1824 resultaten.
drijvende heuvels
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
399 groene heuvels
zich koesterend in wit licht
zwervend tussen de heuvels zie ik hen
rood – bloedloze geboorte breekt aan
explosief in eigen vuur verteerd en geworden;
zij, eens star geworteld, worden nu tot golven
drijvend op vlammende grondzeeën –
wereld in wording
ontdaan van oude, getekende huid
verwordt het rood tot vruchtbaar grijs…
Kluizenaar tot keizer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
393 Jouw handen heffen het wakend grijs op,
als ze me die kant op leiden,
bevrijden me van het niet gehoord worden,
niet gezien anders dan als tussenstap.
Maar ik spreek daar ook niet,
in die rol, dus hoe kan ik dan gehoord worden?
Zo maak ik mezelf kluizenaar
totdat ik jouw handen weer vind
en me nestel, te rusten leg.…
Samen rijgen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
502 in zinnen zonder einde, rondingen die maar niet
vierkant willen worden, in herhaling vallend
zoekt zij keer op keer opnieuw naar het oog
waar het draad, zijdezacht, zijn weg door zou moeten
vinden, steevast weigert hij, frustratie groeit
want vroeger kon ze dit met gemak, kwasten bestrijken
donkere wolken die samenpakken met een vleugje grijs…
Wim van der Horst
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
483 Het stadion dat zindert en trembleert,
want Ajax komt de Hertogstad bezoeken,
de Amsterdammers zullen heel hard vloeken
om wat de held zo dadelijk presteert
We schrijven ’t jaar des Heren drieëntachtig,
beton en staal zijn grijs als bui en lucht.…
Kerstmis 2021 in Lockdown
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
700 Soms gloeit ons hoofd van pijn en zorgen
Maar in de roos van Sharon zijn wij geborgen
Terwijl ik schaatsend letters kras in ‘t grijs blauwe ijs
Zwaaiend van links naar rechts in het winterparadijs
Door het onverklaarbare in U gevoed
Zingend met ‘t hart naar boven door een blij gemoed
Het addernest uitgeworpen dat op eieren broedt
Tussen…
zijn
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
462 omhuld voel ik mij
het maakt mijn wereld klein
de mist, grijs is als een weerbare deken
en voel me opgenomen in mijn eigen zijn
dat ik niet ver kan kijken
is soms een waar genot
maakt mijn wereld zelfs overzichtelijk
de ruis van elders komt niet aan bod
ik ben een met wat is
afgemeten in een kleine ronde
al het aards dat thans is verborgen…
herinneringen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 voor ons is samen
thuis hand in hand
de tuin en schuur
de muur waar we
altijd speelden en
ik jou en jij mij
verveelden met
kijken naar elkaar
wij waren altijd
snel thuis ook in
het grijs bestofte
treinstel op een
totaal verlaten station
in de middle of nowhere
ook thuis bij de
slaande kerkklokken
waar wij vergeten waren
uren te…
Het eerste contact
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
487 zij de route
van het scherm af
op school ging het scherm
op zwart en in de tas
hij en zijn vriend
samen in de klas
schermpje is bijzaak
doet niet meer mee
samen kunnen zij
de weg wel dromen
naar gezelligheid
met z’n twee
ze hadden
van die bekkies
ogen in wazig
vaag blauw
als voorbijgaande
luchten met
onderkanten
donker grijs…
HOE VRIJ IS VRIJ
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
624 een groot grijs gebouw
een man staat te kijken
vanachter een raam
en ziet de vogels vrij aan het zwerk
kijkt dan naar beneden en ziet mij staan
en bedenkt was ik maar even zo vrij
als die vogels en die man daar op straat
vrij van verplichtingen van
hypotheek gezin hond en haard
en ik denk had ik in dat grijze saaie gebouw
maar zijn baantje…
GIULIA MIJN DOCHTER, IN HAAR BEPERKING ZO ONBEPERKT!
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
492 "
ik wil vooral een zonnetje zijn
voor mezelf en voor anderen
met een grap en een grol
want van gruwel, gruwel ik
grauw en grijs zijn aan mij niet besteed
ontmoet ook mensen van de regenboogfamilie
ROOD is dan de kleur die in mij ontvlamt
omdat het stoplicht nog meer op groen moet
ROOD heet ook mijn dochters woongroep
in de Marius…
WISPELTURIGE ZEE
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
350 De volgende ochtend vijftig tinten grijs.
Amanzimtoti
Amanzimtoti…
Het eenzame wintervogeltje
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
711 Zijn veertjes rillen in de scherpe wind,
een klein grijs bolletje tussen kale takken.
Het fluit een dunne, bibberende noot
die verloren gaat in het metalen geraas.…
Sterk gebroken
netgedicht
4.2 met 268 stemmen
29.353 mokerslagen
blauwe plekken tekenden haar huid
kan zij die loodzware last wel dragen
onhoorbaar gilt, nee krijt ze het uit
moeizaam gaan haar beide benen
slepen het gekneusde lichaam mee
ineengekropen wil zij wenen
toch moet zij door, vecht nu voor twee
stap voor stap, het gaat steeds trager
langs het pad van gestold verdriet
wordt het zicht grijs…
IERLAND 2001
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.072 De Keltic Music Shop en tweed en woollen
’s Nachts onder roze rozen wacht het woelen:
Post Office, supermarket, sheep- en minch
De smalle wegen worden niet verlicht
Waar Bed and Breakfastvilla’s kleurig wenken
The Burren doen je aan het leven denken
Ook kaal, rotsachtig, schots en scheef ontwricht
Hoewel, er bloeien bloemen tussen ’t grijs…
Demagoog.
hartenkreet
1.9 met 7 stemmen
826 Mijn woorden laat ik grijs klinken
stil - nevelig, koel als de wolken.
Tot ik ze bevries met mijn adem
en al die vergetelheid zochten
zal hagel striemen en snijden.
Mijn woorden - ze stromen als water
koel, helder, doorzichtig, dorst lessend.…
't Is zomer, zondagmorgen, een toneel
poëzie
3.2 met 15 stemmen
2.677 Ik word grijs. De herinnering
Voel 'k trillen in mijn keel, en 't is me, als zing
Ik stil: Anges des cieux, portez mon âme.…
Herfstbloei
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
976 In het bos zijn de bomen
oudkalend grijs van blad.
Ze staan te staan en dromen
droef van dood, stil en nat.
Ik adem de kille lucht in teugen
en schoon mijn brosse longen.
Het zal me niet meer heugen
wat de zomer heeft bezongen.
Verlammend was mij het aaien
van zoele tocht op hondse dagen.…
De polen van het fortuin
netgedicht
2.4 met 17 stemmen
1.822 We verjagen de dood,
grijs en grijnzend van gemak sloffen we naar ons graf.
De borelingen blaken in hun wieg.
Hopsa, tralala, faldera…
Laten we ons niet blind staren op valse maten
want halve feiten laten volle gaten
De graven verslepen hun spekvette penzen
en bedelaars horen hun magen vragen.…
Mooi meisje, dat met koelwit bruidsgewaad
poëzie
3.8 met 20 stemmen
2.747 ontveinzen de heetdronkre gloed,
Die onbewust haar slankheid stralen doet
En uit de glans van 't haar en de ogen slaat,
Nu voelt ze alsof ze, een uitverkoorne, gaat,
Zij zij alleen, 't Geluk-zelf te gemoet:
Haar eigen huis, haar man, zo knap, zo goed,
Nobel en ridderlijk in woord en daad -
'K zie al om 't moe gezicht 't beginnend grijs…
Van een oud-vrijertje
poëzie
3.3 met 24 stemmen
4.390 Grijs en bruin, wáár dat ge ’t vindt,
Dat is zout en peper, Vrind!
Zet die krullen uit uw hoofd!-
Lang zijt gij voor wijs gehouen;
‘k Vrees,dat, zo ge weer gaat trouwen,
Elk u stapelgek gelooft:
En je weet, het oude mal
Is nog wel het ergst van al.
--------------------------------------
uit: Al de volksdichten (1865)…
Mooi meisje, dat met koelwit bruidsgewaad
poëzie
4.2 met 33 stemmen
2.192 ontveinzen de heetdronkre gloed,
Die onbewust haar slankheid stralen doet
En uit de glans van 't haar en de ogen slaat,
Nu voelt ze alsof ze, een uitverkoorne, gaat,
Zij zij alleen, 't Geluk-zelf te gemoet:
Haar eigen huis, haar man, zo knap, zo goed,
Nobel en ridderlijk in woord en daad -
'K zie al om 't moe gezicht 't beginnend grijs…
Mist in het Zwin
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
799 Ik kan niet zien, waar lucht en zee beginnen
of stoppen, alles lijkt grijs, alles is egaal,
loop ik nu buiten of loop ik nu even binnen
ik kan niets zien, alles is allemaal.
De mist heeft van ’t heelal een grote vale vlakte
gemaakt tot wolken hangend tot op de grond.…
Onrust
poëzie
3.3 met 17 stemmen
3.003 "Bleke maan niet, maar het weten
Dat mij, reizende in de nacht,
's Morgens weer een ongeweten,
Grijs of kleurig, landschap wacht,
Maakt mij angstig niet, maar rustloos,
Daar mijn droom vooruit wou zien
En nu raadselblind en lustloos
Mat wordt van 't herhaald misschien.…
wil je vliegen, hoger vleugelen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
897 wil je vliegen, hoger vleugelen
koersen naar een nieuwe horizon
je onderscheiden in het grijs
ontsnappen uit wat duf en stoffig is
verdwijnen uit het nest waar je begon
verdicht dan stukjes leven
lees ze uit op kleur en weet
dat boodschap vorm en toon
je maximaal applaus zal geven
en vooral heel weinig hoon
zuiver zacht zal je de roos…
Levenslijnen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
682 tekenen
een kleurengamma programmeert
Vlammend oranje aan de horizon
vermengd met bruine nuances
van dwarrelend loof
schilderen het gemoed
Het prille groen doet ons beseffen
dat denken in zwart-wit
emoties ondergraaft
Voltooid volgroeid is een pad
naar opwindend purper
het lichaam badend in een oergevoel
Leegte en depressie stemmen grijs…
Snijd alle knopen los
gedicht
1.8 met 12 stemmen
10.548 Jurken
van grijs, de lichte rouw, in mijn bed krioelt het
van overgrootmoeders die haastige woorden nog
happen, de zwanenhalzen in elkaar verstrengeld.
Dit ochtendlicht een mes met benen heft, snijdt
knopen van de rouw. Mijn hoofdkussen mompelt
wat brokken Bach, mechanisch, maatstrepen
van crêpepapier.…
goedemorgen buurman
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.152 gewoonlijk
staat hij om acht uur op
steekt zijn linkerarm eerst
daarna zijn rechter
in zijn grijs geruite kamerjas
dan pas de bijbehorende
kameelharen pantoffels
eerst de linkervoet
vervolgens de rechter
zonder sloffen
slentert hij naar de hal
vist daar zijn ochtendkrant
van de mat en leest
om te beginnen
eerst de koppen
een…
Dichter zonder naam
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
734 wil je vliegen hoger vleugelen
koersen naar een nieuwe horizon
je onderscheiden in het grijs
ontsnappen uit wat duf en stoffig is
verdwijnen uit het nest waar je begon
verdicht dan stukjes leven
lees ze uit op kleur en weet
dat boodschap vorm en toon
je maximaal applaus zal geven
en vooral heel weinig hoon
zuiver zacht zal je de roos…
perron vijf
netgedicht
4.3 met 40 stemmen
1.766 geef mij maar de vijf, zei ik tegen jou
niet dat jij van plan was ooit er een te geven
je keek mij niet eens aan, dat zat in je aard
och dacht ik we komen er wel doorheen
die blik van jou zal mij herinneren als een schilderij
met onbekende kleuren, meestal donker geverfd
zo neem ik ze althans waar; daar het grijs naar jou toe
daar het altijd…
Oud Antiek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
653 Men weet het present, waardig, maar in wezen niet daar
Die ziel zoekt een uitweg in het breken van oude grenzen
Ze stijgt omhoog, klapt schokkend tegen ‘t ronde hemelruim
Tuurt omlaag, valt in een diepe zee, angstig, grijs en grauw
Zijwaarts tuurt grijnzend een blik in cynische toverspiegels
Vanaf de overkant, puur en lonkend, oog in oog met…