2620 resultaten.
Ik begeef mij
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
245 Ik begeef mij in het onvoltooide heden
eeuwigdurend als je mij vraagt
hoe lang deze tijd nog duren mag
toch kunnen we niet om de golven heen
die hij met mij zal moeten breken
de vlagen die hij zijn gerechte rug toekeren wil
Als ik hem soms stiekem van achteren bekijk
struinend door zijn bezoedelde uiterwaarde
op hoop broedend voor de beduimelde…
ATRIUM
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
163 Deze naam
van het woonhuisvertrek
bij gegoede Romeinen
had vaak een vijvertje
in het midden van de vloer
vele deuren langs de wanden
die toegang gaven
tot alle kamers
zweeft met zingende wijs
door meer dan twintig eeuwen
nooit belemmerd door tegenspoed
en overwinning van tijden
zet zich nog in het heden vast
heerst binnen grote hallen…
Je blik is als de onbewolkte hemel
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
986 Ik in het wonderschoon gesleten verleden
Maar geschiedenis in al haar veelvoud
Bezoedelt onze smaak en keuze allemaal
Heeft het doorleefd verleden jou gebouwd
Of kies je voor het avontuurlijke heden
Kies jezelf of is de keuze voor je opgebouwd…
Cirkel
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.041 Vervolg de tocht van je leven,
vergeet mijn stilstaand heden.
Scheur onze schuwe banden los,
'k leef wel verder
in mijn eigen chaos.
Laat me nu maar gaan,
vergeet ik heb bestaan.
Laat deze laatste cirkel
van tranen vervagen,
in een plas van tedere dagen.…
Op kousevoeten
hartenkreet
3.0 met 21 stemmen
2.159 zichtbaar voelbaar in mijn schoot
Trefzeker en gevoelig juist
de snaar die wordt geraakt
subtiel gericht op het effect
speciaal voor jouw publiek gemaakt
Onpeilbare diepten verborgen
in alomvattend groen
vervuld door slechts een simpele wens
aan zelfbevredigen te doen
Geen omzien naar verleden
noch verwachtingen te delen
waar het heden…
Waarom?
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.417 hier en nu in het heden.
Waarom kraak ik mezelf steeds af,
vind ik alles fout en lelijk aan mij?
Ben ik dan echt helemaal maf,
of zal ik ooit weer zijn blij?…
uitpraten
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.065 waarom praten we de pijn niet uit
zo kunnen we nimmer de deur
tussen heden en verleden sluiten
blijft het altijd tochten, stormen
zal de kou ons vereenzamen
in onszelf
het geluk om ons heen
is niet een met jou, met mij
de facade van de spiegel
reflecteert de pijn in ons hart
honderdduizend woorden
niet een uitspreekbaar
gedachten turbulent…
Archeologie
gedicht
3.7 met 32 stemmen
15.460 Als we ons dan toch moeten kleden,
tegen kou bijvoorbeeld, of in naam van iets,
in resten van dit of dat verleden,
verhalen en geheugensteuntjes die niets
vertellen dan dat we er al waren
in de tijd die bestond voor dit heden -
als wij onszelf alleen in het nu kunnen bewaren
door onszelf voortduren uit te vinden in het nu
dan liefst eenvoudig…
Puin van het verleden
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.045 Op zoek naar wat nog resteert,
rapend alle puin van het veleden,
dan draait de wind radeloos heen,
om alles wat nu heet, mijn heden,
zo volg ik de vlinders nog,
om als laatste in geluk te treden!…
waarom?
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
3.048 Herinner
een herinnering
als toekomstdroom
van perspectief
en heb intens bezielend
het meer dan heden
eeuwig lief
Zolang de zon
weer volgt de nacht
gelijk het duister
op het licht
begroet elkaar
in gaan en komen
omarm, bemin
het evenwicht
Jouw zijn in zijn
was zo vervlogen
zo dageraad
omarmt de nacht
dagend licht
dat strijkt…
Twee gezichten
hartenkreet
3.7 met 28 stemmen
3.348 In de spiegel zie ik
twee gezichten
met dezelfde ogen
Meer dan ik zelf wist
werd het verleden
nooit gesloten
Het heden wordt
aan die tijd geknoopt,
de stilte werd alleen
maar vergroot
Mijn ziel bezwijkt
door de macht in
zijn akelige blik
Ik verafschuw mijn
eigen reflectie
elk verlaten ogenblik
Iedere verweerde dag
laat…
Stadse oorden
netgedicht
5.0 met 171 stemmen
485 wij presenteerden
familie en kracht
door generaties
met straffe hand
groot gebracht
vrijheid en welvaart
gaven aan eigen
zinnen ruimte
zonder bevoogding
in samen beginnen
we zagen dorpen
verworden tot
stadse oorden
waarbij sociale
controle nog slechts
achter gordijnen
werd beleden
omdat zeggenschap
ontbrak bij de
generatie van heden…
Andere wereld
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
987 Geef heden ons een andere planeet,
omhult met tederheid en liefdevol begrip.
Ik laat hier achter, alles wat ik deed.
Verschoning Heer, voordat ik U ontglip!…
Tredmolens voorbij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
459 in onthutsend duister
de tredmolens voorbij
voelde vrij van
dwangmatig koersen
zonder roergangerszweep
het eerste licht
markeerde kanten
die zicht gaven op een
eindeloos verdwijnpunt
ik ervaarde diepte
in een voorheen
draaiende wereld
als een tollend plat vlak
lichtloos heeft tijd
alle dimensies met
voeten getreden en
van heden…
Water als ijs
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
409 ik wilde
water kneden
maar het heden liep
langs mijn vingers weg
met kou
probeerde ik
water maar het ijs
bewoog al niet meer
pas toen de
vroegste ochtenddauw
water minutieus deelde
zag ik het zonneblauw
begonnen handen
aan het kleurpalet dat
luchten weerkaatsten in
rimpelen beweging maakten
waar het leven
langzaam minder…
de wurger
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.317 o droom, zelfs jij sprak mij ervan
onstuimig in nacht en ontij
woelde ik de droom, jij brenger van beelden
van heden en verleden
want was er geen pad in het duister
tussen bomen in stilte slechts mijn
angstig gefluister en twijfelende gang
dwaalde er geen waanzin tussen
het lover op zoek naar mijn adem
in een krankzinnige dwang
o droom…
Schoonheid
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
515 je ladderde
in veranderend
licht de ontelbare
treden naar
beneden waar de
bloemenmand voor
heden de kleuren
van morgen al had
jij hebt selectief
naar het zonlicht
breken gekeken
met armen vol
keuzes corrigeer jij
stukjes schaduw
tot schoonheid en
harmonie in balans
waar eerst het
prille nog kille licht
de natuur verkent
gaat…
MOOIE LIJVEN
hartenkreet
3.5 met 25 stemmen
3.651 'k Had zelf ooit ook zo'n mooi lijf
in een heel ver verleden
'k draag nu wat wijde bloesjes
want nu leef ik in het heden.
Ooit zullen ook die mooie lijven
oud, en niet zo strak meer zijn
denken zij hetzelfde als ik nu
of blijven ze eeuwig aan de lijn.…
Een ander licht
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
490 lichaamstaal
je expressie rustig
en vooral nog
heel neutraal
maar ik voelde
het verkeerde raken
zag woorden lichte
beschadigingen maken
in niet verkende lagen
heb in een
sussend gebaar
je handen genomen
om samen tot
ontspanning te komen
stilte aangedragen
om de pijn van
verleden aanvaardbaar
te maken op weg
naar een open heden…
Het stille woord
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
772 het filmpje
is gebroken
de werkelijkheid
staat stil met
beelden uit
geschiedenis
maar heden is
alleen maar wit
er wordt
bewogen zonder
registratie
gesproken in
het stille woord
er lijkt leven
maar de ziel
is men vergeten
de tijd is
zonder inhoud
zijn slag
en spirit kwijt
hoogtes zijn
niet uitgelicht
omdat schaduw
in de dalen…
en toch
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.045 in nederland
nu eens
niet door God
geschapen
noch beleden
als ultiem geloof
zo weinig hier
is zelf gekomen
des te meer
gemaakt gepland
de bodem daalt
de zee zal stijgen
en stortvloed
zet de polder blank
geen schepper
die dit lot belet
elk nedermens
draagt mee
iets van verleden
maar in nieuwland
blijft historie
hooguit heden…
Schaduwen in Tijd
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
921 levensweg in alledaagsheid vervlochten
Mijn schaduw komt als een tweede bij de lantaarn
Draaiend snelt hij zich strekkend aan me voorbij
Vervaagt en wordt opgenomen door de nacht
Terwijl ik het volgende licht nader voor mij
Daar komt de schaduw opnieuw naast me
Het pad van generaties volgend met vlijt
Oude stappen herleven, onbekend verleden heden…
Het gelach van de zon
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
475 vergrijsden het
blauw en de helderheid
die wij van zonnig kenden
toch heb ik
mijn hoop behouden
op een brandend revival
van het koesterend licht
de donkerste rafels
zijn onder het groot
oplossend vermogen van
liefdevolle warmte gezwicht
ik heb voor dit
zonnebad gebeden en
aan het eind van mijn latijn hun
schaduwen gekruisigd met heden…
Hortensia's
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
717 De warmte is nu echt verdwenen -
de avond lang, de luiken dicht,
de zon die vrolijk heeft geschenen
is voor een najaarslied gezwicht,
maar is de kleur vervloeid tot vrede,
ze blijft een winter lang bestaan
en bergt een nieuw besef van 't heden
waaruit weer toekomst kan ontstaan.…
haar vergeten ik
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.837 zij gaat
maar dan zo langzaam
met wisselende helderheid
naar steeds grotere leegten
in het heden
stervend dood
waar toekomst
een afnemend
verleden kent:
een ongevraagd
genadebrood
zieltogend
gaat zij voort in
nakende ellende
totdat ook het kind
in haar
geen weet meer heeft
van er zijn
of te worden bemind
zij kijkt, zo…
Verleden verdriet
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.077 Soms word ik moe van een verleden
dat vreemd en ver en vol verdriet
mijn dag verpest, me achterliet
in uren zonder straks of heden.
Maar langzaam wijkt nu het beton
dat zich gevormd had in mijn hart.
Mijn leven raakt niet meer verward
en zacht ruist nu een nieuwe bron.…
Een flamboyant verleden
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
510 een gewone groet
of mag het ook
een hoofse buiging zijn
uit een flamboyant verleden
het heden vindt dat
vast en zeker overdreven
eenvoud is al druk genoeg
iets van jezelf
laten zien met zwier
in warme lichaamstaal
lijkt vaak normaal
maar de realiteit
van dit gebaar krijgt
zelden een verrast onthaal
het is alleen het schermpje
met…
Mediatransparant
netgedicht
5.0 met 112 stemmen
474 zij sterde in
versplinterd glas
nog voordat zij
geboren was
opende dimensies
waarvan het
bestaan in heden
weer naadloos past
daar waar het
spirituele een
goddeloze dood al
lang gestorven had
het geestelijk
vacuüm al eeuwen
zonder zuurstof een
zieltogend einde zag
wachtend op de implosie
van haar verschijnen
dat alle tegenstand…
Wij die elkaar tot bloedens toe
gedicht
3.0 met 114 stemmen
30.845 Het heeft alleen zo lang geduurd:
de bitterheid waarmee wij streden
heeft voor ons alletwee voorgoed
zowel de toekomst als het heden
volledig in de war gestuurd. -
Zeg nu maar hoe het verder moet.
-------------------------------
Uit: 'Oude gedichten', 1987.…
In talloze decors
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
445 verbazing vergeten
lichtende vormen
kleurrijk in
voortdurend bewegen
kon hun warme
empathie voelen zonder
angst over hun bedoelen
zij openden
dimensies die ik
nog nooit had gezien
onbenoembaar
in woorden maar
alles voelde zo eigen
ik speelde rollen in
talloze decors alsof ze op
mijn lijf waren geschreven
schrok toen ik
heden…