283 resultaten.
Stilte voor de storm
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
682 Bevond mij in het oog van de orkaan,
Stilte voor de stormen,
tussen losgebarsten hel
Raasde over mij heen,
Met nietsontziende kracht.
Brak mijn muren af tot niks meer restte.
Gebroken en alleen liet jij mij achter,
Een door sprinkhanen geteisterd landschap.
Hoe een klein onschuldig vuurtje
De oorzaak van het vagevuur kan zijn.…
oversteken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
393 wanneer het
oude niet meer
is en het nieuwe
nog niet bestaat
groeit de chaos
turbulent zoals de
wind zich het sterkst
toont in de ring van het
oog van de orkaan
de Dood getooid
met hoed kantelt
in de tollende wind
weggaan is een
beetje sterven in
ieder uur en op
elke plek verlies
je iets van jezelf
rites de passage
de uitgebluste…
Rebelse natuur
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
270 Je steekt me vol met rook en troep,
ik hou me stil, maar tel mijn uur,
en sla terug, zo wild, zo puur,
een orkaan die huilt als strijdersroep.
Geen doetje ben ik, hou je vast,
ik breek je stad, ik slik je grond,
ik eis mijn recht, ik blijf gezond,
mijn wraak komt snel, mijn greep is kras.…
je wapende met haat
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.027 ik voelde de orkaan
die in je stormde en joeg
proefde de agressie
die hij in zich droeg
je schuilde in het oog
en huilde zijn ontwrichting
maar je tranen waren droog
gaven donker geen verlichting
je wapende met haat
sloeg terug met argumenten
bijna kwam herstel te laat in de
luwte van de woeste elementen
het kind in je was bang
voelde…
VLINDER
hartenkreet
1.0 met 5 stemmen
1.285 Ik wou dat ik een vlinder was
Uit mijn gespinde cocon zou ik dan kruipen
Ik zou vliegen over het groenste gras
Mij tegoed doen aan dauwdruppels die van bladeren druipen
Ik wou dat ik een vlinder was
Dan zou ik mijn vleugeltjes zo hard bewegen
Dat aan de andere kant van de wereldas
Een orkaan zou ontstaan met de zwaarste stortregen
Ik wou…
de verleiding
netgedicht
3.5 met 20 stemmen
2.332 aandacht trok
neen, ze zag me
zoog me naar haar toe
als aasgier
met grijpende klauwen
mijn weerstand
was snel gebroken
alsof die er ooit was
toen haar aanwezigheid
als een paraplu
mij overdekte
en ik bijvoorbaat
verzoop in een
omgekeerd bassin
zweetdruppels
vertaalden mijn driften
ontmand in kracht
bemand in zaadstuwende
orkanen…
Kraantje lek
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
626 We kunnen er niet over praten
Alleen zeggen we hoop te hebben
Terwijl een orkaan over land gaat
Geen mens meer is te redden
Pas na een verwoestende storm
Als zijn krachten zijn afgenomen
Zijn sporen een nieuwe vorm
Van wat hij heeft afgebroken
Zo zie ik mezelf ook
Zonder een echt verzetten stap
Ik had blijkbaar alle hoop
In dat klein…
aan het kortste eind
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
112 vandaag
of dat lukt is niet de vraag, aan het
“ langste eind sjorren “ brengt slechts
vermoeide ledematen, het vergt tijd
om alle zetels te pellen van het stof
tot aan de veren
dan hangt aan de “ kortste tijd duwen “
sjofel aan het spingerij om het garen
te ontleden van alle manifestaties
die het bestaan rechtvaardigen
vaak zijn orkanen…
Verandering
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.403 De eenzaamheid met lege gevoelens
Donder en bliksem heersen overal
Een mol kan zijn weg niet vinden
De nacht vol met zwarte sterren
Een regen van orkanen valt
Het grijze water is bevroren
Vulkanen spuwen donkere assen
De lava stroomt door de straten
Een vallende glinstering
Zonnestralen verwarmen de dorre aarde
De ark begint te werken
De…
een vagebond streelt bergen rond
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
590 duister in ravijnen
de vingers van zijn handen
slijten door de jaren heen
de tanden van de kammen
zijn mantel wappert over
heuvels en in dalen vertellen
vlammen uit het vuur verhalen
zijn armen zwaaien en
draaien de wereld wijder
hij is de bevrijder van de wind
en blaast met wangen vol
de wolken weer het hoofd
op hol tot een orkaan…
afscheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
658 ik kan je er niet voor behoeden,
het hart moet soms stormen doorstaan,
doch in vertrouwen verankerd
kan het orkanen weerstaan.
mocht toch de begeerte vertragen
doordat van de roos de doorn slechts rest,
de magie van hartstocht verraden,
schroom niet, strek de vleugels oost west.…
ezelin van de geschiedenis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 klik de ene foto na
de andere en vergeet
het jongetje
in de kolenmijn
met zijn vrolijke lach
van 'arm maar gelukkig'
het dode meisje
na de bomaanslag
haar open ogen
'gericht naar de hemel'
de overstroomde rivier
na de zwaarste orkaan
het water klotsend tussen
'vrolijk gekleurde huizen'
de ezelin wacht buiten
met haar…
Benen, ballen en fluiten.
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
936 De ballenvreugde raast als een orkaan
in 't streven van die pezige kornuiten.
De toezichthouder holt erachteraan -
er glipt al eens een deugnietje naar buiten,
waarop hijzelf geëxalteerd mag fluiten
tot ook aan zijn behoeften is voldaan.
Wie zou die vreugde ooit willen vergallen -
verheerlijkt nog na flink wat liters bier?…
Hij
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.328 En weefde
met hersenspinsels
Latijnse-woordjes-netten
Hij lichtte
donkere proefwerkdagen
glimmend blank
En hij wist
met Turkse woordjes
zinnen te verletteren
Met citaten als wervelstormen
waaide hij
ons culturen aan
En hij griekste
lange teksten
tot een Herakles
Hij machineerde
tussen vier muren
een oude tijden orkaan…
Wat kun je verwachten?
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
861 Zwellen zeezuchten en blazingen aan
tot de sterkte van hevigen orkaan
bij Ome Dirk gaat pas alarm schellen
als hij klaar is met stemmen tellen
Bij hem gaat de wedstrijd altijd door
daar komen de dichters immers voor
de organisatie zal nimmer nooit bezwijken
al breken in den Hoek de pieren en de dijken
Zijn vrouw gaat met de schellevispekel…
maar in de klank huist het verleden
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.452 verwachten
je weet niet wat ik doe
ik wil je in mijn armen sluiten
met de glimlach van voorheen
ik zie alleen onzekerheid
in het wiebelen op één been
ik neem je hand
en kijk dan in je ogen
ik kan het niet geloven
je spiegelt mij alleen
ik schrik en stap wat terug
je lacht om mijn onhandigheid
maar door mijn kop en bloed
jaagt een orkaan…
vlammen vertellen uit vuur zijn verhalen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
740 werp duister in ravijnen
vingers van zijn handen
slijten jarenlang de tanden
van scherpe bergkammen
zijn mantel wappert over
heuvels en in dalen vertellen
vlammen uit vuur zijn verhalen
zijn armen zwaaien en
draaien de wereld wijder
hij is de bevrijder van de wind
blaast met wangen vol
de wolken weer het hoofd
op hol tot een orkaan…
Hier groeit de hemel nooit meer samen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
809 Wij werden als wolken uiteengedreven
door donderslagen
die zich ongevleugeld
in het hart hadden genageld
Wij waren passanten
in een wereld die niet beter wist
dan dat jonge vogels
in dromen zouden nestelen
Jouw hand vouwde zich
in loyaliteit om mijn breekbare ziel
tot deze knakte in een orkaan
van het onbereikbare
Slechts de glans…
Nieuws onder de zon
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
551 Bosbranden en orkanen.
Overstromingen.
Overspoeld worden we met nieuws.
Nieuws dat zo oud is als de wereld.
Natuurrampen laten ons mensen zien,
hoe nietig we eigenlijk zijn.
Vulkanen laten ons mensen ervaren,
hoe de aarde zichzelf vernieuwt.
Oorlogen laten ons mannen weten,
hoe alles bij het oude blijft.…
We bestaan
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
494 Somtijds regen na
de zonneschijn, maar zo nu en dan een
duikelaar na een verwoestende orkaan.
Een vrouwtje of een mannetje in hun levensdrang
kennen hun eigen baan. Het verlangen overheerst
bij hen om iets te betekenen in hun bestaan.
Een stip tussen de massa existeert zolang het
beweegt en van het leven leert.…
Oogstte hemel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
483 je ogen spraken
maakten jou of
brandden je af
tot in de grond
er was geen
gulden middenweg
die had jij in een
vorig leven al opgezegd
je geest kneedde
tot je de vorm die jij
voor de geest had de ziel
van jouw tevredenheid gaf
jij hebt winden bezworen
stormen geknecht
talloze orkanen soepel
aan de leiband gelegd
je belichaamde…
Bede
poëzie
3.4 met 15 stemmen
5.704 Als een afgestormde bloesem
Leg ik voor de orkanen bloot.
God! geef vrede aan mijn gemoed!
Sta ik aan de grens van het leven,
Doe mij het getuigenis geven:
‘Amen, God! Uw doen is goed!’
God!…
MARX
poëzie
3.5 met 14 stemmen
3.286 zijn toornen en zijn lach was even klaar,
hij was een wolk, en een orkaan bezat hij
van liefde en van kracht, als de natuur
ze 't zuiverst maakt, - zuiver als een vuur.
Hoe heeft hij de rijkaard in stuk gebroken,
hoe zacht is hij voor de werkman ontloken!…
Geen maaksel was 't van sterfelijke hand
poëzie
4.1 met 11 stemmen
2.585 Geen maaksel was 't van sterfelijke hand:
Wetenschap zelf, metalen integraal,
Met vlammenkrans en gil van zegepraal,
Stormde de trein door avondheideland:
Eerst verre wolk van vuur en rook en zand,
Afstekend tegen westelijk opaal -
Voorbijgedonderd is de orkaan van staal,
En steekt in 't oost de horizon in brand.…
tot de laatste sterren doken
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
1.492 ik heb je aan mijn vork geregen
Neptunus is de naam en jij mijn faam
grijs-groen was je kabbelend verlegen
maar nu verstik ik je bij volle maan
je koos de vrijheid langs de vlakke kusten
bruiste je woede op de harde rots
op jouw gedein konden de schepen rusten
orkanen zweepten je tot woeste trots
we vochten tot de laatste sterren doken…
ik wil
hartenkreet
4.8 met 21 stemmen
1.436 ik doe je een onthulling
ik wil de zon en ook de maan
ik wil sijpelend van regen
dansend naar de hemel rijken
ik wil op een zeemeeuw lijken
wil op golven voortbewegen
ik wil zilte zwoele zanden
aan een eindeloze zee
ik wil blote voeten stranden
en ik wil mijn hondje mee
ik wil vuur en water temmen
vliegen als een leeuwerik
de orkanen…
De Zee
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
914 Knellende banden worden verbroken,
een wrede tsunami,
een vernietigende orkaan,
schuimbekkend van opstandigheid
geselt hij de kust.
Groeistuipen golven
door zijn machtige lijf.
Hoeveel groter wordt hij nog?
Zestig centimeter,
Eén meter vijf?…
Hij is...
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
844 Simpele woorden waaiden zo hard,
kolkten aan tot een heuse orkaan.
Zonder het te weten
kwam hij in het oog terecht.
Zijn lichaam werd weggeslingerd
en de emoties gekraakt
tot een hoopje ellende
een wrak bleef over.
Hij was nog een samenraapsel
van het verleden, dat zich
niet meer overeind kon houden
al had hij het wel gewild.…
alhoewel ik een enkele keer....sprak de engel..
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
562 binnenvliegt
om kond te doen
van wat hij heeft gezien
angstig wacht ik op zijn verhaal
van de staat van de aarde
onze moeder - ons huis
hebben we nog tijd- vraag ik
en de engel sprak
men was unaniem akkoord
haar voor de ondergang te sparen
toen ergens driemaal een haan kraaide
ik rook onraad en vluchtte
hoog vloog ik op - dwars
door orkanen…
De jaloerse petomaan
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
768 kerel vree
De jaloerse petomaan
Is een helling op gegaan
Hij liet een wind, hij liet er twee
Lawines raasden naar het dorpje benee
De jaloerse petomaan
Is de bajes in gegaan
Hij liet een wind, hij liet er tien
Het dak vloog eraf, hij is nooit meer gezien
De jaloerse petomaan
Is de hemel in gegaan
En treft ons een rukwind of een orkaan…