12116 resultaten.
Gij wast aan mij gelijk de winde
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.176 Gij wast aan mij gelijk de winde
die wentelt om een koren-aar;
dra zal ik aan mijn wang bevinden
de zoete streling van uw haar.
Dra zult gij 't glanzend voorhoofd beuren
tot waar mijn slapen komm'rend staan:
zo ziet men, wild, een winde geuren
naast 't wegend rijpen van het graan.
o, 'k Ben geen sterke; moe-gedragen,
verzwaart…
Onze kinderen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
789 Vandaag moeten onze kinderen
leren omgaan met geweld
want alles wordt uitgebreid
op school, tv en in de krant
vermeld.
Hun vrijheid komt al in gevaar
en ook hun rechten, daar
moeten zij nu al om leren
vechten.
Aanslagen bij de vleet het
is niet meer weg te wuiven
en ik zie het kind in het kind
verschuiven..…
niets meer hetzelfde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
640 wie klein is
wordt gemakkelijk
over het hoofd gezien
hoeveel wezenloze
kleintjes passen
in een grote koffer
in verbrokkelde
nachten strelen we
je bange kleine hoofd
sussen we met
zachte woorden
je ontroostbare hartje
waarin duistere angsten
spoken die dieper gaan
dan je zeggen kan
op een dag boven ons
plots een vliegtuig…
onaanraakbaar hoog
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
540 in de sloppenwijk wordt
een kind vermist
een ingetogen kind
van zeven jaar
ijle klaagzang noch
bezwerende drums kunnen
het onheil weren niets
brengt het gemiste thuis
in nachtelijke angstdromen
verliest de moeder haar armen
ze kan het kind niet dragen
naar het licht van de dag
dat onaanraakbaar hoog
achter de bergen schemert…
mijn kind mijn lieve kind
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
595 mijn kind mijn lieve kind
dat achter wapperende lakens spoken wonen
zonder ogen met opengesperde mond
mijn kind mijn lieve kind
zo bang dat niemand voelt hoort en
ziet als jij dat niemand is zoals jij
mijn kind mijn lieve kind
niemand is nee
niemand was zoals jij
mijn lieve lieve kind…
De sprookjesjager
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
324 Hij verliest zich graag in dromerige verhalen,
waarin de zon de horizon verguldt.
Waar zachte woorden angsten vertalen,
tot het verlangen teder wordt vervuld.
Hij jaagt op sprookjes langs steile bergen,
dwaalt over stranden van blinkend goud.
Langs ruwe rotsen die draken verbergen,
terwijl elk ravijn een diep geheim ontvouwt.
Hij ziet…
Zolang de muze wil
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
616 Pas dan breekt de dood het leven
en weeft een cocon om het fragiele lijf,
als een laken smetteloos wit.…
Over de grens van bestaan
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
977 Een laatste herinnering
blikt zijn oog voorbij
tranen vloeien rijkelijk
in het donker van de nacht
waar hij nog altijd wacht
op het fragiele wezen
van de groene wouden
in het nevelrijk bestaan
dan heft hij zijn zwaard
doorklieft zijn hart
zijn bloedend hart
zonder haar wil hij niet leven
en even
in een laatste moment
ziet hij haar…
kwetsbaar
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.176 Wat zit zij daar te dromen,
kijkend door een raam,
kwetsbaar zo broos,
te overdenken tijden van voorheen,
destijds een vrouw van sterkte,
de spil voor haar gezin,
zie haar nu zo kwetsbaar,
denkend aan die tijd,
van zorgen en bestieren,
door druk van haar gezin,
nu gekomen door de jaren,
in die rust een oude dame,
kwetsbaar en fragiel,…
Het muurbloempje.
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
507 Zijn status is fragiel.
Zijn lot doet soms een
toeschouwer innerlijk
wenen.
Zijn kwetsbaarheid is
ook zijn tederheid.
Die tot tranen van
bewondering toe kan
beroeren.
Omdat het een waarheid
is dat niet met de wetten
strijdt. Dat zo'n muur-
bloempje in de natuur
met zijn omgeving een
harde strijd moet voeren.…
Niet-fragiel fragmentje uit een leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
924 Bij ieder kind wel is bekend mijn passie voor ballet.…
Broos..., fragiel..., licht...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
470 Broos...fragiel...licht,
ja zo licht
als de aarzelende stilte
van een dromerige zucht.
En bij elke ademhaling
beluister ik haar kwetsbaarheid
die zich ontrimpelt
in de warmte
van ons wonen...!…
danste in fragiel bewegen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
696 je spitzen trapten
op het koord
je stapte zonder zinnen
vroeg me om opnieuw beginnen
ik nam je bij de hand
je danste in
fragiel bewegen
samen kwamen we de
woorden tegen die
duidden op een vals cadans
jij gaf mij de kans
het koord weer aan
te spannen zodat
oneerlijkheid geen ruimte
kreeg om van het touw te vallen
je…
je huid is glas, fragiel,
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.038 we ontwaakten na de nacht
waarin we beelden braken
en ons verwondden aan de
scherven die verleden spraken
we koesterden kristal
geluk in stralend vonken
we spiegelden en jou vooral,
mijn beeld was meer bezonken
ik ken je pas,
je huid is glas, fragiel,
nog mag mijn adem
je niet raken aan je ziel
ik streel je met mijn woorden
transparant…
Voorbij
hartenkreet
4.4 met 20 stemmen
2.169 In tranen verzonken
Oneindig verdriet
Zat ze daar, tranen blonken
In haar ogen, het pleit beklonken
Ze barstte bijna en hij verliet
Haar alles, haar dromen
Uiteengespat in vale wanhoop
In ijdele illusie bekroop
Haar het gevoel, dat het nog goed zou komen
Kwetsbaar en aangedaan fragiel
Een hoofdstuk afgesloten
Verlaten en verstoten…
eenvoudig als gras
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
566 ik wilde woorden schrijven
tekens van de taal
eenvoudig als gras
lichte woorden hebben
hun eigen leven
zijn uit de ziel ontsnapt
sober en sereen
ingetogen kleuren
op het schrijverspalet
lagen strijken fragiel
penselen op wit papier
schitterend transparant
jij pakte het schildersmes
zei dat eenvoudig als gras
onhaalbaar maar…
Archeologisch bekeken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
562 Schaaf je verwachtingen
in lagen af
bewerk de bodem
Hij is je huid bevrijd hem behoedzaam
van verdichte grond
ontgraaf wat je verlangt
Vind onvermoede vondsten
vaak gefragmenteerd
op onontdekte plaatsen
Soms herkenbaar
verdwenen in ploegsporen
of ondiepe greppels
Verwachtingen in lagen
van uit de lucht gezien
fragiel aardewerk…
niets beweegt me voort
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
111 in het schrijven van een passend
gedicht ligt de wind in de zoom
van het venster te luisteren
naar al wat het heeft voortgebracht
de eerste strofe lijkt gesmeden met
wat verwrongen ijzer waarvan ik
niet kan schrijven dat het reeds
tot staal is beklonken
ik wedijver wat met woorden, spel
mijn gedachten slechts met
fragiele probeersels…
Nog onbevangen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
495 nu de waarheid aan de waslijn hangt
zijn de kleuren zichtbaar vervlogen
de wind heeft een oor te luister gelegd
al het vangt zijn dromen uit 'n grijs
verleden waar de oudroze harten
nog altijd memoreren aan toen
liefde nog onbevangen was
zij als 'n regenboog kon ontluiken
geurden bloemen mooier met
hun fragiele verschijning
deed 't menig…
Zomert al structuur
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
649 het hooggeheven been
dat ik in slank sculptuur
zomert al structuur
er is geen lente
in de steen waarop
ik hak en eindloos tuur
het in vijlen en
schrapen naar meer
ontluikende prilheid stuur
ontwaken is schoonheid
maken is vorm geven maar
het voorjaar blijft ontbreken
subtiel in bewegen
het been fragiel geheven
in steen ga jij…
Het beeld in de wolken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
630 Die is gekrompen, spuugt nu geen vuur
ik lach om het kind, kijk verder naar
het spel van wind en wolken.
Dan ineens zegt het kind:
Oma....hoe moet dat
als je een engeltje bent?
Stel dat dan die wolken
er zijn, dan zie je ons nooit meer,
da's niet fijn!…
Herkenning
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
613 Het is met niets te vergelijken,
het blije lachje van een kind.
Zo rein met klare ogen,
dat jouw oog zoekt en vindt.
Het valt je onverdiend ten deel.
Diep in je hart daar daalt het neer.
Niets kan het evenaren,
ontroert je meer en meer.…
nooit van jou
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
765 aan de overzijde van
de stilte de overkant
van de taal vallen
grote woorden uit
onze handen
de schone is gekomen
onstilbaar mooie ogen
als sterren als wit glas
haar gezicht de maan
vaart de wereld voorbij
zachte stappen tussen
de schelpen de nacht
sluit ons in haar armen
de schone is gegaan
we leren afscheid nemen
nooit van…
Nog 1 keer
hartenkreet
4.4 met 20 stemmen
3.613 Je was mijn kleine jongen, lief en zacht,
jouw oogjes straalden praal en pracht
Jouw glimlach was mij geliefder dan parels en robijnen,
jij liet elke pijn uit mijn hart verdwijnen
Tot op een zekere dag dat je mij verliet,
ik leek wel te verdrinken in de tranen van mijn verdriet
Ik had je zo graag nog 1 keer papa horen zeggen,
je nog 1 enkele…
vuurjuffers doen 't al
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
1.080 wie maakt zich nu
nog niet klaar
voor de daad
waar geen maat
op staat
de vuurjuffer
die normaal al
onverpopt
vroeg vliegt
doet het nu al
nog vroeger dus
in het voorjaar
ik zag haar
aan de scharrel
iel vlammen
en wierp de dame
elegant en fragiel
een handkus toe
het is slechts een tel
dat deze tere libel
uit nevelen en wazen…
overwinnen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.027 Hoe de draagkracht
in het donker schrijft
uit het diep in de aarde
zich tot schollen verheft
het zwarte gat gapend
het begrijpen en de angst
op fragiele vleugels
met kunstig geduld
verworven uit de mens
hoe soms heel de wereld
aan je trekt met voeten
wortelend in het drijfzand
van schouders die naar
beneden hangen
de zucht het eeuwige…
Teloorgang van een jong talent
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.057 Voor J. 1967-1995
Jij was nog
in woelige schemering
waarin tijd versmolt met
wat ooit gebroken werd
Ontluikend als subtiel licht
in warme ogen
Op tere huid drogen
tranen zich als fijn stof
der herinnering
Als een vervlogen
zondagskind
in pijn verdronken
Zo een jong
fragiel
weerbarstig talent
Jij was nog
niet aan…
Touché
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
499 Enkele woorden,
angstig, hulpeloos en fragiel,
gingen door merg en been.
Huilend en ontdaan,
onafwendbaar,
was ik terug bij voorheen.
Mijn diepste gevoelens,
verstopt in vlees en bloed,
kwamen weer tot leven
en deden zich gelden.
Ze maakten mij intens verdrietig,
voor even.…
het voorjaar voorbij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
585 marcherende mieren over
een weerloos vogellijf
begerige vliegen
gonzen er omheen
de laatste veertjes
de ragfijne botjes
de wind zij neemt
alles met zich mee
roerloos ligt een
fragiele vogelschedel
naast die van
vis en ree
einde van de angst
voor boze mensenogen
onwetend nu van ons
gestaar in de glazen kast
dag voorbije…
Nachtwacht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.612 De maan waast schemer politoer
in nevelsluiers over het meer
haar stralen dalen parelend neer
en hechten zich flonk’rend tot ‘n snoer
dat zich wiegend voort laat zweven
op de ziel van ontslapen akkoorden
die hun daag’lijkse hymne verwoordden
tot zij klankloos in duisternis dreven
De wachter bleekt in stil bekoren
door het fragiele van de…