1824 resultaten.
Theater van de dag
netgedicht
4.9 met 46 stemmen
460 de films
bleven komen
waarin schrijvers
en regisseurs
dromen gestalte
hadden gegeven in
andere maatschappijen
dan het huidige leven
ideologische ideeën
zoals menselijk talent
hebben ooit andere
waarderingen gekend
toen het bestaan nog
niet was ontwricht
door de graai van hebben
en het immense ego ik
de maatschappij is grijs
van…
De ommuurde stad
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
615 Al wat vreugde geeft en vuur
is op aarde van korte duur
kijk daar; het gebaar
de armen van een dansend paar
met het vriendelijk gelaat van het
uitverkoren zaad
kwetsbaar grijs en oud in
de winter koud en guur rondom
Zijn Heilige
natuur
't zoete klagen van Corona dagen
de onontkoombare dood
een gouden traan valt uit 't
hemelrood…
Oud?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
659 Ook al is ze grijs en oud.
Puttend uit herinneringen,
uit een lang bewogen leven,
bezit ze zonder het te weten...
een schatkamer vol goud.…
Door regendruppels ingesloten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
547 Soms is de dag compleet grijs
met alles erin brengt het mij dan van de wijs.
Dan sluit ik soms vriendschap met mijn droom
als een soort kind compleet synchroon.
Regenwolken overschaduwen dan regelmatig de dag
brengen regendruppels wat ook gewoon mag.…
namiddag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
469 in de namiddag waar gisteren
haar glans verniste met het grijs
van afschuw verviel mijn zijn
in de afgrond waar zwavel
en vuur elkander omarmden
onwetend van mijn eigen ik
bracht de macht van de duivel
de uitwasemingen van de hel
in het lichaam dat mij dan
tóch toebehoorde?…
Dagen...
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
579 Ik voel de kou van winter,
grauw en grijs de dagen.
Zoek wat warmte en welbehagen.
Een merel zit doodstil te kijken.
Hij kent me wel misschien.
Alle dagen is hij hier, fijn om hem te zien.
Want als de mezen komen,
vertrekt hij weer, meteen.
Te druk voor hem, zij komen nooit alleen.…
The beat goes on
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
561 ."
blikt een stem uit de transistor
meer volwassenen
donkere wolken, mannen in
grijs grauwe maatkostuums
"..two American kids
grow up in the hot land.."
snerpend grind
de bankdirecteur start zijn Ford
een vuiltje op het raam
geprojecteerd op
het eerste herfstblad
van hoe heet zo'n boom eigenlijk
de soulzanger galmt
And the…
vrijgevig
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
435 oog en oor
naar jong en oud om hen heen
bij wie het even niet meer gaat
zijn zij de stille helden in het leven
als zij ‘zomaar even’ aanwippen
als goede vriend of een fijne buur
zijn zij de vrijgevige toeverlaat
zij schenken onverwacht de koffie
naast wijze raad en ook de knuffel
die met welgemeende aandacht
bij wij dagen eenzaam grijs…
KLOMP KLEI
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
568 Metafoor voor hard, grijs en kil.
Vormloos, gevoelloos...ik ril.
Binnenin hoor ik een kloppend hart.
Wrijf de handen warm en voel me verward.
Kan niet wachten om het te bewerken.
Het blijft mijn vermoeden alleen maar versterken.
Ik kneed, duw en streel de materie met zachte hand.
Stilaan leg ik het verband.…
Vleugels van Vandaag
netgedicht
2.0 met 9 stemmen
463 Op straat glimlacht de wereld –
een fietser zwaait met een regenboog,
een hond danst in plassen,
een kind schildert dromen
met stoepkrijt op het grijs.
Mijn voeten worden vogels,
ik vlieg over zorgen,
laat gisteren los
en vang een glimlach
die zomaar opwaait
uit het niets.…
het zwarte gapend gat
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
238 licht probeert de stemming te kleuren
maar de tijd die daarvoor staat is een symfonie
van grijs getinte lengte van valse klanken
.
die vooreerst botsen tegen de binnendeuren
als zwijgende voorhangels die de vooruitgang
dagelijks traineren…
Sombere stad
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
196 speel je die melodie
de stad is een wildernis
niemand luistert naar jouw gezang
niemand wordt rijk van dit hart
muziek uit duistere nachten
als diep en zwart goud
wij dwalen door betonnen stegen
het zachte lied blijft onbeantwoord
de eenzaamheid valt niet op
ooit was er helder zonlicht
oren zijn nu dichtgegaan
de wereldstad is kil en grijs…
Verbeeldinge
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
65 Aldus draagt mijn grijs
nog een jeught in handen,
ofschoon het ademhalen
minder diep van verwe gekleurd is.
Nochtans zal mijne liefde
in haren hemelschen schoot belanden,
want het is de eeuwige droome
waerinne elk waerachtigh minnaar bemint.…
De hond moet zwart zijn
gedicht
2.6 met 73 stemmen
22.211 verstaan
laat staan uitspreken
kan behalve
ik draag een hoed en een riem en mijn
vioolsnijdersmes en als ik lach kijk niet naar
het geblikker van het scherpgepunte
staal in mijn mond pas op
voor de tanden die ik
onverbiddelijk in het lome, zelfgenoegzame
vlees aan de binnenkant van
je dij zetten zal en
snachts zijn mijn begeleiders
grijs…
Een lach vol regenbogen
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.597 Nu jij zacht jouw ogen sluit
nadat je innig het daglicht
hebt gekust terwijl een hard
vaarwel op je lippen ligt
sluit ik ook even beide ogen
schilder in gedachten nogmaals
de lijnen op prachtig iets
doorschijnend blank linnen
het potlood tekent zwart
terwijl herinneringen wit
schrijven met soms een wolkje
grijs volg ik ademloos…
over de noodzaak van bruggen
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.155 op weg
naar nergens
komt besef
van terug
het begon
toch ergens
misschien
is er ’n brug
gebouwd
op het
vale grijs
van skeletten
elke brug
had zo
zelf een
eigen prijs
geluk is
bruggen zijn
heden
uit verleden
bruggen
voor heden
moeten nog
verleden
bruggen
voor nu
zijn altijd
te laat
nieuwe skeletten…
Dochterlief
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.234 Ik heb ze: knokig schriele knietjes
En elke jongen lacht me uit
Zijn blik verraadt: die heeft hooguit
In haar bh twee wattentietjes
Ik heb ze: tobberige dagen
Want zoals ik ben is er maar één
Dan ben ik vreselijk alleen
Kan ik mezelf niet eens verdragen
Het uiterlijk is onbelangrijk
Lacht oma, grijs, gerimpeld, lief
De spiegel maakt me…
Vliegende bloem uit glanzen van opaal
poëzie
4.3 met 18 stemmen
2.328 En loert verstand afgunstig, dor en grijs,
Dan praat ik deeglijk, gewichtig en wijs,
Stil-blij verscholen in mijn mimicry.
-------------------------------------
uit: Brahman, deel I (1919)…
Korte ontmoeting in Afrika
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.671 Spiegelende glazen
God valt plots
Ongeroepen vanuit niets
Bij kleine kreun van pijn
In betonnen nergensland
God is hand
Slanke vinger die verwijst
Raakt de wond geschoond
Verwaait het kwade vuil
God is glimlach
Verdwijnend in het licht
Het verblindend lege wit
Van helse nieuwe wegen
God is ver
Een sidderend dunne streep
Zwart nee grijs…
orkaanoog
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
933 Grijs is geen kleur maar een verzinsel
Wanneer vrede een vage belofte blijft.
Een puinhuis verdwijnt in een rookgordijn
Kruitdamp slaat diep in de maag
Laat me zwijgen …
grijpen naar de uiterste hoeken van het zijn.
Ontelbare uren in ademnood
Tot je een ankerpunt vindt,
tegenpool van pijn of dood.
Keurig. Minzaam. Voornaam.…
Mijn eigen religie
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.011 moe gestreden door eigen religie
scheidt de ziel zich van mijn wezen
construeer ik zo een soort antipathie
wat menig mens zal doen vrezen
blik ik in mijn eigen kathedraal
zie het zwarte aan de macht
beeld dan een vertekend verhaal
zo draai ik mijn rondje in de nacht
kom vanuit de afgrond opgestegen
en dans over grijs gedraaide platen…
Hier komt de zon
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
976 En de lucht zal open breken,
grijs maakt plaats voor blauw.
Liggen zal de stormende wind,
en zwijgen de eeuwige regen.
Alleen de vogels zullen spreken,
en een lied aanheffen voor jou.
Vertel ze maar wat je er van vindt,
wandelend over onontdekte wegen.
Weg met alle pijn, de zorgen,
weg met het zeurende verdriet.…
Seizoen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.779 Bliksemschicht schiet door dicht getrokken
gordijnen van zwaar beladen kolken
wolken pakkerds treffen in`t aangezicht
schokken smeltwatervallen langs haar lijnen
Regenbui drijft over als een sluier prevels
schuin afgeklonken aan rondingen einder
verschijnt er grijs gezonden een ara in rui
nevelmotjes fladderen van onder tot kruin
Zon breekt…
Niet thuis
gedicht
3.1 met 110 stemmen
31.758 had ik je maar liever schim of wolk gelaten
blauw-blauw voorgoed vanuit de verte
niet telkens elkaar vragend hoe het met ons gaat
ik ken geen taal waarin wij moeten praten
ik had een mooi grijs schimmenspel ergens op
zolder van je staan tussen een lappenpop
een doos vol ongeschreven brieven
een snoertje krokodillentranen en
gedroogde kindergrieven…
Als een meeuw
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.365 In de tijden met dreiging van regen
De dagen dat de zon nooit schijnt
Terwijl je snakt naar het licht
Van deze dreiging het eind
De eeuwen dat de tijd duurt
De leegte en grauwheid van de stad
Ik wil ver weg vluchten
Op de wind die ik ooit had
De bulderende jagende wind
En de wolken zo grijs
Veroorzaken bij anderen angst
Maar zijn als…
Weerzien
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
888 samen op de roltrap
kwart over zeven
wijde broek verhult
je manke been
arm in een mitella
zwarte haren kleuren
vele tinten grijs
breekbaar, gebroken
staren blikken in de verte
waar zij eenzame leegte
vullen met hoop
al mijn vragen kennen
slechts één antwoord
‘oorlog’, zeg je
nauwelijks verstaanbaar
snijdt ijzige wind woorden af…
Seizoen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.770 Bliksemschicht schiet door dicht getrokken
gordijnen van zwaar beladen kolken
wolken pakkerds treffen in`t aangezicht
schokken smeltwatervallen langs haar lijnen
Regenbui drijft over als een sluier prevels
schuin afgeklonken aan rondingen einder
verschijnt er grijs gezonden een ara in rui
nevelmotjes fladderen van onder tot kruin
Zon breekt…
de verte mist in wervelend zand
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.793 stippen op een kale vlakte
de verte mist in wervelend zand
wind kuift wit op vale zeeën
jaagt hen op met straffe hand
de hoofden zijn gebogen
in eerbied voor natuurgeweld
of ter bescherming van de ogen
de storm heeft het niet verteld
hij duwt het grijs in groene golven
giert uithalend spetterend nat
zag een wandelaar zeer verbolgen
kijken…
Samenzijn
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.699 Wolkenflarden vluchten, grijs en grauw,
gejaagd door zonnelicht in nevelblauw.
Wij schouwen in 't verstilde samenzijn
de oermaat van 't heelal, sereen en rein.
Vergeten is het schrijnen van de wonden,
weggevoerd de doem van schuld en zonde.
In streling, streling, mild en teer
is heling, geen pijn, geen verleden meer.…
Zuidelijke gastvrouw
gedicht
2.5 met 33 stemmen
19.439 zij snijdt nog brood
op de ouderwetse manier
zij neemt het bijna als een baby in haar armen
- zij moet een warm hart hebben - denk ik
een rilling van bijna betrapte herkenning
gaat door mij heen
ik word weer klein
en sta aan tafel
met de punt van het mes
maakt zij een kruis
van korst tot korst
het lemmet klieft
het grijs van golgotha…