatervallen langs haar lijnen
Regenbui drijft over als een sluier prevels
schuin afgeklonken aan rondingen einder
verschijnt er grijs gezonden een ara in rui
nevelmotjes fladderen van onder tot kruin
Zon breekt…
de verte mist in wervelend zand
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.793 stippen op een kale vlakte
de verte mist in wervelend zand
wind kuift wit op vale zeeën
jaagt hen op met straffe hand
de hoofden zijn gebogen
in eerbied voor natuurgeweld
of ter bescherming van de ogen
de storm heeft het niet verteld
hij duwt het grijs in groene golven
giert uithalend spetterend nat
zag een wandelaar zeer verbolgen
kijken…
Samenzijn
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.699 Wolkenflarden vluchten, grijs en grauw,
gejaagd door zonnelicht in nevelblauw.
Wij schouwen in 't verstilde samenzijn
de oermaat van 't heelal, sereen en rein.
Vergeten is het schrijnen van de wonden,
weggevoerd de doem van schuld en zonde.
In streling, streling, mild en teer
is heling, geen pijn, geen verleden meer.…
Zuidelijke gastvrouw
gedicht
2.5 met 33 stemmen
19.439 zij snijdt nog brood
op de ouderwetse manier
zij neemt het bijna als een baby in haar armen
- zij moet een warm hart hebben - denk ik
een rilling van bijna betrapte herkenning
gaat door mij heen
ik word weer klein
en sta aan tafel
met de punt van het mes
maakt zij een kruis
van korst tot korst
het lemmet klieft
het grijs van golgotha…
Kralen
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.527 Waardoor 'k besef dat ik me neer moet leggen
bij het voorbije van voorbije dagen,
bij 't vaststaand feit van het bestaan van grijs.
(gezongen versie te beluisteren op mijn weblog)…
Stavast
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.553 gestaag ontvallen ons de zekerheden
wat eeuwenlang is opgebouwd verdwijnt
het land is oud de haren grijs
wat zich spaarde kwijnt in bankmineur
toch dimt het dreinende gezeur
dat gonsde in de sterke jaren
er is iets aan de hand
kan het zijn dat juist de lege beursen
gesteunde ruggen rechten
in dit verwende jutterland
voelt de dikke…
Je liet de herfst komen
hartenkreet
2.9 met 18 stemmen
2.171 De dagen werden grijs en grauw.
Het was nu echt met de zomer gebeurd.
Na een lange zomer vol mooie herinneringen
had jij besloten de herfst te laten komen.
En tijdens alle seizoensveranderingen
vervlogen onze liefde, onze passie en onze dromen.…
Mauthausen!
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
643 Gruwelijk grijs beton, net als toen.
In stilte daalden we de berg af
met opstand in ons hart.…
reistijd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
693 maar ik liep door
op zoek naar antwoorden
alles kwam van voor
langs paden
te raden
wat was er gebeurd
waneer ben je klaar
met het leven
met haar
dan vind je weer iets nieuw
zo blijf ik eeuwig een debiel
en zot
verslaafd aan het leven
genot
zo lopen we maar te zoeken
te roepen
op zoek naar het bewijs
tussen het blauw
het zwart
het grijs…
Houten huis
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
654 IJsbloemen smelten op kwetsbare ruiten
tussen muren van het wankele houten huis
bij het moeras, is het vochtig winter wonen
de kinderen prikken met stokken in het ijs
maar het eeuwige dooien is begonnen
de wind brengt al lente rond het houten huis
komen er weer konijnen tevoorschijn
als uit een toverhoed, met allerlei kleuren
wild, grijs…
Kuift wit op vale zeeën
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 stippen op een kale vlakte
de verte mist in wervelend zand
wind kuift wit op vale zeeën
jaagt hen op met straffe hand
de hoofden zijn gebogen
uit eerbied voor natuurgeweld
of ter bescherming van de ogen
de storm heeft het niet verteld
hij duwt het grijs in groene golven
giert uithalend spetterend nat
ziet een wandelaar zeer verbolgen…
De ongenaakbaarheid van het leven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
727 ik zit daar
zie de kleuren veranderen achter het raam
dan eens nieuwe dan eens volle maan
ik stook de kachel op
de mensen verdwijnen van de straat
misschien omdat de kou niks heel laat
van ijzig grijs wordt het zilverwit
en dan begint de schone lei
steeds harder beginnen vogels te fluiten
alle kou uit hun lijven
groen is er nu overal
toch…
als een ijsbloem op het raam
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
785 nog een handvol kruiend ijs
op het wad waar men de schreeuw
niet kan verstaan, het water koud
zilt en grijs
de schreeuw om steeds weer het leven
te ontdekken diept zich tot de bodem
tussen al het levende dood - de dood
zonder stem en het leven in de ban van angst
termijnen geselen het besef dat de tijd
onze verleden doet vergeten…
Het ondeelbare
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
531 Uiteindelijk raak ik verzeild
in afgesloten kamers, door
zinnen, stuwing van het bloed
door aderen waarin het hart te
groot de geest te nauw, ritme
van zin en woord verstijfd in mijn
roman, de plaats verkrampt in grijs
en groen, in tijd niets meer vernomen,
het laten een constante druk van
wurging als ik binnen kom, tussen
aarden…
Uitzien naar een horizon
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
771 ik blaas grijs voor me uit
en schep een vaag bestaan
als door een beslagen ruit
zie ik enkel mist
en voel vandaag niets
ik lijk niet opgestaan
het is een pas op de plaats
op een stoel
kan zelfs onder een deken
of pratend met loze woorden
die daardoor toch veel zeggen
ofschoon ik zelf niet weet
wat ik bedoel
het is tasten
in de vergankelijkheid…
Stadsgezicht
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.375 Zacht in het vochte regenvlies vervloeid,
Staan plans van natte kleur, met kalme, pure
Contouren: donker-fonklend, ookre muren,
En daakjes van karmijnrood, dat stil gloeit
Bij 't fijne grijs der lucht, die klammig broeit.…
Hebban olla vogala
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
552 ben gehoorzaam, zielig arm en karig kuis
maar kijk als ’t even kan naar een Mariaposter
waarop de Maagd mij als een ziekentrooster
aanblikt, schenkend volle kracht naar kruis
en rondom klinkt ’t treurig monnikengedruis
op vaste tijden volgens ’t opgehangen rooster
Het Engels eten is voornamelijk een mooie geste
van goede wil: de broodpap grijs…