1969 resultaten.
Bronnen van angst
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
557 Het ondoorgrondelijke.
Het onbegrijpelijke.
Het ongeneeslijke.
Het onbereikbare.
Het onwezenlijke.
Het onnoembare.
Het gewetenloze.
Het onmeetbare.
Het onzichtbare.
Het ongrijpbare.
Het onhaalbare.
Het grenzeloze.
Het bandeloze.
Het onzeglijke.
Het normloze.
Het ontelbare.
Het oeverloze.
Het zelveloze.
Het zedeloze.
Het radeloze.…
Sepia
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
532 In een waas van sepia treft de slaap mij
een droom wiegt de wereld
tot ze stil wordt
en verlaten raakt
gestreept vullen tinten de leegte
voller hoeft het ook niet te worden
ver weg huilen ontroostbaar de boshyacinten
langzaam trekt de sluier op
zoals een bruid van haar voile wordt ontdaan
en vol hartstocht de nacht wordt ingetrokken…
Chemisch verlangen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
427 Chemisch verlangen.
een pulserend strand
in een neon verlichte hemel
maan en golven slijpen
verborgen gedachten
door de nacht geroken
verlaten wij opnieuw
deze warme progressie onder de sterren
chaos ritme en muziek
penetreren overal om ons heen
fragmenten verdelen
als vuurwerk
de film achter gesloten ogen
langzaam dwalen…
Het kleed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 Zwervend langs de eilanden
van mijn allereerste kinderjaren
kom ik steeds dichter bij 't besef
hoezeer mijn corpus is gaan verjaren.
En dat zowel 't onbegrijpelijke toeval
alsmede de vermeende opzet van 't leven
gaandeweg voor mijn oude ogen
door onbekende handen worden samengeweven.
In een veelkleurig maar raadselachtig kleed.
Een gobelin…
Dichotomie
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.815 Maar de nachtbleke dames spraken toch zo...
In de cafés waar ik mijn voorpoten lik
als ik weer eens ben overreden, daar
hurkt een monnik op de tafel,
zo eentje zonder convent en zonder convict.
Hij likt zijn wijsvinger nat, en slaat
aandachtig de dagen om. Groot gelijk.
Rondom ons zitten vrouwen, zwaar,
gebogen, door gebeden verstikt…
Ochtend licht
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
576 In het licht van de ochtend
lijkt het leven zoveel groter
zoveel geruster dan het duister
en achter het gordijn
aan de zondagse zonzij
staat fier rechtop
de wakkere wereld…
een tijdstip
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
617 Zelfs de de letter n
en tweehonderd, vier
meter lang zegt niets
vanaf de zijkant
geen hard
bewijs
toch breekt een hemel
aan wie wij wat schuldig zijn
open
Liggen cassettes
leesbaar
zichtbaar
openbaar
Geen tijdstip
ligt de sfinx
meer onzichtbaar
dan nu
en de piramide
voor het museum
is een u.f.o
maar blijf een kind
van…
Ik kom naar je toe
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
627 Nee, je hoeft niet lang
te wachten,
ik kom naar je toe
zal het vandaag niet zijn,
dan toch zeker morgen
geduld die hele schone zaak,
zal er
uiteindelijk wederom voor zorgen,
dat ik naar je toekom,
links- of rechtsom!
Beloofd is beloofd…
Teder zwijgen?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
462 De dadendroom was van ons
pijn overspoelt door het verleden
de kwelling van anderen is de rode draad
van ervaring,niet uitgehold door de ervaring.
mensen in ogenschijn veranderen,
glimlachen naar littekens onderhuids,
de tijd is de vernieler
en bewaarder tegelijk
de bittere pil laat zich kauwen
tot het klokhuis van vertier
de laatste…
inferno
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
590 ik schrijf geen melige verzen
over bloemetjes die hun kopje opsteken
boven het maaiveld
lachend naar de ochtendzon,
over de magie van sneeuw
die de rauwe werkelijkheid verdoezelt,
over de grote liefde
die niet kwam
af al vertrokken is,
over een opperwezen
dat monkelend zijn zoon laat kruisigen
als boete voor een zonde
die hij nooit…
Doorschijnend zand
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
454 Er is een licht door de noorderwinden aangespoeld
een krans van schuim stift de lippen van het avondrood
haar grond gemarmerd, de honger is gestorven, de dood
gewit met kokosmelk , de lach ontbloot in elk kindergebit
Daar worden mensen door de zonnegod aangeraakt
regeren trommels waarin de mensen de krijgskleur tonen
de vervoering een…
Splinters uit een houten hoofd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
532 Een satijnen kind passeert
in volle breedte
de dode stammen schrikken
van zoveel onschuld
een wolf stopt met huilen
langzaam komt het bos in beweging
is het de wind
of zijn het mijn vragen
die bedwelmend de dagen losschudden
en het licht bevend ontsteken?
als kermislichten dartelen sterren
door de schiettent van mijn geweten
ergens onder…
Winter
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
428 Een stille deken
Bedekt mijn gezicht
Koud tot op het been
Het laatste gericht
Is aangebroken
Dit lege landschap
Heeft geen erbarmen
Ik ben een wrak
Aangespoeld op een helse kust
Verlaten van een ieder
Bitterkou doortrekt mijn lijf
Maar, zie de bespieder
Scherpt mij aan
Zoals ijzer met ijzer
Knerpend en sinterend
Het land kleurt grijzer…
Elfentalen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
527 Heel soms gebeurt het dat ik wakker word
en dat de wereld op een sprookje lijkt.
Ik voel een woud dat tot de einder reikt
waarover zonlicht zich heeft uitgestort.
Ik droom een elfje dat niet van mij wijkt,
en samen dansen wij op ’t sprookjesbord
en vangen appelbloesem in mijn schort –
tot huilen van het lachen mij verrijkt.
Maar als ik weer…
Noöse
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
527 Corpus van gedachten
Samensmelting van geest en ziel
Axonen versnellen
Het zelf en het wiel
Elk moment in tijd
Gevangen in traagheid
De impuls sterkt aan
Tot het moment van vrijheid
Overdracht en remissie
Stille duisternis ontfermt zich
Het luide vonken bedaart
Tot de herhaling, eeuwig…
Getijde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
464 In dit alles
Wil ik zijn
In dit moment
Wil ik zijn
Woorden vertragen
Het oneindige denken
Dit moment vergaat
Voor ik me kan bedenken
Moment tot moment
Bewustzijn vergaat
De eeuwige beweging
Komt en gaat
Het licht komt tot mij
Zindering van het nu
Verlaat me en verlos me
Ik kom tot u…
Mijn dromen heb ik werkelijk gezien
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
443 Nooit hoger kan ik vliegen
Ik had zelfs geen flauw vermoeden
dat zulke grote hoogten bestonden.
Nooit hoger kan ik vliegen,
omdat er geen enkele beperking is.
Niets wat mij neerdrukt.
Praat niet over moed en zwijg over lef.
Er is zoveel vrijheid, er is zoveel nu.
Er is IK BEN.
Ik Ben in dat grote Licht.
Versmolten met alles wat er is.…
Prooiboom
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
521 Over lage velden rolt dreigend de nacht uit
een zee van duisternis spoelt
als een onstuitbare vloed over het weerloze woud
het daggeluid sterft in de stilte
achter het masker van het inslapende licht
fluisteren geesten lange avondgebeden
die schijnbaar loos hun weg langs dode takken
de vaart van de wolken achterna zweven
de verstoten boom…
Als die daarboven
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.296 Wij allen zijn als die daarboven:
Wij leven zelden hier beneên;
Wij zien de volle korenschoven,
Geblakerd bouwland om ons heen; -
De blauwe lichtpracht van rivieren,
De gele bloemen aan de kant,
De vlucht van reigers en plevieren
Langs drassig moer en zandig strand; -
De meeuwen op de brede wieken,
Boven de duinpan, verontrust,…
zij is de zee
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
998 zo vlijt hij zijn wang
aan haar zachtheid
door nachten van
stormend duister
van bijna geen maan
naar de wassende volle
tot aan de dag
waarop haar zon
vrij spel speelt
zij is de rust
waarin hij zwerft
hij is haar baken
zo dragen zij vogels
van tij naar tij
zo stromen zij…
UFO
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
516 Zat in de zon, op m'n balkon,
zag in m'n ooghoek een vreemd object
Was het een schittering
een luchtballon
Het hing stil warempel was net,
een bord, een schotel,
een UFO misschien?
Zou de zon rare dingen uithalen,
of heb ik het goed gezien?
Het ding bleef hangen,
rode lichtjes flikkerden af en aan
Bleef even staren,
voor het besloot…
Niets bijzonders
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
577 Het is een gewone dag vandaag
Maar waarom is het zo lekker
Wanneer voeten de grond raken?
Er gebeurt niets bijzonders
Het regent geen liefde
De Maas glinstert
Vandaag zo rustig
De oever vol met bloemen
Het gras is warm
Aan de andere kant van de rivier
Ook een gewoon beeld
De schapen eten gras
En de avond kietelt me
Ik weet zelf
Dat…
laten we Zee zijn
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
955 wie ben ik vraag ik de zee
sluit je ogen bruist zij en luister
Ik luister naar haar komen en gaan
naar 't kolken en stukslaan
en 't vurig na-sissen van
zacht schuimende uitlopers
laten we stil zijn - zegt ze
laten we samen
laten we niets zijn
laten we fijn zijn en pijn
laten we alles zijn
laten we - zegt ze
laten we Zee zijn…
Engelen I
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.009 Zó gezwind kan nooit een vogel vliegen,
Als hij stort door alle heemlen heen.
Maar hij voelt zijn vallen als een wiegen
En de sferen rimpelen alleen.
En het is in 't weerlichtsnel verschijnen
Van de dingen, of hij stille stond.
Even glanzen zij en zij verdwijnen,
Als de glimlach om zijn zachte mond.
En de werelden, die langs hem rollen,…
Nachtontmoeting – slot
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
445 Duizelend van wijn en wals
dansten ze de rest van de nacht
dronken bij korte rustpauzes
keken naar hun evenbeelden
in het rimpelloze water
-Was ik maar mijn spiegelbeeld
dat ik mezelf kon volgen
zonder altijd als eerste
een stap te moeten zetten-
-Ik begrijp het, zei hij troostend,
maar je kunt niet zonder elkaar
als eb en vloed of…
Rood Jacht
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.313 Er vaart een schip, het is een veronachtzaamd iets.
Het was er niet en nu zit ver in zee
Als wolkenlucht haast vanzelfsprekend,
Een helrood jacht. Je kunt het zien en wil er zijn.
Het is wellicht van balsahout.
Het lijkt niet voor de vaart bestemd.
Is alles er bewaaid met zout?
Gewijzigd is een jacht zichzelf niet meer.
uit tegenzin kwam het…
De kat maakt eigen sprongen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
447 Uitlaatluik voorbij,
bivakkeert het echtpaar
op de nachtschutting.
Katers, mooiste tijd,
ontsprongen uit de dans,
verjongt zijn negen levens.
Verstilt in een heilig dier
verliest in oneindige liefde,
maar ze mauwt niet.
Sfinxe katers
raadsels van de eeuwigheid
de sarcofaag bleef overeind.
De porseleinkast
sculpturen breken er…
Gebarsten hart
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
470 Mijn hart barst bijna,
gelukkig niet fysiek
want stel je voor
dat het breekt,
de troep is niet
te overzien.
Mijn hart barst van geluk,
niks geen gewonnen prijs,
mijn hart gloeit van geluk,
gewoon omdat ik "ben".…
het ongrijpbare
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
531 Wanneer ik
Het aan wil raken
Mijn handen zacht en koud
Hoog in de wolken
Diep in de zee
Wanneer ik het in een doosje wil stoppen
Om het altijd bij me te hebben
Juist dan,
Wanneer het gevangen zit
Spat het uiteen
En ben ik weer alleen…
Standbeeld
gedicht
4.6 met 8 stemmen
8.751 Een lichaam, blind van slaap,
Staat in mijn armen op.
Ik voel hoe zwaar het gaat.
Dodenpop.
Ik ben een eeuwigheid te laat.
Waar is je hartenklop?
De dikke nacht houdt ons bijeen
en maakt ons met elkaar compact.
‘Om Godswil laat me niet los,
mijn benen zijn geknakt’,
fluister je aan mijn borst.
Het is of ik de aarde tors.
En langzaam…