2916 resultaten.
Zakken naar de diepte van een afgrond
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
686 een krachtige hand te pakken
eenzaam en zo alleen
zakkend naar de diepte
van mijn afgrond
angstig kijk ik om me heen
met de wetenschap
dat voor mij
het einde gekomen is
had ik maar eerder
een duidelijk signaal afgegeven
zodat ik wel
een helpende hand kon krijgen
voor mij is dat nu te laat
zodat ik alleen nog maar
voor eeuwig kan zwijgen…
Engel
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.245 Ik zwijg.
Woorden zijn overbodig.…
Stilzwijgende regels
hartenkreet
2.2 met 13 stemmen
1.490 Ik bekijk het met lede ogen
en ik zwijg.....stil.…
Eindeloos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
940 Ik probeer de tijd te meten
een seconde, zo verdwenen
een minuut, een kort geweten
maar dagen te kort voor stenen
weken zwijgen voor planeten
een maand zoekt naar fenomenen
jaren tellen in het weten
zoals eeuwen tijdloos schenen
De tijd is nog nooit gevangen
In momenten en gedachten
Tijd bestaat voor jammerklachten
Tijdloos is ook zielsverlangen…
Morgen van leegte...
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
2.070 De morgen vult zich in leegte
Niets is meer hetzelfde
Stilte hult zich in zwijgen
Een ijskoude nevel sluiert
De zon lijkt in zwart opgelost
Niets is meer hetzelfde
Ogen vullen zich in tranen
Het afscheid van een verleden
De morgen vult zich in leegte
Niets is meer hetzelfde
Lichamen die niet meer passen
In een samenzijn van liefdeskleuren…
Ramadan
hartenkreet
4.1 met 12 stemmen
1.355 Ramadan
Mijn tante gelooft nog steeds
vindt excuses voor mijn ongeloof
meestal een maand voor de vastentijd
Ik zwijg en herinner me van mijn jeugd
vooral verstoppertje spelen in de nacht
gevonden worden en tantes lach
Na zonsondergang stopt zij mij vol
met wat de diëtiste me verboden heeft
Een maand houd ik het nog wel vol
daarna begint…
Ons oude huis...
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
869 Het oude huis wordt gesloopt
De grondvesten van vervlogen tijd
In dit huis heeft mijn jeugd gewoond
Herinneringen raak ik niet meer kwijt
Eens was dit huis een bruisend hart
Dat een schuilplaats bood voor iedereen
Nu zullen de stenen voorgoed zwijgen
De geluiden verstommen in het sereen
Het oude huis wordt gesloopt
De muren zullen in stof…
ik nodig jou
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
957 kom
kijk toch
je bent zo welkom
in mijn ogen
ervaar de milde blik
die jou aanschouwt
en kleurt
met kristallen bogen
kom maar
geef even je hand
dan zal ik hem
vluchtig raken
mijn vingers
zullen je huid
bespelen
voel dan
het ritme van
de melodie
die we samen
maken
luister
hoor een stem
die het zwijgen
bezingt…
zo doe ik dat
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.917 iemand die liefde was
sloeg koopwaar stuk
en schopte tafels om
ik leg mijn inborst open
en vraag hen toe te steken
ze graaien naar mijn organen
ik zwijg en trek me terug
mijn glimlach is van steen
ik vertrek, kom terug
en gooi mijn inborst open
is niet voor hen bestemd…
Onder de pompelmoezen maan
gedicht
3.1 met 61 stemmen
24.899 Onder de pompelmoezen maan
Op de oude schommel
Als op een droom van vroeger
Scharnieren knarsen
Krekels zwijgen
Onkruid
Schiet uit het droge zand omhoog
Zaden zijn verdord van de hitte
Lelies bloeien niet verder
Algen vertroebelen de vijver
Je bent er niet
Er is brood en wijn
Je bent er niet
Pompelmoezen maan
Fruit en wijn
Dompelpomp…
Spreek niet, maar…
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.284 handen omvatten het begrip
Waarnaar mijn woorden zoeken
Zie,
mijn ogen spreken
Tussen de regels door
Voel,
Zingend zijn woorden zachter
Nog liever neurie ik mijn melodie
Proef,
mijn zilte tranen vloeien weg
door jouw nabije ogen
ruik
de geuren van geborgenheid
door stil en warm begrip
weet je mijn liefste
spreken is zilver
zwijgen…
Het bezette land
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
3.672 Gedachten verlaten het zwijgen.
Het ledikant luistert. Het bed geeft zich over.
Helft en wederhelft. Eén teder territorium.
Hoofd bakent imaginaire grenzen.
Vingers worden woorden. Ze strelen je lichaam.
Van papier. Ik schrijf tederheid op je witte vlakte.
Ik ben je immigrant. Gastarbeider van de liefde.
Je weent verleden.…
Woorden van licht
netgedicht
4.3 met 21 stemmen
752 neerleggen op mij
de rust, het keren
de kleine verzen
dwalen mag ik
licht boven licht
op blote voeten
het zachte praten
op en neer van
volmaakte ogen
het zuiden, jouw ziel
teder het voelen
de warme buik
van duinen en gras
de zon spoelt aan
in' t stijgende water
zo onvertaalbaar
heb ik je lief
ik laat niet los
ook niet het zwijgen…
ik zag een winterroos
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
769 mijn ziel slaapt niet, maar drinkt
bij het stijgen van vogelveren
de ingevlochten zon wanneer
ik door ontroering gloei
bomen brengen me tot zwijgen
of rozen, licht van winter
ik weet ook niet waarheen
of zonder, de lome stilte
waarnaar ik liever luister
mijn handen rusten nog in
de wind, minder zichtbaar
en ik denk een dag weer…
Zijn testament
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
717 er was geen ziekbed
enkel de dood die hij nog had
hij wist het graf met de
narcisten die hij een spiegel gaf
zijn testament
verpakt in maanden zwijgen
maskeert zijn voortdurend
hijgen in de sobere melodie
waarin woorden
eindelijk hun diepte krijgen
op de laatste tonen van een
leven vol futuristische dromen
hij heeft gebroken met…
VLIEGER IN DE WIND
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
860 Voor hen die wijken,
stil en neergeslagen,
in de bijsternis van nog niet weten
hoe de liefde wegen vindt,
Voor hen die zwijgen,
bij het hoogtij van verbondenheid
van wat niet kon,
niet mag
en dus niet duldbaar is,
Voor hen die smeden
aan het hek dat binden moet,
behouden zal,
bezweren wil,
laat ik een vlieger op
met een lint dat…
De altviolen zijn gestemd.
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
909 Stop, wil ik schreeuwen, heel angstaangjagend,
maar ik zwijg, glimlach en tracht beleefd te blijven,
want wie ben ik wel?
De altviolen zijn gestemd
en ook het nieuws al geprogrammeerd
voor deze avond.…
Herkenning
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
546 Heb jij dat ook, dat plots herkennen
van wat je ergens heel diep raakt
in 't klein verhaal dat zomaar even
onaangekondigd je genaakt
en dat je ziel splijt als een bliksem
die 't al doorstraalt en vlammen doet
wat tot dat ogenblik verborgen
en haast begraven zwijgen moet
maar dan straalt heel je wezen helder,
je ogen zien weer als een kind…
Avondwandeling
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
493 Weer loopt zij datzelfde zanderige pad
waar aan beide zijden grenzen vervagen
hervindt ze haar verleden in taal gevangen
zo graag zou zij vandaag nog willen vragen
even raken, even aanraken, zoals jaren geleden
maar na die ene laatste wanhopige blik
terwijl harmonieus zwijgen vele vingers vlocht
vervloog haar jeugd en hield zij op te bestaan…
Dag Jan de Haan
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.362 Vandaag is de dag
dat jij in eeuwigheid zal zwijgen
al had jouw mantel
je al verlaten en kreeg
de nieuwe kou al vat op jou
jouw gekrijs is nu onhoorbaar
al zullen de klanken van je stem
zich voort blijven dragen in een herinnering
van gelukkiger jaren
jouw sterven prijst het leven
dat je droeg en ik zal
je veders bewaren tot de tijd…
Woordloos
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
536 Uit het stof, kwam voort
het zwijgen, daaruit het
eerste woord, omdat er
niets meer was, was het
sprakeloos, alleen de
stilte aangehoord, er viel
niets meer te wegen uit de
zee die steeg, daar ontstond
een laatste woord, verbond
daarin alles met wat lijdt te
leggen, maar dat is nooit genoeg,
dat woordloze blijft leeg,
of de dood heeft…
Wat is er?
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.379 Genoeg zei zijn zwijgen
haar en weg was
haar goede moed.…
Ansichtkaart van Lente
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
601 Gefotografeerde bomen
vertalen jouw zwijgen
energieker in de knoppen
dan mijn eigen loze woorden
Lente groeit in oerbos
jouw leven bloeit in mij
hoopvol en verwachtend
als een veulen in de wei
ik laat je niet meer los
in mijn innerlijke zon
overgoten droomrivier
tot aan de doordeweekse einder
komen sprookjes tot bloei
vol bloesemen…
het heeft niets met november te maken
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
650 "dat we elkaar nooit meer zullen weerzien
is geen antwoord
maar een vraag, onbegaanbaar
in dit oude licht”
*
het denken aan mijn grootmoeder
doordat haar zwijgen
een grote ernst was
op het land, in de koeienstal
tijdens de zoektocht in het kellekamertje
naar confituur
sluiers van spinrag
en rabarber, haar hand bewoog
tot aan…
compliment
netgedicht
3.4 met 20 stemmen
717 ooit zal ik het leren
wanneer je spreekt met mij
er geen antwoord komt
tot aan het oog
gevuld
niets mijn zwijgen in nevel
zal neerslaan
of vogels, onhandig
rond mijn mond
houden van zal zich dierbaar draaien
als een woord onder
een woord
een landschap in volle zon
waarop ik mijn handen
leggen kan
misschien ben ik bang
dat je…
waar was ik gebleven?
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
907 het oor waar ik in zwijg
is doof en ongewassen
en weet mij te verrassen
door stom geouwehoer
het oog waardoor ik kruip
is blind en reeds gevallen
en wentelt zich in wallen
draait mij steeds een loer
de mond waar ik in kijk
is lippendienst verwachtend
en zo tandloos smachtend
dat ik hem handig snoer
het hoofd waar ik door maal
is duizelingwekkend…
geen woorde maar daden
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
641 wie nooit de tourmalet
per fiets heeft beklommen
moet zwijgen over gemakkelijk
als een fluitje van een cent!
wie nooit het kanaal overzwom
om in dover aan land te gaan
zwijgt best over ;klein bier
voor een echte vent!
wie nooit de ten miles heeft gelopen
weet niet hoe diep je daarin
soms moet gaan.
maar...…
schuw
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
177 wat ik nu in woorden zwijg
gaat nog verder dan mijn onmacht
immers het is soms niet uit te leggen
waarin het zijnde mij heeft gebracht
.
de leegte wordt gevuld met gedachten
die gedwongen rusten in de schaduw
ik zou ze met mijn lippen willen verzachten
zoals gezegd, ik ben thans stil tot schuw
.…
Oosterend
gedicht
3.0 met 3 stemmen
3.944 Ik, op de schommel
zwijg boven gras.
Het hoge zorggras
met de paardenbloemen.
Jij, op je knieën, maakt
een rolbaan voor jezelf, voor
als je oud bent. Dan kunnen we je
naar buiten duwen. En weer naar binnen.
Ik luister naar jouw handen.
Hoe ze hameren. En ik zit op
de schommel, zonder schommelen.…
Aleksej Navalny - hoe nu verder
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
531 vandaag is alles in veelvoud dicht
de dag ligt uitgeput en leeg
in de aanhalingstekens van de tijd
de klokken zwijgen
het trage stugge lopen door de stilte
hoe nu verder er is geen weg terug
tussen geboorteschreeuw en sterven
bloemen leggen om jou te eren
loop door loop verder wij weten wie jij bent
bloemen leggen als vergrijp
hoe…