1609 resultaten.
De pracht van een boom
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
426 Van jaar tot jaar, klimaatverandering en seizoenen
worden doorgeworsteld met energie en uitzonderlijke moed
Zonder tegenslag of nare gebeurtenissen zal je deze strijd niet verliezen
O majestueuze boom vol wijsheid, een fascinatie, inspiratie en meditatie; steeds weer.…
Ik zal altijd van je houden
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
495 Als op de terugweg geen signalen meer worden ontvangen
van woorden die verdwaald zijn in het geheugenpaleis, weggevlogen
of meegestroomd met andere rivier maar ook van opgeslagen herinneringen
zo dichtbij en toch op grote afstand hun scherpte en detail verliezen; een wissen nabij.…
Samen zijn
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
555 Verder heb ik een grote bewondering en verwondering
voor hen daar ze als een parade van trotse lichamen allerlei grenzen
overschrijden en elkaar stimuleren om hoger te vliegen zonder zichzelf te verliezen
Na een lange reis te hebben gemaakt, zijn ze bij het water waar nieuwe uitdagingen wachten.…
´Wij mensen denken dat we alles weten´
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
567 zoeken, hoe meer we beven
Want de zin van het leven is niet te beschrijven
Zij leven voor het plezier en het genot
Zonder schuld, zonder spijt
Zij genieten van elke dag en elk lot
Zonder angst, zonder strijd
Wij mensen denken dat we meer zijn dan de andere dieren
Dat we boven hen staan met onze manieren
Maar hoe meer we denken, hoe meer we verliezen…
Hobnob begonia
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
478 stinkende rijkdom aan geuren walmt ons tegemoet, horen en zien vergaat ons bij zulk een kleurenovervloed
in al mijn bewondering en curiositeit slaat mijn verwondering op tilt
ik baad en geniet met volle teugen, als was ik Narcissus zelf, van de rijke natuur
alleen of niet, solistisch monogaam stort ik mij in een avontuur, erotomaan
mij verliezend…
Vuurwerk Haiku
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
583 Knallend het jaar in
Jongen dood in Rotterdam
Veertien lentes jong
Agent bekogeld
ME inzet Groningen
Maar gezellig hoor
Hoe dom is een land
Dat vasthoudt aan traditie
Koste wat het kost
Is dat vuurwerk echt
Het leven van uw zoon waard
Of toch liever niet
Wat gaan we kiezen
Wat gaan we dan verliezen
Waar kiezen we…
Melodie van de ziel
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
669 Hoe dan ook, muziek is mijn veilige haven,
de plek waar ik zonder oordeel kan zijn, waar ik mezelf mag
verliezen in de intensiteit van de verschillende klanken, en toch altijd weer
terugvind wat ik nodig had: heel, compleet en vrij, met elke noot die me heling brengt.…
P.I.L.L.E.N.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
704 De dagen waarop alles goed gaat,
zo lijkt het,
dragen het gevaar van het onverwachte,
van jezelf verliezen
in een gevoel van gezondheid.
Tot de etterende stromen der gedachten
op stoom komen
als het ondraaglijke toeslaat.…
BUITENGEWOON, BINNEN ONGEWOON; KERKASIEL KAMPEN
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
313 Majesteit Koning Willem-Alexander
ik verzon: In naam van Oranje, zet open die poort
ik sluit nu echter af, want leuk moet dit niet worden
zo pijnlijk, zo mens- en gezinsonwaardig, wreed
dat ik mij meer tijd geef me in te leven in de problematiek
wordt vervolgd opdat er hoop komt op de vervolgden
zo dicht bij huis en haard, dit dreigen te verliezen…
Elke stap telt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
75 Het is vallen en weer rusten,
het is proberen, ademen,
en opnieuw beginnen
zonder jezelf te verliezen.
Je bent niet alleen wat je is overkomen.
Je bent ook je kracht,
je herinneringen, je liefde,
je humor en je hoop.
Je bent zoveel meer
dan de grenzen die vandaag zichtbaar zijn.…
Herfstwinden
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
25 Bossen ,woud,
takken staan te verliezen
nu de wintertijd vroeg ontwaakt
slaat de avond heel snel toe.
Omkranste kruinen,
dorre bladeren ritselen, vallen.
Een laatste glans...
Schaduw dat daalt
Het lichaam verlaat...
Rijzende poolster...
de nacht die opstaat.
"Gewijde stilte in een bries,
frêle zielke dat zich laaft.…
Leerzame jaren
hartenkreet
4.2 met 16 stemmen
4.441 Je zoekt overal je gelijk,
en vindt uiteindelijk niets.....
2003
Ik zorg dat ik mezelf niet ga verliezen
en haal de kracht uit eigen initiatief,
Want als ik blijf zitten en ga kniezen
ben ik uiteindelijk voor mezelf een dief.
Belangrijk is positief te blijven denken,
maar ik kijk ook niet te ver vooruit.…
worstelen
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
1.827 toen
Jij hebt me zoveel liefde kunnen geven
Jij hebt me zoveel moois beloofd
Maar jij verkiest nu een ander leven
Met dat, wat alle liefde in jou verdooft
Jou vergeten zal ik nooit
Maar ik weet dat ik nu echt verder moet
Ik weet dat jij je leven nu vergooit
Met het heerlijke gele vocht, bitter en zoet
Van drank zal een ieder het verliezen…
Vechten
hartenkreet
2.8 met 17 stemmen
3.422 Die ik moet verliezen.
Een vriend. Ik kan niet kiezen.
Jij bent mijn leven. Jij bent mijn baas.
Jij bent zo sterk. En ik ben zo dwaas.
Jij dwingt mij. Het doet me zo’n pijn.
Ik wil zo graag stoppen. Dat lijkt me zo fijn.
Ik wil me weer laten zien. Niet verstoppen.
Moet ik vechten? Het reikt tot in de toppen.
De toppen van een gevecht.…
de zon en de dag
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.384 Stel dat jij voor mij de zon betekent
Snap je dan wat je bij mij ontketent
Een vurige verlangen naar deze warmte en liefde
Ik moet en zal zorgen dat ik je nooit zal verliezen
Want ik weet dat mijn zonnetje daar op rekent!…
Wij, die ik ook ben
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
618 weer uit een
aards verbond getreden
de mens eigen
en uit behoefte gekozen
ook meermaals uitgestoten
tijdens de reis
het was niet meer dan
bij herhaling ontdoen
van versleten doeken
het schijnt een vrije keus
maar die ken ik enkel
uit de schepping verklarende
gedragen heilige boeken
nu ben ik weer in de dood
om mijn ogen te verliezen…
Armoedebestrijder
hartenkreet
1.0 met 3 stemmen
517 Balletje-balletje, die losers zullen verliezen!
Niet dat jij arm bent, maar je kent ze wel.
En je laat ze niet vallen.
Dankzij je ballen.
Niets vergallen.…
Litteken
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
652 Etmaal, of misschien wel jaren
buiten bewustzijn dat leven belette
'k Vlieg en zweef zonder motor
rijt de regenwolken ver uiteen
't Spasme van de verliezende partij
klontert samen in nabijgelegen vetten
Van vervangende waren
die erbij liggen.…
Liefde langs de waterkant
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
482 onbewogen
achter ons het water, beweeglijk fris
onder ons het zwart van vlees
ik vrees de ochtend nog
het meest, de zon die
schaduwen langer maakt
de tijd die wegkruipt
naar het licht, ik nu
met mijn ogen dicht
jouw beeld zo stil en vrij
al zullen ze ons vinden
jij blijft van mij
ze zullen ons vinden, vroeg
of later als we ons verliezen…
Aarden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 Schemer vervaagt de spiegeling,
onder de oppervlakte ontstaat beweging
woekerend door de tweede laag grond
verliezen de breder wordende wortels hun souplesse.
Deze weinig oorspronkelijk laag is
achteloos en onderhands
en met de moedwil tot veredelen
door vele passanten aangebracht.…
Despacito.
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
578 Mijn neus in je warme vacht en we genieten gemeend en zo waar
Verliezen elkaar geen seconde uit het oog en zo hoort het maar.
Fluister duizend schattige woordjes in je oortjes rein
Samen alles doen, uren aan een stuk en net dat is uniek en fijn.…
Hier geniet zij oeverloos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 Zelfs de bladeren kraken ook nu van vrieskou
ze verliezen en bewaren net als haar tijdingen
maar ook verloren dagen hebben een geheugen.
En inderdaad ook vandaag waar tijd en water
de zon opstaande tijd weer middendoor scheurt
kerst en het schaterlachen ook haar natte konen
terughalen groeten riet en kruinen hier als vanouds.…
De “Johannes” , tranen en een glimlach
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
626 Gelukkig verliezen mijn ‘stromen van tranen’ het van een spontaan ontstane tevreden glimlach!!…
Zo helder als kristal breekt daar schoonheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
481 Laten we de duisternis niet vervloeken,
lucifers en kaarsen schrander bewaren
en hoopvol gebruiken,
onze onschuld van ooit niet verliezen.
Laten we niet leven naar het oordeel
van dat leger en die dictator die ons en
zelfs de grond naast en om ons huis niet kent.…
Kom je morgen kijken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 al rest maar een kans, daar gaan waar Hij de kudde weidt,
want waar ik ging, ik vond geen ander pad dat naar het leven leidt
Kom je morgen kijken, dan zal je zien, hoe zwak ik ben
dan zal je zien, dat ik alleen met moeite stand houd en
wat weet ik van leven, zodat ik zeggen kan: ik ken
Als je morgen kijken komt, wanneer ik vecht,
of ik verliezen…
Verlichting
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
600 die vastzitten in onzichtbare knopen
zich slepen door iedere dag
zij die ronddwalen in cirkels
zij die gevangen zitten in een lijf dat niet meer wil
zij die monddood zijn gemaakt. door hen die er eens toe deden
zij die woorden verloren midden in hun zin
zij die zich vastklampen aan wat zij gisteren nog wisten
zij die langzaam de controle verliezen…
In het licht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
504 die vastzitten in onzichtbare knopen
zich slepen door iedere dag
zij die ronddwalen in cirkels
zij die gevangen zitten in een lijf dat niet meer wil
zij die monddood zijn gemaakt, door hen die er eens toe deden
zij die woorden verloren midden in hun zin
zij die zich vastklampen aan wat zij gisteren nog wisten
zij die langzaam de controle verliezen…
Waar het blauw zich hecht
hartenkreet
2.4 met 16 stemmen
664 Blauw kleeft aan de grond
stil fluistert wind haar verhaal
herinnering blijft
Onder het riet, tussen slootwal en
schaduw, waar voetstappen niet meer komen maar
licht nog durft te landen, staan zij als herinneringen die zichzelf zijn
vergeten en in stilte bloeien met een naam die fluistert wat wij niet willen verliezen.…
mystieke bruiloft van de roos
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
320 Aanraking: fluweel op marmer dat ademt,
vingers verliezen grens in de kelk
van gedeelde pols.
Geluid: trilling van bloembladen die elkaar raken,
één hum, één wortel.
Smaak: honing-dauw met doorn-bitter,
de tong proeft de offerande die heel bleef.
Zicht: rossig aureool rond de geliefde,
rood kleed over wit linnen dat rood ademt.…
Herfst in het woonoord
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
60 De muren van de flats zijn kouder nu,
een kille huid van steen die ons omsluit,
en de weinige bomen die we hebben
verliezen hun bladeren zonder haast,
alsof zij weten van de tijd en het verlies.
Het sterft in purperen gedaanten op het plein.
Het groen dat in de zomer
zo dapper door het aardoppervlak brak,
is nu moe en trekt zich terug.…