3400 resultaten.
sinusoïdaal bestaan
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
759 Het is in het verschijnen der dingen
dat de mens zijn bestaan kan hervinden
na het ongebreidelde rijmelen
transcenderen in verheven gedachtengoed
af en toe moet ik mijn pezen spannen
om weer in goede relatie met de aarde te staan
*
zoals ik de Yucca verplant
even de illusie wek van iets grootser
maar de bestemming weer afgrens
tot een…
Liefste van ooit
gedicht
2.8 met 20 stemmen
7.836 De blonde leeuwen
met hun gemelijke
koppen, trekken rondom
lopen kringen
in het losse zand, aleer
zij door de brandende hoepels
springen -
Een koperen pauw
draagt in zijn snavel
je spiegel -
Jij Narcissus die naar
haar evenbeeld kijkt
Ik: altijd bezig je ongrijpbaarheid
te bezweren in het net zo efemere
van de liefdesdaad
Lucht…
Wie ben ik ?
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
686 Wat ben ik?
De snelheid,
de wind?
Ben ik het rijden,
de auto waarin ik
me bevind?
Ben ik m’n ogen?
Mijn oren,
mijn mond?
Ben ik het zien,
het horen, het
woord dat ik vond?
Wie ben ik?
Mijn hart of
mijn denken?
Ben ik mijn hand
waarmee ik jou, of
ons kind kan wenken?
Niets, niets, ik
weet het niet – wat
van mezelf te vinden…
Aan mijn hof
netgedicht
3.7 met 23 stemmen
780 als ik jou of jou zie
zoals ik denk die je bent
je toelach
en spreek over
je mooie zijden
bedreig ik je dan
of vertel ik dat
wat je hart verwent
voel je dan wel
dat ik slechts aardig wil zijn
maar enig bezit wil vermijden
als ik jou of jou even
op een troon zet aan mijn hof
wees dan niet bevreesd
ik bewierook je ziel
soms gewoon…
Het wreedste raadsel
gedicht
1.9 met 9 stemmen
4.928 Het wreedste raadsel waar ik deel aan kreeg
sinds ik door mijn geboorte werd ontbonden
uit oeverloze zee
is schelp te zijn
die niet dan door de ene hand gevonden
kan worden
en die toegesloten blijft
tenzij die ene blik mij treft
en openschrikt het schaaldier
en de tanden
verwekt, de mond
het beenmerg
mens -
o hand en blik
o toorts
kom…
mechanisch circus
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
539 Moet je zien
hoe hij een draad trekt
om de mensen heen
om de dingen
en wat fictieve waarden
recht zijn speeltuin in
hoe er buiten de lijnen
slechts halve waarheid
bestaat
en het wachten
op zijn grillen
om een steen te werpen
om te zien
of er een rimpeling ontstaat
met kleverige handen
weer gaat wikkelen
want het is nooit af
het…
De maan is mijn dode spiegel
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
640 De maan is mijn dode spiegel
ik verlang zo naar een vrouw
in mijn beweging, hunker ik
weiger ik, steiger ik, tijger ik
hijg ik, slik ik
mijn dode spiegel is mijn vrouw
kom bij me, hou me vast
hunker samen, laten we naakt zijn
ik huiver, maar voortaan niet alleen
streel mijn ego, laat tranen varen
samen varen
mijn dode spiegel is mijn…
Men noemt mij mens
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
565 Men noemt mij mens
Ofwel homo sapiens
Anderen zeggen knul
Sommigen zelfs lul
Een leraar vond me dom
Mijn vrouw vindt me lief
Mijn chef een rare pief
Een politicus zag me als rood
Een griet vond me stom
Bij de een ben ik briljant
Bij de ander een dilettant
Een nudist ziet me graag bloot
Papa vindt me slim
Volgens Sjors ben ik Sjim…
moment van rust
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
571 Vertrouwd is het donker
Van uit het niets
zomaar hopend op iets
mij een weg banend in het donker
zoek ik naar warmte en het licht
geheel vrijwillig
soms verplicht
maar toch...
rusteloos en moe
ga ik dan stilletjes
weer even naar het donker toe
Intens genietend
doet het geen pijn
niets of niemand
te hoeven zijn…
Menselijk
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
565 Hij ademt
in deze onbevangen stilte
een woord van vrijheid
misschien subtiele kern
van grenzen, en gelijkgestemden
het is al nacht
maar dat doet geen pijn
omdat hij niet meer wacht
met mens te zijn.…
Deken
gedicht
4.5 met 6 stemmen
5.953 Ik wikkel deze avond in een deken en draag hem naar een tuin.
Niet naar de jouwe, Lief (gemakzucht is voor een gedicht wat
noorderlicht voor remslaap is). Maar naar een tuin die aan de jouwe
grenst, zo tergend dicht dat jij nooit zeker weten kan of ik mij van
adres vergiste of met opzet fout geleverd heb uit kleine, zachte
wraak. Waarom ook niet…
Ergens halverwege dromenland
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
639 Het deed mij
geen verdriet aan haar te denken
zoveel vreugde had ze
mij ooit geschonken
met de woeste natuur
van haar geest en lichaam
maar ze wist
hoe moeilijk het was
een vreemde te zijn
ze nam van niemand afscheid
in al lang vergeten aardse steden
waar realiteit als niets meer
dan noodlottig was gebleken
zelfs mijn hond jankte…
Ook ik ben omstreeks 't midden mijner dagen
poëzie
4.1 met 7 stemmen
2.583 Ook ik ben omstreeks 't midden mijner dagen
verdwaald geraakt in levens donker woud,
maar mij heeft geen aardse wijsheid ontvouwd
de weg uit smart en twijfel, noch gedragen
omhoog, en geen hemelse ogen zagen
neer op mij, vanwaar hoog're klaarte blauwt
m'in teed're zorg omwakend, en met stage
stralen heffend naar waar men waarheid schouwt…
Donker valt de nacht
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
529 Mezelf een beetje
niet helemaal die komiek
of die zonderling van vroeger
nog in korte broek op weg
in de straattaal van mijn schaduw
vermoei ik mijn nachten
nabij de trotse pruimenboom
geef ik mezelf een beetje leven
in mijn wolvengehuil.
*…
geldige reden
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
690 ik ga alleen maar door
omdat iemand mij nodig heeft…
Cirkelgang
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
748 heel
voldaan is de mens
voor zijn geboorte
daarna staat hij alleen
als een
verloren
god
hoe omstandig
hij tracht te voldoen
grenzen te slechten
terwijl hij zich aan materie hecht
hij weert en wringt
zich ongewild in bochten
de gezochte vervulling blijft weg
zijn bereik ver te buiten
tot hij ooit oprecht
liefde kan uiten…
Profielschets: Dichter
gedicht
3.4 met 19 stemmen
6.431 JE est un autre - Arthur Rimbaud
Ik ben
dichter
experimenteel dichter
gelegenheidsdichter
laatnaarjekijkendichter
je mag gezien worden, dichter
stadse kijkmijnoudichter
fratsendichter
margedichter
worshopdichter
mystiekdichteretceteradichter
Dichter van het eerste
en het laatste woord
dichter van de afscheidsgroet
dichter van de…
als pelikaan op stok met de kippen
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
631 zie hoe hij daar
aan voorbij gaat
de wereld
die zich kenbaar maakt
in een poel van smaakverschil
en hoe hij zich daar bloot gelegd in voelt
het decor van het leven
dat zuigt aan de netvliezen
de dingen die razen
voorbij een plastiek venster
met een stukje pellicule
hoe hij er niet kan instappen
het lijkt hem te doorlaatbaar
in een te…
Het kwijt zijn van dingen
gedicht
3.4 met 18 stemmen
12.105 Het kwijt zijn van dingen
is een grootse vorm van zelfhaat.
Hoe hard alle andere dingen
ook roepen: 'Maar wij zijn er toch?'
je zoekt, steeds kleiner,
steeds dieper begraven
onder wat je vond, terwijl het buiten
langzaam donker wordt.
--------------------------------------
uit: 'Het ging over rozen', 2002.…
De dodende redder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 Geholpen door mijn competentie
Van selectief vergetelheid
Overleef ik wederom de dag
Hoef ik niet te voelen, van al die nare dingen
Op simpele gedichten zingen
Probeer ik van mezelf te houden
Ben alleen vergeten hoe…
Vertrouwd is het donker
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
785 Van uit het niets
zo maar hopend op iets
mij een weg banend in het donker
zoek ik naar warmte en het licht
geheel vrijwillig
soms verplicht
maar toch...
rusteloos en moe
ga ik dan stilletjes
weer even naar het donker toe
Intens genietend
doet het geen pijn
niets of niemand
te hoeven zijn…
Klaar
gedicht
3.2 met 12 stemmen
5.808 toen de wolken waren opgetrokken
het gebonk van bouwen enkel nog
vaag naklonk aan het einde
van de toegestroomde mensenschaar
werd het zichtbaar - hemelhoog
het is een boom, riep er een,
en inderdaad, het was een boom,
het is een huis, vond een ander,
en ook dat was waar
het was zelfs zonneklaar
dat het een winkel was,
een reiskantoor…
zat
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
749 Zo zat om weer opnieuw
te beginnen
Zo zat om gebruikt
te worden
alles zo zat..…
Wantrouwen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
544 Geld zal mij gelukkig maken
van de liefde word ik droef
gezondheid zal mij vrolijker maken
en van kanker ga ik dood.
Aangezien ik niet sterven wil
nu nog niet, wellicht later
verlang ik naar water met droog brood
zet mij maar vast, dan ook mijn geld.
Tijd zal leren hoe een hart klopt
hoe bloed stroomt in het denken van je ziel
en als…
Laat het verf in mij
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
529 Geef mijn naam het onbetwiste
En schaakmat mij zodat de tochten
die we ondernamen de hoofdrollen
zijn de we zochten
nog droom ik mij in gisteren
en laaf aan de herinnering
die we samen deelden, al had de kleur
voor ons ieder een andere vorm
iets ongrijpbaars, doch visueel vermogend
dagvaardde mij om de gelogen tijden te verlaten
en het…
ZOMERONWEER
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
526 Fel en grijs, met scherpe gouden randen,
trekken wolken langs het loden uitspansel,
en de kleine, dappere gespikkelde lijster
- sommigen noemen deze vogel de regenroeper -
is hoog opgeklommen naar de zwiepende top
van een zilvergrijze, jonge berk,
dit zwerk is nu vol en zwaar, zo vochtig,
zo warm en broeierig, vol onbekende erotiek,
intens…
hardleers
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
536 laat mij maar
een hard hoofd hebben
het is anders
te vlug van een ander
het krult er
van de softe neigingen
meer en meer
trekt er een lange adem door
het besef komt
van opzij
aan de kant
waar het begint te neigen
en het gezicht krijgt
van een mens
die aan zichzelf doet
mijn vingers reiken
tot in de andere
zijn vel en het knabbelt…
Te veel onthouden
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
566 Te veel onthouden
Heb ik - en toch
Te weinig van mijn
Leven geleerd
Te veel woorden,
Te veel gezichten en namen
Uit mijn hoofd geleerd
Beter dan wie ook
Te vaak heb ik zo veel
Goeds mijzelf onthouden
Mijn leven niet meer
Dan 'n dunne damp - en
Maar net in stand gehouden…
op zee gedragen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
525 De zee
is een lange lijn
die uithaalt
naar de wereld
van mensen
het krult er
onder boze deiningen
van dingen
die we niet kennen
golven
komen van andere planeten
onder ons voeten
over de kim
en nog vele einders verder weg
zoals ik
met mijn linkerhand
geen raad weet
hoe die moet schrijven
draag ik iedere kustlijn
op mijn rechterpalm…
Ik zwijg in belofte
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
517 Laat me zwijgen wanneer ik
mag spreken van schijn en bedrog
en haak mijn wiel aan het einde
van jouw stem
alwaar ik mag wezen
zonder jou aan te raken terwijl
ik weet dat liefde ons zoet zal smaken
in hebbigheden waar ’t geluk
onze voorspoed zal ontbinden
want voor elkander geschapen
maakt van de morgen nog geen nieuwe dag
doch ik…