1811 resultaten.
Traan op het medaillon
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.571 Vanuit een diep dal staar ik omhoog
naar alle grauwe wolken voor de zon
Een traan ontsnapt dan aan mijn oog
bij ‘t openen van je kleine medaillon
Tussen ‘t grijs glijdt een zonnestraal
net of ze ontsnapt is aan ’t grote licht
Het straaltje licht lijkt schier illegaal
en is waarachtig exact op mij gericht
Dan zie ik jouw lach in ’t medaillon…
VERLATEN HERENWONING
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
599 Het deftige huis
naast het wijde moeras
kent allang geen bewoner meer
heeft één scheve wandkast
van molm ribbelig hout
vol grijs pluizig stof
gemoedelijk nodend
tot behaag'lijk luieren
de ingezakte trappen
en vloeren met gaten
bergen lome mistroostigheid
's avonds kringelt kille poeldamp
door kapotte ramen binnen
voert heerschappij
over…
Huid
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
917 Grauw, grijs, met gaten gevuld,
al die jaren voor niets over kleur geluld.
Het sterft af, groeit ook weer aan.
Pas na de dood zal het echt vergaan
In feite niet meer dan een strak omhulsel
voor bot, orgaan en ander vulsel.
Van wezenlijk belang voor de tere binnenkant
zoals op een wiel de buitenband
aangepast aan het terrein.…
Kleindochter
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
732 Meisje klein, als jij straks groot
zal zijn en ik al grijs en oud,
lees dan dit gedichtje en weet
dat Oma heel veel van je houd.
Uit de bundel “Wat ik zie en voel”
ISBN 978-90-484-1397-3
Paula Hagenaars.…
MIST
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.411 Zie nu 't vorm-slorpend grijs fantoom van mist
Zich vlijend om 't gebied van stad en land;
De lichten schijnen met een matte brand,
Gehuld in damp'ge waâ van amethyst.
't Lijkt àl verwazigd wat ik helder wist
Gezien door dof-beslagen, glazen wand,
Waarboven zich de grauwe hemel spant,
In nevelzee, half zichtbaar, half gegist.…
Mijn ondeelbare deel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
443 Uiteindelijk raak ik verzeild
in afgesloten kamers en door
zinnen, stuwing van het bloed
door aderen waarin het hart te
groot de geest te nauw, ritmisch
in taal en woord verstijfd in een
roman, de plaats verkrampt in grijs
en groen, in tijd niets meer vernomen,
het doen laten een constante druk
van wurging als ik binnen kom.…
Waar de horizon op rust...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
671 ik dichtte een wereld om je heen
je kwam liefde te kort, een woord
waarom gelachen wordt, het blauw
werd grijs, daarna grauw niet in
staat innerlijk te bloeien, in de
winterkou wordt alles ontkend.…
December
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
739 December stapt weer in het jaar
De beuken kaal, het eikenhakhout bronst iets groen
De vlinderstruik moet het met dorre aren doen
De perken kleurloos want de herfst is er mee klaar
December stapt wat vreugdeloos in ’t jaar
December glijdt weer in het jaar
De ochtendvorst, het struikgewas rouwt grijs berijpt
De hongerige kraai die naar een vetbol…
ter plekke
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
495 het sobert in grijs
deez morgen
zowel het zwerk als geest
deels door de aanslag op de ruit
voorts het tij waarin gij dit leest,
het denken is traag
mijn vooruitzichten bewegen
zich nog achteruit
kortom de sfeer
is in ruste en tamelijk vaag
ook voel ik me ietwat belegen
in brokkel of gatenkaas
om en om en in laag voor laag
ben gestrand…
De gele wolken werden langzaam rood...
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.049 - Eens voelde hij bij zijn wang
'T laag rits'len van een vleermuis, en werd bang,
Toen hij 'm van dichtbij zag, grijs, plots'ling-groot.…
Op de oceaan.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.080 De zee jacht òp een heir van vlugge kuiven,
Waar zilte zoomen van smaragd in schijnen;
Zij rimplen, rijzen, wentlen en verdwijnen,
In wisslend spel van schittren en verstuiven -
En in de branding van dat stage schuiven,
Laat golf na golf haar donkre diepte deinen, -
Tot indigo en brons in grijs verdwijnen,
Om zilvren kuiven weer omhoog…
Ode aan de zon
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
832 De lucht is grijs en dreigend,
de storm heeft nu vrij spel.
Ik schuil en denk stilzwijgend,
brand dan maar in de hel!…
landschap
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
741 landschap
het constant golvend blauw en grijs
belijnd door steeds weer wuivend groen
ruw onderbroken door puntig witte vlekken
tikkende touwtjes tegen een verticaal
het altijd stromend water naar het laagste punt
strak overtrokken door een gebogen horizontaal
stevig ondersteund door sterk betonnen palen
schitterend belicht door…
In lijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
590 als je toch een richting
op moet, blijf dan
evenwijdig aan mij
op armlengte afstand
of een iets te dichtbij
ik zal wel lineair voortgaan
onafgebroken regelmatig
dagen vullen met bestaan
binnen de lijnen kleuren
grijs of zilver, zilvergrijs
standaard HB zal voor
kleurpotlood doorgaan
het krast en vlekt
morst koffie en tranen
als de houten…
De laatste dag van 2018
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
889 Namiddag, laatste dag van het jaar,
de lucht grijs, zacht weer.
Al van 5 uur in de weer:
zoon naar station gevoerd,
twee uitvaarten bijgewoond,
volle kerk, mooie koorzang,
tevreden huiswaarts gekeerd.
Nu dus op wandel
met mijn vrouw
op een smal paadje
langs de Grote Gracht.…
Alles stroomt,
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
460 blijft achter,
ingebed in veren van de
overwinteraars, waarvan al
velen zijn vertrokken, wat
achterbleef is een getekend
gelaat, geeft de verbrokkelde
dag een vertekend gezicht,
alles stroomt wat eerder werd
gezaaid en wordt opnieuw geboren
als de mens zijn tanden in de aarde
heeft gezet in een kort gedicht
wat ergens tussen grijs…
De toekomst is nu
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 Maar ook kwamen dagen van somberheid
was het weer te grijs en de wind te vol vlijt.
Was er veel wat leefde zonder geluid dat sprak
alsof ik de zee betrad zonder zeewaardig fregat.
Ja zelfs gedachten die mij niet toebehoren
vloeien vaker dan eens, al wens ik echt niets
te horen, vaker dan eens zacht in ook mijn oren.…
drijvende heuvels
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
399 groene heuvels
zich koesterend in wit licht
zwervend tussen de heuvels zie ik hen
rood – bloedloze geboorte breekt aan
explosief in eigen vuur verteerd en geworden;
zij, eens star geworteld, worden nu tot golven
drijvend op vlammende grondzeeën –
wereld in wording
ontdaan van oude, getekende huid
verwordt het rood tot vruchtbaar grijs…
Kluizenaar tot keizer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
393 Jouw handen heffen het wakend grijs op,
als ze me die kant op leiden,
bevrijden me van het niet gehoord worden,
niet gezien anders dan als tussenstap.
Maar ik spreek daar ook niet,
in die rol, dus hoe kan ik dan gehoord worden?
Zo maak ik mezelf kluizenaar
totdat ik jouw handen weer vind
en me nestel, te rusten leg.…
Samen rijgen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
502 in zinnen zonder einde, rondingen die maar niet
vierkant willen worden, in herhaling vallend
zoekt zij keer op keer opnieuw naar het oog
waar het draad, zijdezacht, zijn weg door zou moeten
vinden, steevast weigert hij, frustratie groeit
want vroeger kon ze dit met gemak, kwasten bestrijken
donkere wolken die samenpakken met een vleugje grijs…
Wim van der Horst
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
483 Het stadion dat zindert en trembleert,
want Ajax komt de Hertogstad bezoeken,
de Amsterdammers zullen heel hard vloeken
om wat de held zo dadelijk presteert
We schrijven ’t jaar des Heren drieëntachtig,
beton en staal zijn grijs als bui en lucht.…
Kerstmis 2021 in Lockdown
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
700 Soms gloeit ons hoofd van pijn en zorgen
Maar in de roos van Sharon zijn wij geborgen
Terwijl ik schaatsend letters kras in ‘t grijs blauwe ijs
Zwaaiend van links naar rechts in het winterparadijs
Door het onverklaarbare in U gevoed
Zingend met ‘t hart naar boven door een blij gemoed
Het addernest uitgeworpen dat op eieren broedt
Tussen…
zijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
462 omhuld voel ik mij
het maakt mijn wereld klein
de mist, grijs is als een weerbare deken
en voel me opgenomen in mijn eigen zijn
dat ik niet ver kan kijken
is soms een waar genot
maakt mijn wereld zelfs overzichtelijk
de ruis van elders komt niet aan bod
ik ben een met wat is
afgemeten in een kleine ronde
al het aards dat thans is verborgen…
herinneringen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 voor ons is samen
thuis hand in hand
de tuin en schuur
de muur waar we
altijd speelden en
ik jou en jij mij
verveelden met
kijken naar elkaar
wij waren altijd
snel thuis ook in
het grijs bestofte
treinstel op een
totaal verlaten station
in de middle of nowhere
ook thuis bij de
slaande kerkklokken
waar wij vergeten waren
uren te…
Het eerste contact
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
487 zij de route
van het scherm af
op school ging het scherm
op zwart en in de tas
hij en zijn vriend
samen in de klas
schermpje is bijzaak
doet niet meer mee
samen kunnen zij
de weg wel dromen
naar gezelligheid
met z’n twee
ze hadden
van die bekkies
ogen in wazig
vaag blauw
als voorbijgaande
luchten met
onderkanten
donker grijs…
HOE VRIJ IS VRIJ
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
624 een groot grijs gebouw
een man staat te kijken
vanachter een raam
en ziet de vogels vrij aan het zwerk
kijkt dan naar beneden en ziet mij staan
en bedenkt was ik maar even zo vrij
als die vogels en die man daar op straat
vrij van verplichtingen van
hypotheek gezin hond en haard
en ik denk had ik in dat grijze saaie gebouw
maar zijn baantje…
GIULIA MIJN DOCHTER, IN HAAR BEPERKING ZO ONBEPERKT!
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
492 "
ik wil vooral een zonnetje zijn
voor mezelf en voor anderen
met een grap en een grol
want van gruwel, gruwel ik
grauw en grijs zijn aan mij niet besteed
ontmoet ook mensen van de regenboogfamilie
ROOD is dan de kleur die in mij ontvlamt
omdat het stoplicht nog meer op groen moet
ROOD heet ook mijn dochters woongroep
in de Marius…
WISPELTURIGE ZEE
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
350 De volgende ochtend vijftig tinten grijs.
Amanzimtoti
Amanzimtoti…
Het eenzame wintervogeltje
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
711 Zijn veertjes rillen in de scherpe wind,
een klein grijs bolletje tussen kale takken.
Het fluit een dunne, bibberende noot
die verloren gaat in het metalen geraas.…
Sterk gebroken
netgedicht
4.2 met 268 stemmen
29.353 mokerslagen
blauwe plekken tekenden haar huid
kan zij die loodzware last wel dragen
onhoorbaar gilt, nee krijt ze het uit
moeizaam gaan haar beide benen
slepen het gekneusde lichaam mee
ineengekropen wil zij wenen
toch moet zij door, vecht nu voor twee
stap voor stap, het gaat steeds trager
langs het pad van gestold verdriet
wordt het zicht grijs…