1819 resultaten.
regen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
529 die mij het hart bevriest
nu jij het niet meer warmt
meer dan ooit
ervaar ik het alleen
hopeloos waanzinnig
van niet te weten
wat nog ik beteren kan
het denken aan jou
schuilend in armen
die niet de mijne zijn
het voelt als verraad
omdat je mijn alles bent
wat mij rest is regen
die pin doet
uit op en tegen mij
buien van druppels…
Zwarter dan de nacht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
584 Een leven zwarter dan een kille nacht
zonder sterren voor een greintje hoop
Uit haar mond kwam nooit een klacht
ze liep nooit met haar verdriet te koop
Druppels bloed, ze gutsten als tranen
als ze ’s nachts in haar lichaam sneed
Teneinde zich korte tijd blij te wanen
’t leed kwam weer toen het haar speet
Sterven kan droevig zijn ‘t leven…
Vermogensrecht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
396 Ik hoorde druppels wel vanuit diepte
opleven, een te bekend zaterdagritme
vandaag op de pannendaken geven.
Vluchtig vlieden ongekooide gedachten
mee vanuit een zee. Flarden om te zeven,
over leven prevelden zij een en ander.
De dag is helaas niet om te kopen
om de nabije toekomst anders te dopen.…
Het geschrevene blijft?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
434 Woorden wonen niet in boeken,
ze leven in mensenhoofden, onder
stenen, tussen rottend blad
witte sporen van paddenstoelen
wel gesponnen, net niet klaar om te
gebruiken, vervloekt door herkomst en
afkomst doorzichtig glas, onbreekbaar
als druppels regen in een schemerplas
hun gelijkenis met de maat der dingen,
ongenaakbaar als onvoltooide…
De juiste twist?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
385 Extase met een juiste accent
en twist, koestering uit een
vroegste levensbron, druppels
ochtenddauw op een mild tapijt
geweven uit het diepste blauw
van beider oceaan, herkent zich
in een golvend ritueel, monotoon
zacht als fluweel, dan opwindend,
of ik nooit anders heb gekend,
Of krijgt intimiteit als artefact
steeds weer een andere…
Webhof
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
423 perken
vriendschap en bedden ondeugd
staken boosheid, vijvers verdriet
en een stinkende composthoop
van mislukkingen en verlepte idealen
het klinkt ordelijker dan de doolhof
die het is, het web waarin ik de weg
ben kwijtgeraakt, waarvan de draden dun
en dof geworden zijn en gemakkelijk
breken in de genadeloze zon
die de blinkende druppels…
Het kiert….
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
438 wij zijn de regen
wij zijn de storm
het seizoen geeft
ons haar zegen,
zoek het maar op,
herken de druppels
tranen op je gezicht.…
Kosmonaut
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
437 Jij beziet jezelf, geheel ten onrechte,
als een druppel water in de woestenij.
Jij wilt het kosmisch leven vormgeven.
Daarom wil je nog steeds gaan
Naar waar de maan uit het zicht raakt.
Op absurde afstanden van geliefden.
Niet te bevatten.
Je vat het niet, daarom wil je dit.
Daarom moet het.
Je beseft niet wat je achterlaat.…
De zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
531 Boven een kalme zee
Vage wolkenflarden
Langzaam binnengedreven
Achteloos
Onmerkbaar
2011
Ineens een dichte mist
De eerder rustige zee
Onrustig
Donkere golven
Verzwelgen het strand
Bijna
Dan trekt de zee zich terug
Legt het aangeslagen strand bloot
Het is niet meer wat het was
Besef
Het wordt nooit meer wat het was
Het regent … druppels…
Openen het mozaïek
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 de lucht droeg
merkwaardig genoeg
het onbestemde
druppels twijfelden al
glijdend aan tak en
stam donker kleurend
als heel oud behang
in deze seance
klonken de kreten
van vogels gedempt
zonder de echte spirit
die een zonnige dag
van ze kent in gedartel
en gedurfde duik
maar tussen de
struiken en groen
grijzende grassen is
het een…
DE SCHOONSTE KOEPEL
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 Glanzende Hemelse druppels dalen
zacht neer in het dichte gras, vervolgen gedwee
hun weg naar land en gaard bij boerenstee,
geven vruchtbaarheid in alle talen.
Bewondering en eerbied van Hierboven
verheffen al wat voor edel bestaan werkt,
alledaags of bijzonder leven sterkt.…
Zoveel leed...
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
646 Al heb je wat geld gegeven,
het is een druppel, die je niet mist.
Je vouwt dan maar je handen en bidt.
Je weet er is een hoorder van jouw gebed.
Je legt het maar bij hem neer
en laat het daar, je vrees opzijgezet.
Hij ziet veel beter waar hulp te vinden is.…
herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 daaronder de belofte van vernieuwing groeit
aan de losgelaten schaduw van wat verleden is
om later dan weer in nieuwe levenslust te bloeien
daar waar wij gezellig de volle oogst genieten
korten zich dagen sneller naar lange nachten
de grijze ochtenddauw glinstert als diamanten
gevangen in het zijdezachte rag van de spinnen
tot zij in druppels…
Licht door de tranen
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
620 Ik zoek die ene druppel
licht uit de hemel, om de zwaarte van de wereld zacht te maken.
Mijn gezicht klaart op
door je schijnsel, een baken in de
chaos die ik soms ben. Tussen de duizend prikkels
van de kosmos, ben je de enige ster die echt tot mij doordringt.…
Wilg
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
191 ,
vroeg ik,
ik dacht een miljoen
Jij honderdduizend
Lang hem bekijkend
zag ik steeds meer licht
op hem schijnen
als diamanten
alsof hij nat
en druppels glinsterden
Maar ‘t was
de zon die op ‘t blad scheen
de zucht wind deed het waaien
Soms leek ‘t
als stond hij in lichterlaaie
Ik voelde me omgeven door hem,
beschermd door…
de strengste kerk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
155 Zij merken aan alles dat men gevangen zit
echter zien zij de muren of de tralies niet
noch de zee die hen dan verwijderen zou
van datgene hen ooit lief was in hun leven
waartegen men geen ander weerwoord heeft
dan zwijgen over dat wat echt belangrijk is
Men probeert de werkelijkheid op te vangen
door de druppels van afgekoelde aardplaten…
nader
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
27 hoor hoe de kamer ademt
alsof zij iets wil zeggen
dat zij al jaren spaart
achter de dunne stof van avond
ik leun dichter bij je schouder
en zeg het bijna zonder stem
nader
het raam houdt de regen zacht
als een hand die niets neemt
alleen de druppels telt
die niemand anders hoort
jouw adem raakt de mijne
kort en warm en bijna stil…
Zomertuin
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
735 enkel besef van tijd
mijn voeten in het koele water
de brandende zon op mijn huid
mijn handen in het kriebelende gras
bedenk ik al luisterend naar de wind
en kijkend naar de wolken
dit is mijn plaats dit is mijn besluit
de zon verdwijnt het water wordt zwart
de wolken onthullen de nacht
kille wind zo scherp als dolken
grote natte druppels…
Bekentenis
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.021 vloekt
Om het simpel gebed van de mens
Ik lees de welving van haar bovenlip
De groef die ik te gretig openwoel
Haar dubbele tong die een glimp onthult
De tand die glanst als zij gedimd lacht
Zij zingt wat ik zo heftig in taal verloor
Zij heeft een man
Het onverwekte kind verlaten
Troont op een zwellende bron
Vindt de droesem in de druppel…
Zwichten
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.518 Ze spiegelt haar mondhoek
Een koortsblaas barst daar
Bewijs van een slapeloze nacht
Het bloed, de druppel rolt
Langs de ronde kin
Over de hals naar de navel
Ze knielt
In haar iris zit draderig groen
Ze zalft de schroeivlek in haar nek
Haar schroom wordt nauwelijks ontsluierd
Ze strekt haar arm tegen een zuil
Bewaart op het eerste zicht…
zo zou het moeten zijn
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.248 eigenwijs
en dan
lieve, zachte vingers
met ongelakte nagels
voelend aan de stoppels
zacht en kietelend
lachend duw ik hem weg
en trek hem terug
en dan
zachte, zoete lippen
op het gras onder de lucht
bijtende kou
sterren zachtjes schijnend
harde housemuziek
overwaaiend vanuit de stad
en dan
verschrikte open ogen
vol met natte tranen
druppels…
HIJ DROOGT EN ZIJ WAST AF
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.637 Een felle vloek
en het bord valt uit zijn hand
druppels bloed op duizend stukken
hij foetert iets van; ’scherpe rand’
en; ’doe het lekker zelf voortaan!’
zij troost,
maar kan haar lach niet onderdrukken
’Ik help nóóit meer!’…
apathie
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.193 monnikenwerk
Verspilling van kostbare energie, papier en tijd
Elk woord thans is van onschatbare waarde
Die bij mij vaak in een dualiteit ontaarde
Ze strelen mijn lippen, erotiseren elk gebaar
Verscheurd, naakt en eenzaam blijf ik achter
Met het besef dat lettergrepen uit lucht bestaan
Ongrijpbaar zijn, ramen met condens beslaan
De druppels…
Weerspiegelingen
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.574 Ze drijft met slechts
een rimpeling, herinnering
druppels om tot zilverling
spettervast de brede lach
van zon op zee bij toverslag
en vloeiend blijft de schildering
Terwijl een koele bries
verdwaalt, ontpopt de twinkeling
golvend aan de glinstering
der einderschone waterbrand
in ’t wondersprekend niemandsland
en vloeiend blijft de schildering…
Winter valt in
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
941 De mist in het bos, maakt me eenzaam
De stilte maakt me bang
Het water staat stil, het donker is pril
De mist in m’n hoofd trekt niet op
Alleen op de wereld een bank onder een boom
De druppels van de wolken
Maken dat ik huil
Als een wolf naar de maan.
Huil ik om jou.…
beneveld
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
1.887 ik draai in die ochtend
achtervolgd door
dubbelbock en medefietsers
de eerste hellingen
weer op
bossen
vol met bomen
beloven me hun goede wil
wolken mist en dunne druppels,
flarden
roes versterkend,
vleugels
en ik dans omhoog met volgezogen benen
bovenop
ben ik verloren
vast gegrepen glijd ik door
tussen resten sneeuw
de muren…
Knokke(n)
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.758 waait door je haren
tilt beide wimpers hoog
laat jouw ogen lachen
blaast gehuilde tranen droog
De wind fluit in je oren
fluistert op zachte toon
stop een keer met knokken
geniet nu maar gewoon
De wind stormt naar het heden
soms stappen met kracht tien
twee vooruit en een achteruit
verwaait verleden, ongezien
De wind brengt zoute druppels…
Lisa
netgedicht
4.1 met 46 stemmen
2.002 mijn muze
ik dicht een beminning
tot mijn schaamte
en verlangen
verlangen
door dromen gedreven
bedwelmend, de spanning gonst
onze lichamen die bevend liefhebben
druppels vormen op jouw huid
parels, als dauw op blad
fonkelend
je ogen, ze schreeuwen passie
vingertoppen glijden
verkennen naakte huid
maken kleiner wordende contouren…
[Straal]
gedicht
3.5 met 15 stemmen
9.193 Bij de stap uit het water
druppelen ze langs een lichaam naar
beneden, de metronoom met het
verlaten-liefdes-
tot-gehate-liefde-verworden-
(zoals vaker gebeurd)-oog, in lucht,
met-dode-vliegen-in-een-doos-oog
of was het een voet?…
Levenslijn
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
930 gebeurde
de wereld verstilt, de tijd laat los
de gevleugelde zingt
een tinteling in mijn hoofd
hij leidt de tocht naar teloorgang
zwarte kraaien
dragen mijn schouders, hun schaduw
wijst het brandpunt
waaruit de sluier het vuur spuwt
waar ik verdronken water draag
jij spreekt tot mij in zilver
ik luister in goud
blaas koele druppels…