8622 resultaten.
Mijn naam
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
658 de zielenpijn te doorgronden
mijn naam, mijn bestaan
mijn fouten en mijn wonden
luister ik naar je, wonderlijk
zoals een vrouw bij de kassa van geluk
hangt er een draadje aan jouw laatste letter
en ben ik ook anderen die jouw naam
verstaanbaar maken in het aanhoren
als ik voorbijkom met mijn boodschappentas
aanvaard ik je, zoals eenzaamheid…
Krakende hersenen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
594 Mijn hersenen kraken
ik weet niet hoe duidelijk te maken
dat jij meer was dan de zee
meer dan de hele oceaan
jij was mijn adem, mijn lucht
meer dan mijn brood, mijn alcoholzucht
ik liet alles staan
voor jou, voor jou alleen
en nu weet ik niet waarheen.…
vorst verlet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
510 vraagt zij zich af,
de molensteen van morgen
prijkt vandaag al op mijn graf
haar eenzaamheid voelt zwaar
nu najaar oppermachtig wordt
en de vuilstort van de zomer heel goed weet
wat er aan schort…
Kerstmis
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
557 Kerstmis vieren
dicht bij elkaar
vreugde en weemoed
de troost het welbehagen
van trage gebeden en gebaren
oude liederen rustig gepraat
koffie brood taart
genoten bij het haardvuur
eenvoud die voor korte duur
de eenzaamheid verjaagt…
Oude dag
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.156 ik in gedachten daar
niet langer hier
de oude foto's in de kast
laat ik via het beeldscherm zien
aan een lang verwachte gast
mijn kleinzoon over de oceaan
die heeft daar zijn eigen bestaan
mijn kleindochter in Australië
ik zie haar op het internet
vandaag wandel ik gedachteloos terug
maar het oude huis bestaat niet meer
en de eenzaamheid…
Voor de nacht uit
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
469 Het leven wordt allengs wat triest voor haar;
ze heeft een loopneus die ze telkens snuit
want elke zes seconde weer een drup
dat zijn er per minuut een stuk of tien.
Ja vroeger was ze wel van zessen klaar,
maar langzaamaan ging toch de fut er uit.
Zo nu en dan eens naar de handwerkclub
of soms in ’t buurthuis een partijtje kien.
Zo heel…
Overstekeling
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
587 Een eenzame kat, violist
in een donkere nacht
en in mijn hoofd
een alledaagse vreemdeling.…
ZEGENINGEN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
594 Pas op mijn sterfbed
Aan het einde van mijn leven
Maak ik de balans op
Durf ik toe te geven
Dat het vaak niet ging
Als de bedoeling was
Ik vaker dan mij lief was
Zat in zak en as
Veel dagen vulde
Vol kommer en met kwel
Desondanks niet spreken wil
Van een leven als een hel
Mijn zegeningen telde
Hoe klein ook of gering
Een nieuwe dag aanvaarde…
HARTENKREET
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
714 Kost het nou
Zoveel moeite
Om te schrijven
Dat je leeft
Aan mij denkt
Zo heel ver weg
Soms nog wat
Om mij geeft
Wat kost het meer
Zo'n klein moment
Als je op pad bent
En geniet
Als ik alleen ben
Zit te piekeren
Niemand mij nog ziet
Het lukt mij
Niet zo goed
Je te zeggen
Of proberen
Uit te leggen
Dat gewoon wat tekst
Een lief bericht…
Reiken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
463 Ik reik je de hand
maar je ziet het niet
stuurloos dobber je
rond in een moeras
waar ogen elkaar
niet vinden kunnen
liefdevolle woorden
opgaan in de mist
ik kijk en aanschouw
hoe jij angstvallig
je hoofd boven water
probeert te houden
nog altijd sta ik daar
met een uitgestrekte hand
zachtjes fluister ik jouw naam…
Stabij
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
420 De dag druilt droef aan mij voorbij
in zieligheid en triesternij,
geen mens sprak er een woord met mij,
wat voel ik me een kladwat.
Mijn hart verzuipt in tranentreur
vanwege ’t stellen in teleur.
Het klopt nog wel maar in mineur;
mijn God wat ben ik matplat.
Dan komt er een leuk hondje aan,
het beestje gaat braaf naast me staan,
hij…
Naamloos
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 Een blauwe maan dwaalt
eenzaam over nachtelijke velden
de strandjutter vertelt
zijn zeewaardige verhaal
is het de herkenning
die de projectie veroorzaakt
of de projectie
die de herkenning raakt
over woeste golven
merkwaardige helden
avonturen in de nacht
vrouwen met zalmneusjes
mannen die lijken op Pinokkio
bij de sloot zitten een paar…
het gewicht van de uren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
436 toen hij de golven
op het zwarte strand
hoorde breken
verbrandde hij met
wijd open ogen
om niet te verdwalen
de wrakke schepen
achter zich
geen mens kwam in
de buurt van zijn ziel
niemand sprak de taal
toeschouwer in het eigen
nooit vertelde verhaal
het langzame gif
voelde hij pas later
toen het gewicht van
de uren hem…
Niet mijn wereld
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
654 Verleden jaren
In herinneringen gevat
De toekomst ligt open
Wachtend als een donker gat
Gevuld met onzekerheid en angst
Vallen en weer opstaan
Verdergaan om te overleven
Alle dagen, ook de nachten
Angstig zijn
Steeds verder weg
De onbevangenheid van toen
De onschuld van een kind
Puur en zonder zorgen
Zoekend naar balans
De samenleving…
De lange stad
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
601 Ze is zo lang, deze stad
dat in de laaghangende mist
het lijkt alsof de huizen verdwijnen
en alleen ik hier blijf wachten
Zo lang is ze, deze stad
dat ik mij in de druilende regen
verlaten voel, en vertrokken ben
maar bij mijn terugkeer
nog steeds aan de bar zit
en weet hoe mooi de stad was
Maar nu is ze een lange stad
met neergelaten…
Nodeloos
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
613 Onder de sterren
In de regen
Om het huis
kom ik ze tegen
Bij het ontbijt
Erna, ervoor
Het houdt nooit op
Ze gaan maar door
In de auto
In de kroeg
Ze stoppen niet
Tis nooit genoeg
En zelfs op straat
In volle drukte
Geen moment
Dat het mij lukte
Ze in te tomen
Te verdringen
Machteloos
Ze te bedwingen
Soms is het te
Slaan ze op…
Ik ben een sterk persoon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
737 Vol met stress en onzekerheid,
ik voel me moe en zeer eenzaam.
Zo raak ik langzaam mijn ‘eigen ik’ kwijt.
Mijn eeuwige optimisme wordt overschaduwd door pijn,
pijn van alle zorgen en verdriet.
Maar de meeste mensen zien dit helemaal niet.
Ik ga eeuwig door, met een tranende lach
en leef mijn leven maar gewoon.…
Onder bewust zijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
691 Hoe diep ligt het zielenmeer verscholen
met zijn gevoelens als opstandige golven,
aangedreven door huilende wind: roedel wolven
en waarop boten draaiend ronddolen.
Hoe troebel het levenswater,
zonder einder, zonder lichtbaken.
gevoelens waaraan men niet kan raken
noch bewaken: enkel rusteloos geklater.
Net nu verliezen gladiolen
hun frisheid…
De hermetist
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 Zoals boven, beneden,
het universum, de ziel.
Zoals we nederigheid knielend beloven;
we onbezield de heelheid passeren;
de geest van zijn adem beroven.
Zoals een leven lang gesloten ogen,
gelijk is aan blind geboren.
Zo is een bestaan zonder ander,
een leven verloren.…
Opklaringen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
494 Lach
ook als je het gevoel hebt ziek of moe te zijn
Glimlach
met de tranen die je wilde verbergen
Zing
juist als de mensen je vertellen
dat het niet mooi is
Vertrouw steeds
ook al smeekt je hart dat niet te doen
Kijk
ook wanneer je het niet echt waarnemen kunt
Blijf vrolijk
als je belachelijk wordt gemaakt
Kus
juist…
Vuurtoren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
646 Als een vuurtoren
fier en ferm
zo sta je,
kaarsrecht overeind
zo zie ik je aan de einder
licht uitstralend
alle kanten op,
uitdelend aan ieder om je heen
wie kent het donker
de leegte binnenin
je eenzaamheid,
het weifelend begin?…
voor Lonneke
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
763 zoals zij telkens iets meer
uit haar lange donkere nacht
tevoorschijn klimt
haar monsters verslaat
een voor een
zoals zij zich opnieuw in
verse groene bladeren kleedt
die zij ontkrult
een voor een
zoals zij aarzelend
maar reikhalzend
tot bloei komt
weer bloem wordt
en vogel.......…
[ De lucht wordt donker ]
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 De lucht wordt donker,
de tegenwind maakt me moe –
was er maar een maan.…
Taal van verdriet
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
521 Hij ziet gordijnen fladderen door de wind
stoelen staan door elkaar heen
niet kleur aan kleur
verdriet staat aan de deur
binnen zonder kloppen of aan te bellen
hij wil niemand iets vertellen
hij wil niet over komen als een zeur
verdriet laat zich zelfs tot de huiskamer toe
hij voelt zich alleen maar moe
een wintersjaal in de zomer
verdriet…
Mijn halve sponde
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
526 De dode wekker
ratelt mij tot leven
als elke morgenstonde
even streelt
mijn rechterhand
de lege ruimte tot bedaren
de andere hand zoekt
tevergeefs de linkerkant
daar waar mijn liefde lag
ontdaan en wezenloos
verlaat ik mijn halve sponde
en pluk gedachteloos
de nieuwe dag…
Zelfreflexie
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
496 Toen je alleen liep
tussen de mensenmassa
zag ik de pijn in je ogen
van niet gehuilde tranen
zag dat jij je eigen handen vasthield
omdat er niemand was om ze te warmen
die luisterde naar je verdriet
jouw eenzaamheid te delen
ik zag je mond glimlachen
voelde dat je hart huilde
en bang was voor de nieuwe nacht
zoals alle andere…
Thuis
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
777 Ik ben thuis, thuis waar mijn computer staat,
thuis waar mijn depressie toeslaat,
thuis waar mijn moeder gaat
thuis waar mijn boeken staan.
Thuis is waar ik ben, waar ik besta,
thuis is waar ik opgesloten ben
en waar ik liever niet naartoe ga.
Thuis is mijn gevangenis, thuis is mijn onbehagen.
Thuis is waar ik keer op keer word verslagen…
met zonder jou
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
741 in ons huis gezeten
met en toch zonder jou
sneeuwt het herinneringen
in grote en kleine vlokjes
die mij omringen
als stil of hardop
ik praat met jou
voel ik weer de warmte
van ons verbond
dat eens geringd
als een warme jas
aan jouw hand lopend
voortgaand mij mantelt…
Woordeloos
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
744 wederom zijn woorden mij
ontschoten, gisteren nog
fietsten ze mij voorbij
in grote getale
nu blijft het ijzingwekkend stil
daar een oprecht gesprek
al langere tijd niet meer
gevoerd werd
was het desinteresse
of bleek de winter niet
koud genoeg voor
een warme chocola…
op dood spoor
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
543 ergens verblijft er op
het leeg terrein nog een puntje
schemerlicht, zelfs is het nog in
staat een schaduw te werpen
niet langwerpig, maar krom gebogen
door de kou die het ondervindt in
een ruimte waar de echo met een opgezette
kraag tegen de wanden hangt te kleumen
gisteren waakte de tijd nog met gelaarsde benen
doch vandaag lijken de…