3605 resultaten.
ontwapende soldaat
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.252 alles is relatief voor de soldaat
die zo kwetsbaar blijkt te zijn
als het commando van zijn oversten
zonder overwegingen uitgesproken
hem in de armen van de vijand drijft
voorbij de uren vol glorie
het bespieden van de ander
het wachten op wat actie
en een blinkend streepje lint
na het schrijven van geschiedenis
mag hij eenzaam kwijnen…
Diepe verachting...
poëzie
4.1 met 14 stemmen
4.863 Diepe verachting is in ons gekomen
Voor de bloedbruiloft in wereldzaal, -
En de vernedering: dat niet voorkomen
Werd dit aanzitten ten dodenmaal; -
Diepe verachting en de bitternisse
Dat wij de beker dronken van het bloed
En toch de hand niet vloekten, de gewisse,
Die beker doopte in de rode vloed.
Afkeer van ons, die met ons denken reikten…
X
gedicht
3.7 met 85 stemmen
30.828 De bommenwerpers dalen.
Hoor ze grommen.
Loop niet zo ver van mij
in deze verraderlijke mist.
Al scheiden ons maar drie meter
ik heb je al drie keer gemist.
Mijn blik is bewasemd als mijn bril.
Kom naast mij lopen,
met je elleboog tegen mijn ribben.
Kom zo dicht als je kan.
Zoals straks in onze kist.
--------------------------------
uit…
De Aanslag
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
2.443 De aanslag, niet te verkroppen,
Honger naar een antwoord,
Vragen,
Omgeven met raadsels,
Een antwoord niet te vinden,
Een lach, een traan,
De duisternis en een vrouw,
Vingers,
Die je gezicht strelen,
Een spoor van bloed achterlatend,
Een vrouw en kind,
Geluk, daar lijkt het op,
Oude wonden,
Ze helen niet, maar komen terug,
Door het…
anne
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.204 meeuwen krijsen hongerend
in vrijheid in de blauwe lucht
naar gerechtigheid en vrede
de kale kastanje wordt ooit groen
in een donker en koud amsterdam
na de schrille dagelijkse kreten
komen weer de zilveren nachtvogels
dreunend de verre dood aankondigen
van kinderen die net als ik verlangen
naar vrede en een betere wereld…
Stormachtig volgt de lente
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
910 Als de dag zijn rapheid heeft gedaan
de avond vraagt om kaarslicht
mijn onrust zich naar beelden richt
hoe zal de wereld er weer voorstaan
bewustheid suddert snel in opstand
mensen laten zich niet meer draperen
als duivels en gezindte hen regeren
valse beloftes aan een halsband
de andere kant toont ‘t goede leven
voorgeschoteld als ‘t…
In de wrede zomer
poëzie
3.7 met 13 stemmen
5.036 Nu doet het zoet van de zomer mij wenen
En haatlijk is mijn hart zijn milde lust,
Want braakte en brand zijn op de aarde verschenen,
En alle volken kampen verwilderd ontrust.
Avond: de kleuren van de late lucht
Verinnigen zich tot één teedre tint
Van blekend blauw, de sterrennacht begint
Zijn tovertochten zonder één brekend gerucht.
Maar…
feest LIJK en KNAL
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.383 ieder half uur
wordt de stilte
verschrikkelijk verbroken
met een
KNAL
spat één
mens
stuk
één land mijn
mijn land
betaald
met onze handen…
Volk en mensheid
poëzie
3.6 met 9 stemmen
2.345 Dat is oorlog! In hun harten
Openden zich diepe sluizen
En de donkre dammen braken.
Vloeden van gemeenzaam voelen
Overstromen de genoten.
Met een kinderlijk vertrouwen
Scharen zij zich om hun leiders.
Vriend of vreemd? Het wapen antwoordt.
Dood de vreemd! De vriend strijdt mede!
Wachtwoord slachtwoord.…
Zee van extatisch bloed
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 De eerste moet slechts nog even wachten
Op 't niveau van de tweede, dat negatief is
Mijn schreeuw om hulp wordt dus echt geenszins gehoord
De wereld is Oost-Indisch doof voor d'ander
Verliezen in een oorlog worden groter
Gezamenlijk huilen moeders rivieren
Uitmondend in een zee van extatisch* bloed
Wraak hedentendage het codewoord
Van de '…
ritme
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.059 in een eeuwige beweging
verpulvert mars de lente
slaat de slinger van de tijd
in hersens en weke lijven
stille velden beplant met witte kruisen
verschijnen na gas en massale dood
stenen doodsbloemen met namen
de hete tranen van hun geliefden
druipen langs koud kil marmer
in de beschaamde aarde…
Aan een moeder (haar zoon viel op het slagveld)
poëzie
4.5 met 22 stemmen
4.990 Je hebt me gezegd: ‘Mijn zoon is gevallen, -
jij hebt hem niet gekend, zijn voorhoofd niet,
of zijn lippen niet
of zijn handen; geen van allen
die nu naast mij zijn, hebben hem gekend,
maar enkel wààr mijn zoon is gevallen, -
op het veld van eer.
Als ik stappen hoorde op de straat
zei ik: zo zal zijn heimkeer
zijn. Dat luisteren en verwachten…
Auschwitz
hartenkreet
4.1 met 36 stemmen
2.462 Hier vonden gruwelijke gebeurtenissen plaats
Kleine kinderen, met angstige ogen,
Oude mensen, voorover gebogen
Wisten niet, wat komen zou
Harde handen, onbarmhartige ogen,
Een klein meisje, geheel alleen
Haar pop vastgeklemd, keek angstig om zich heen
Terwijl ze met harde hand werd voortgedreven…
Irak
hartenkreet
3.4 met 15 stemmen
1.795 hoe diep en duivels kan een leider vallen
gegangmaakt door een havik en een vos
hoe dom en duister zijn zijn wrede plannen
ziet hij dan niet zijn eigen total loss ?
wat heb je aan die dove potentaten ?
ze doen verdomd hen eigenwijze zin
hun oor leent zich slechts aan oliemagnaten
de mening van het volk is hen te min
een nieuw Vietnam is…
de transporteur
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
898 o die onmogelijke logistiek:
honderden wagons organiseren
een dienstregeling heel europa door
tonnen en tonnen stro verzamelen
overal waterreservoirs inbouwen
drijvers en veeartsen aannemen
en vergeet de medicijnen niet
verbandmiddelen voedsel voer
en halsoverkop moesten we
in het oosten humane destructie-
middelen installeren
van oceaan…
SNEYSSENS
poëzie
4.0 met 8 stemmen
3.749 Afgrijselijk! In de vale sching van 't zwartgestreepte westen
En onder donkere vlagenzwangere hemel,
IJlt wanhopig een vlucht voorbij en jagend achtervolgen,
En noodgehuil en zegekreet en staalklang
Verdoven klacht en rochel der gesmeierde gewonden.
o Wanhoop! Deze vlucht waar stalen ruiters
In kerven, het is Gent dat vlucht, der Vrijheid laatste…
gebroken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
837 auschwitzmonument
onder onze hemel
die eens anders was
werden zij vernietigd
haat doodsangst
verstrooide as en rook
zes gebarsten spiegels
onze hemel is geschonden
regendruppels vloeien
als menselijke tranen
over een gebroken mensbeeld…
Museum
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
625 Een museum
is een gebouw
met een inrichting
als herinnering
aan wat ooit was
en nooit meer mag
een museum zou
zo de herhaling
van die grote fout
moeten voorkomen
nu gebeurt het toch
wie weet ze nog
de namen van
de slachtoffers
en van de daders
van beiden zijn
de namen anders
hoeveel musea
zijn nog nodig
wereldwijd…
Weerzien
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
888 samen op de roltrap
kwart over zeven
wijde broek verhult
je manke been
arm in een mitella
zwarte haren kleuren
vele tinten grijs
breekbaar, gebroken
staren blikken in de verte
waar zij eenzame leegte
vullen met hoop
al mijn vragen kennen
slechts één antwoord
‘oorlog’, zeg je
nauwelijks verstaanbaar
snijdt ijzige wind woorden af…
Negentienhonderdveertig - vijfenveertig
netgedicht
4.6 met 18 stemmen
1.317 Wanneer men een hele wereld ten grave draagt
weerklinkt ook niet meer het roepen van de doden.
Het kerkhof, door distel en brandnetel belaagd,
weerspreekt snel de term 'onder de groene zoden'.
Hier heeft de stilte zò de overhand, lieve Heer,
dat men zelfs niet Uw taaie tijd voortschrijden hoort.
Bezoekers melden zich al helemaal niet meer,…
nooit weer gebeurt weer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
515 ongewenst en ongewild
beangstigend kil en koud
is daar de confrontatie dan
van heden met het verleden
door juist ook het handelen
van mensen tegen mensen
die het beter moeten weten
waar ooit een wrede macht
hen systematisch moordde
vervolgt nu hun nageslacht
nietsontziend het buurvolk
het mens zijn diep onterend
vegen zij met minachting…
Bushalte Bagdad
gedicht
4.2 met 257 stemmen
21.337 Zo’n dag waarop hier
jonge spreeuwen leren vliegen.
Ze kwetteren en landen
met z’n zessen op een tak.
Het is half negen, in Irak
vertrekt een stadsbus
voor zijn dagelijkse rit.
Gewone mensen onderweg,
een bus vervuld van eigen
doodse stilte.
De stilte van de misdaad
in de nacht, of van een
wisse dood die op z’n kansen wacht.
Achterin…
DOODSSTRIJD
poëzie
4.2 met 12 stemmen
5.155 Ik lig zwaar en verminkt in een hoek van de nacht,
weerloos en blind: ik wacht
op de dood die nu eindelijk komen moet.
het paradijs is verbrand: ik proef roet,
dood, angst en bloed.
ik ben bang, ik ben bang voor de dood.
ik kan hem niet zien,
ik kan hem niet zien,
maar ik voel hem achter mij staan.
hij is misschien rakelings langs mij gegaan…
mens
netgedicht
4.0 met 44 stemmen
1.230 Een dier
kan dier zijn
zonder dit te weten
een mens...
in hemelsnaam!
waarom primitiever dan
een dier
mineraal plant of dier
het verschil?
een mens martelt dood
als bezeten plezier
vertel kom op vertel!
zonder het te weten.…
hoe je toch
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
486 hoe je zonnebloempitten plant
de bodemlagen uit je hoofd bant
toch over het lot van Aleksej N tobt
denkt aan bordjes van de kindercrèche
hoe je een vogelvlucht ziet
je ogen pogen haar te volgen
hoe je toch omkijkt naar het ravijn
aan het speelgoed van Alice denkt
hoe je het onkruid wiedt
de bodem adem geeft en zonlicht biedt
je toch…
de woeste hoeve 1945
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
671 in het bevrijdingsjaar klinken
dodelijke schoten in de stille bossen
van de Woeste Hoeve bij Apeldoorn
niemand beseft nog de echo
niemand herkent de generaal
wiens leven langzaam wegvloeit
hij die beschikte over leven en dood
wiens pen gedoopt werd in bloed
om doodvonnissen te bekrachtigen
honderdzeventien mannen kwamen daar
verdeeld…
Kilroy
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.084 gegrom van generatoren
zindert doorheen de stad
kapotgeschoten gevels
hertekenen Bagdad
doodsbange Irakezen
mijden bevreesd de straat
de avondklok regeert
terreur kent er geen maat
van muren en pilaren
druipt bloed als graffiti
zelfs ongeletterd leest men
"George 'Kilroy' Bush was here"…
Waterloo
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.134 marcherend door diepholle wegen
onder taluds, dwarsend door 't veld,
koester ik daar, windvrij gelegen,
stilte en rust die vredig welt
in gedachten zie ik Franse troepen
galopperend uit de horizon
er wordt geschreeuwd, getierd, geroepen
hun wapens glinsteren in de zon
de heuvels zetten hoge ruggen
hun cavalerie stormt met geweld
kanonvuur…
Zadkine aan de Rotte
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
801 de vingers knoestig
zij schreeuwen naar de lucht
spieren als gedraaide ijzeren balken
hij roept met brakende mond
het onwezenlijk gerucht
terwijl gewone lieden
rondom hem hene zwalken
gepoot op het altaar
van stenen blokken
blijkt zijn hart al vroeg
er uitgeschoten
doorzeefd met kogels en licht
hij staat verstijfd
doch zie…
Het kwaad sterft tussen lakens
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
1.408 Europa in de greep van het kwaad
Vecht zijn vetes uit in de zwijnentrog
Slagveld van de eerste wereldoorlog
In de modder, drek van mens en paard
Beelden van het loopgraven front
Maken me telkens weer stapelgek
Miljoenen jongens sterven in de drek
In een oorlog zonder duidelijke grond
Wegens lafheid geëxecuteerde soldaat
Die in shock niet…