2743 resultaten.
Grijnzend grazen grote ganzen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
819 Vlugge vogels vliegen vlot
dromerig door stille dalen
flitsen door natuurverhalen
langs de liefde en het lot.
Grijnzend grazen grote ganzen
gras is groen en lekker vet
krijgen zij dit voorgezet
volgt spontaan het gulzig schransen.…
Snelwegen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.806 Een vogel, vleugels gereed
Om te vliegen in vrijheid
Zoals de vogel al weet:
De zwaartekracht raakt haar kwijt
Op de rand van de grens tussen...…
Ik ben een heks
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.273 Ik ben een heks
Voor wie het nog niet weet
Want je herkent me niet meteen
Nee, niemand die weet dat ik heks heet
Ik tover in mijn eigen huis
Vlieg bij nacht even rond de maan
Mijn trouwe bezemsteel brengt me
In de juiste sterrenbaan
Daar kom ik bij van dit leven
Ben ik wie ik bedoeld ben te zijn
Het gewone leven, het duurt nog even
Het…
Odevare
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
478 geluid
verscholen achter zware velours gordijnen
zoeken trillende handen het oude sprookje
van de betoverende odevare nog eenmaal op
was het haar vader die ooit vertelde
dat leven achter spijlen soms licht
gaf en zij hem blindelings geloofde
baren haar vingers nog iedere dag
nieuwe taal, zelden wordt vrijheid
zo beteugeld wanneer zij vliegen…
dwarreltjes
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
967 hemel en aarde
een ijsbloem beweegt
de stilte van het landschap
met oud winterlicht
terugkeer
door vlindervleugels
waait wind stille gedachten
naar winterbomen
terwijl het wintert
zoveel ruimte om
te vliegen en toch fladdert
hij schuw in mijn buik
route
de zon volgt bloesems -
op het raam wisselt ze soms
van Japanse…
Polderverkiezingen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
425 Ik geloof dat ze elkaar respecteren,
slechts voor de bühne maken zij misbaar
vangen elkaar vliegen af, chargeren,
maar elk ziet in de ander geen gevaar.
Zelfs Wilders mag hier mee regeren.
In andere landen slaan ze elkaar dood,
maar hier staat Femke te charmeren
en glimlacht blauw naar groen en rood.…
In het droombos
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
556 In het droombos lopen beren los
en gaan konijnen uit hun bol
maar jij droomt nog
en hunkert vaker in de tijd
van slapeloos verlangen
op het grasveld in het middenland
staan drie eiken, hoge kruinen
als in een droom geraakt door de maan
er is een toverwoord op deze plek
beland,
in een gesprek met alle uilen
vlieg je daar weg
als een…
Een moeder huilt
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
1.046 een moeder huilt om haar kind
ze had het ook graag anders gewild
bij haar is het net zo als bij velen
je wilt graag alles met ze delen
maar ja, kleine kinderen worden groot
en dan passen ze niet meer op je schoot
ze groeien op en vliegen uit
dan is het niet meer je kleine spruit
ze krijgen zo hun eigen leven
en willen van alles beleven…
GETEKEND MET EEN KRUIS
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
624 Een bliksemschicht doorklieft mijn droom
de donder vult mijn wezen
aan het groene firmament
vliegen velen rustig rond
de krachten van de eeuwigheid
schijnen niemand meer te raken
communicatie is hier anderszins
het is een reeds begrijpen
stralingslicht geeft boodschap weer
de lading wordt verkregen
gevoelens als bij een reûnie
een weerzien…
tijden die zijn aangebroken
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
555 vogels vliegen in een koor langs de vele
bomen, op zoek naar het ideale
huis. De maan schijnt door de bomen als
de tijden even stil staan voor deze winterslaap.…
Het vale licht
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
599 Het vale licht spreidt zijn vleugels uit
om te vliegen naar waar de warmte woont
die ik ooit mocht vinden in je handen
maar meer nog in je hart.
De regen deert me niet, hij vult
alleen mijn denken, blust het heimwee niet
naar die tijd toen we jong waren
en nog illusies bouwden langs de wegen.…
Ik schreef eens een gedicht...
gedicht
2.5 met 44 stemmen
21.871 Vliegen zoemden, stofjes dansten, precies
zoals ik geschreven had,
en de deur ging open en op de drempel stond -
maar dat had ik niet geschreven, dat wist ik zeker!
En het gedicht verscheurde mij, gooide mij haastig weg.
---------------------------------------
uit: 'Als we vlammen waren', 1996.…
Sluimerend ?
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
495 Ik voel me bevoorrecht,
angstwekkend kwetsbaar,
en wonderbaarlijk sterk
tegelijk , maar niet de
zwaartekracht maar een
zwaarmoedigheid verhindert
het vrije vliegen dan wel
het sluimerend gevaar van
angst, ik hoop die vleugels
te verliezen, voordat ik
zal worden afgewezen.…
Geschonken natuur
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
498 Wat is een wereld
zonder vogelzang
waar geen vlinders vliegen
geen bloemen geuren
geen zonnestralen warmen
bomen geen schaduw bieden
waterstroom geen rust
zonsopkomsten de kim kleuren.…
Wat wil een mens nog meer?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
481 De koolmeesjes vliegen af en aan,
moeten hun kroost van eten voorzien,
de zon schijnt volop,
heeft er iemand nog iets te klagen misschien?
Ik namelijk niet!…
Pinksterzondag
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
616 In de pinksterzondagzon
de tuinstoel in stand vijf
zie ik twee tortelduiven
in de linde
geritsel van het bladerdak
ze vliegen eensgezind
van boom tot boom
vanuit het lover verderop
klinkt zacht de roep
van nog een vredesbrenger
een hemels koor
mengt zich
in hun gesprek
ik hoor de merels
en een specht
de dame met de harp
speelt onverstoord…
’n dialoogje met de liefde
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
729 verbazing, jij mens;
man van duizend dromen
je kleurt me
in het klaverveld, het verlangen
welwillend bevrijd
ik fluit naar herfst
en hoe hij ruist en reikt
naar stille rust
naar de vogel en zijn maatje
die samen het antwoord
voltooien
in de warme ruimte
van hun nest
jij, man
jij gelooft me wanneer ik zeg
dat ik midden in jou
vlieg…
achterwaarts
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
784 op een stil terras
drink ik koffie
een duif scharrelt
in de buurt van
mijn voeten
ik vlieg achterwaarts
en zie de handpalmen
van mijn vader
in de vorm van een
klein nest
waarin een witte duif
is thuis gekomen
teder strelen zijn vingers
de vederlichte veren
je bent mijn mooie
snelle duifje
roerloos luistert duif
naar de zachte stem…
Spreeuw
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
588 mijn schizofrene vader
in een kakelbonte spreeuw veranderen
hij breekt uit zijn zwijgen
als een oude ijsschots
op het bevroren meer
ik heb geen herinneringen
aan zijn fysieke agressie
mijn lichaam vindt veiligheid
in mijn lucide droom
het is avond en een man
met een aangeplakte witte baard
zoekt een knecht voor onbehagen
ik vlieg…
Duiven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
535 Duiven nemen de echo mee
van mijn Katholieke jeugd
in warmere streken
soms hoor ik ze roepen
om de stilte van de kerk
dan vliegen ze
naar hemels onvermogen
voor mijn verwarde ik
zijn er geen betere duiven
dan zij, die de post bezorgen
om mij te laten weten
dat het leven alsmaar liegt
maar ik laat mij niet
uit het woordenveld slaan…
Tot binnen buiten werd
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
437 hol geluid
dat voortvluchtig
verre vleugels krijgt
echo’s kaatsen
hun niet thuis
gevoelloos tegen
zwarte muren
mijn citadel waar
stemmen dwalen
zonder verhalen
omdat een oor ontbreekt
waar tijd
vandaag vergeet
omdat gisteren
alles overschreeuwt
heb stilte laten groeien
tot binnen buiten werd
zie eindelijk weer vogels vliegen…
In de zomer
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
507 Het blad wentelt zich nog even
in het licht dat bij de avond past
dat het zwaarwichtig is en droog
verlangt te vliegen, steel losgeraakt
van de boom die goedmoedig wuift
de overige bomen buigen
Het land dat naar het blad verlangt
naar elke nerf en mogelijke kleur
Op het water leest een vis de toekomst
van het blad die beschreven staat
in…
Ze ligt altijd stiekem
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.042 Daar vlieg ik al door het raam naar buiten.
Verpletterende kinderhoofdjes.
Stop! Zij vliegt eruit, ik blijf binnen.
Ik wil af van mijn dromen.
Ze is niet de dood.
Ze is de metamorfose.
----------------------------------
uit: 'Vinger van de tijd', 2007.…
Ganzen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
668 Ganzen, waarschijnlijk achtenveertig
boven het weidelandschap in vogelvlucht
jij gaf ze jouw dromerige wensen mee
mooi en wonderbaarlijk vrijzinnig
dat royale, gezamenlijke vliegen
hedenmiddag boven de voorjaarspolder
langs de snelweg Utrecht – Amsterdam
jij herhaalde een stemming uit het verleden
overpeinsde een door zijn menselijkheid…
lichtreis
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
538 lichtbed
voor een lichtoperatie
waarin iedere cel van mijn lichaam
doordrongen werd van puur en zuiver licht
daarna brachten ze mij terug
naar de zwaarte en donkerte van de aarde
hoe moet ik nu nog wennen
aan zwaartekracht, aan duisternis
mijn wezen is doordrongen van licht
ik voel mij vederlicht
zo licht dat ik zelfs vliegen…
Schulp
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
561 uniek bent
dan komen er anderen die unieker zijn dan jij
om je uit te leggen dat je niet de enige bent
je werkt, je slaapt, eet en drinkt
om iets te zeggen over het leven
aan anderen met meer geluk
je voelt je onbegrepen
pijnlijker dan eenzaamheid
in de veilige omgeving
nu de stad aan de rivier ligt
en alle volwassen mannen liegen
vlieg…
Mens in gedwongenheid
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
729 wanneer alles weeral eens tegenzit
en het denken verstoort het evenwicht
zo ook het verdriet verdrijft de blijdschap
dan treurt de lach in gevangenschap
we willen wel maar kunnen niet zo goed
het luisteren naar die gedwongenheid
ons hoofd knikt steevast op en neer
maar het hart wilt juist die ommekeer
we kunnen elkaar in de haren vliegen…
Sinds jij elders slaapt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
386 Sinds jij elders slaapt, sluimert de zon
Daar hoog boven ons schijnt ze
minder fel, minder warm
Ze verslindt me niet meer
na de dageraad, ze roept me niet eens
wakker, opstaan kost me moeite
Alleen 's middags stroomt mijn bloed
van haar licht en draagt ze
het gewicht van mijn zorgen
Dan kan mijn hart vliegen
als een draak, desnoods verdwaal…
Avondschemer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
519 Gelijk een grijs geweven deken
valt de avondschemer naar benee
Zwarte boomtakken als haarvaten
vormen netwerken
die ook in ons lichaam terug te vinden zijn
Ganzen vliegen aan de horizon
op weg naar verre oorden
Al vloeit de inkt wat ongelijk
een beeldrijk oneffen patroon onstaat
en laat zo de hemel van marmer lijken
Deze ets zal worden verfraaid…
Metgezellen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
612 Geen pad, wel een afgrond
Koude wind, dreigende wolken
Het is onherbergzaam hier
Schuin voor mij knisperen
zwarte bladeren open
Recht uit de grond
Er groeien uilen uit
ze blazen zichzelf op
bedachtzaam zoals ze zijn
Alsof ze zouden kunnen vliegen
staan ze dicht op de rand
mij te weren van een misstap
Achter mij hoor ik ze
verschrompelen…