2486 resultaten.
Ellen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
699 Maar denk aan Ellen als vogels fluiten en de zon gaat schijnen
Want zoiets moois, lief en puur
Zal nooit meer uit ons verdwijnen.
We zullen je misssen…
Ufoïde
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
406 .
___________________________________
UFOÏDE
Titanenzonen zouden 't
kunnen zijn
Of goden, honderdmaal geïncarneerd
De schepping gadeslaand,
waar niets ontbeert
Alleen de mens leeft er
constant in schijn
Het wachten is op een humanoïde
Onfeilbaar, zeker, als een androïde…
SLuitsein
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
604 Het is een lange reis van A naar Z
Met boemeltje of hogesnelheidslijn
Ga je doorheen het hele alfabet
Bewondert woordenschat en schone schijn
Je treint langs zee en door het groene hart
De uitroeptekens rijpen in het veld
De blauwe luchten worden somtijds zwart
Doordat er inkten buien zijn voorspeld
En onderweg bezoek je dorp of stad…
Indolente kompaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 dans je spontaan
met koperen vingerhoedjes
opportunist
van blauw maanlicht
en de zon klimt
over groene agrarische leugens
er is nergens stilte in jouw leegte
maar ademtocht verraadt
geen muizenissen
bij het konijnenhol
je naait, breit en haakt
maar niets doe je
voor plezier of lol
opportunist
van bruin schoenenleer
de schijn…
Sneeuwklokje
netgedicht
4.0 met 65 stemmen
602 Er was er eens... een sneeuwklokje
Een bloempje teer en wit
Die wil zo graag de lente in
Moe van de winterzit
Een winter koud en nat en grijs
Ze hunkert naar de zon
Oh als die maar eens schijnen ging
Oh als dat maar eens kon
Zo'n dag waarop je warmte voelt
Van gouden zonnestralen
Waarvan je weet dat het bestaat
Niet enkel in…
De voortreffelijkheid der mensheid.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.325 Al moog deze Aarde een handvol schijnen
Bij 't groot Heelal, een stip bij God;
Al ziet ge u op dit stip verdwijnen;
De mensheid van Gods Zoon plaatst mensen naast bij God.…
De voortreffelijkheid der mensheid.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.215 Al moog deze Aarde een handvol schijnen
Bij 't groot Heelal, een stip bij God;
Al ziet ge u op dit stip verdwijnen;
De mensheid van Gods Zoon plaatst mensen naast bij God.…
Orion herrijst
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
1.406 Een zwaluw rust met bedauwde vlerken
op het schaduwrijk ongerepte strand
waar menig schelp in beeldhouwwerken
zich schetsen laat als scherp getand
het schittert in gelaagde schijn
de schoonheid van het verborgen zijn
Voorzichtigheid gebiedt de vreemdeling
wanneer hij geruisloos nader treedt
in het spoor van een nieuwe schildering
dat zich…
Kluns
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
942 Schaamte maakt hem lelijk
Getooid met spinsels van venijn
Een poging tot stuntelig geluk
Een gevel van laffe lach en domme schijn
Dan vlucht hij zonder slag of stoot
Sidderend van stroom
De weerstand barst
Zwier hem bij het schroot
Zijn handen stotteren
Loze uitsteeksels!…
in een eeuwenoud refrein
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.647 in je ogen breekt
de wereld in een
eindeloze lach
niet in scherven die
verwonden maar als
zon die schijnen mag
geef je hand
ik lees de lijnen
die je nog te leven hebt
ik voel je trillen
en de pijnen die
je niet verbergen kan
je gaf me alles
en je lichaam
liet me toch mezelf zijn
in je armen
zong ik liefde in
een eeuwenoud refrein…
Onnet
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
713 Ze schijnen
zo vastberaden, nu ze mij omringen.
Ze lijken tot een soort sonnet te dwingen.
Welja, hier heb je al de twee kwatrijnen.
Slechts moeizaam komen thans de twee terzinen.
Wie heeft dit strakke keurslijf ooit verzonnen?
Een pijnbank in de hel mag die verdienen.
Wordt dit een zinnig vers? 't Zal mij verbazen.…
Oktober
poëzie
2.7 met 74 stemmen
10.133 O luchten-goud, o groen van 't woud, o verven,
Die, in een laatste opglooiing van de aard,
Van al het schoonst des zomers, lang gegaard,
Een tooi hem toverdet, tot zacht versterven,
Wat was mij nu nog al uw licht-schijn waard,
Nu ik die teerste aanwezigheid moest derven?…
Moeder aller dansen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
802 Alles om ons heen is schijn,
kenbaar is ons slechts het 'zijn'.
Tot vragen spoort de dans ons aan,
naar de grond van ons bestaan.
Wat zou de dansers toch bewegen
ons dit beeld te doen beleven?
Dansen wij in onze dromen,
zijn we nipt de dans ontkomen?
Dansend zullen wij ondergaan
en zo weer eindigen ons bestaan.…
hulp(eloos)
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.490 Te serieus voor jouw leeftijd
Maar dat heeft zo zijn reden
de tijd is niet mild voor je geweest
je draagt een zwaar verleden
Heus ik zie het aan je
Die glimlach is maar schijn
Je bent geraakt in het diepst van je ziel
En weet geen raad met de pijn
Je worstelt met je gedachten
het leven is niet makkelijk voor jou
En ik, ik zou je willen…
Naar Perk
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
611 Al hebt gij altijd weer die onverwachte
Neiging te kort en dus onaf te schijnen.
----------------------------------------------
klink helder nu op
mijn gebeeldhouwde haiku
wat genoot ik weer
------------------------------------------------
(ollekebolleke
sla maar over nu,
want dat maakt zeker
de cyclus kapot
op hol gebracht door…
Hans maar dan Anders
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
556 Ik krijg er hoofdpijn van
word doodmoe van de schijn
die de wereld dichtbij brengt
maar zintuigen verweesd laat.…
Die nacht in mei
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.434 De bomen schijnen door de maan
takken striemen het lauwe licht.
De mei kent nachten vol verlangen
zuchtend in kortdampende dauw.
De droom is machtiger dan de nacht
en schenkt dronkenschap in beelden
haalt herinneringen op aan puberteit
juichwekkend in vollopende zinnen.…
De maan is al boven de seringen
poëzie
4.0 met 15 stemmen
5.116 Tot de donkere tuin als een ijle beker
Tintelt vol licht, dofgouden wijn,
En als slaapwandelaars onzeker
De rozen ontwaken in de schijn...
Ik weet niet wat ik meer moet vrezen,
De nachtegaal met haar luide klacht,
Of de stille maan die droomt volrezen
Over de witte rozenpracht...…
ultraviolet
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.106 verbonden door dat huis
geen mens weet of zij ouder zijn
van regenbui bij zonneschijn
als zij haar neus de deur uit steekt
de zon door de depressie breekt
zit manlief lijdzaam op zijn kont
ziet zon juist als een onweersfront
plots schuift zij steels haar man opzij
zij weet zijn bui gaat snel voorbij
als zij haar stormachtige lach
laat schijnen…
soms
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.068 je zelfs niet meer leven
maar daar weet je je doorheen te slaan
soms weet niets je meer te raken
en in je ziel zie je een traan
een traan die zich niet los kan maken
maar af en toe kun je het toch laten gaan
'soms' gelukkig duurt het maar even
en kunnen we snel weer gelukkig zijn
maar dat is mij niet gegeven
mijn geluk, dat is maar schijn…
Circus
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.109 voorts zijn gewone mensenleven
het is juist publiek dat er moeite mee heeft
verlangden zij geen ontsnap uit de sleur
de glimlach die hij hen voor een avond geeft
want hij weet van ruzies achter menig deur
huil maar als de clown optreedt
omdat hij intens gelukkig kan zijn
tevreden zijn is wat hij altijd deed
het imago van triest is slechts schijn…
‘k blijf van je houden
hartenkreet
3.0 met 26 stemmen
2.647 dan, als je gaat, schijn jij mij nooit geweest
en vind ik mij als uit een trance ontwaakt,
verlangend naar een volgende zwoele nacht
om oude leugens lievend te genezen
maar als j’ er bent weet ik met mij geen raad
al is het zonder jou alsof de wereld dood;
het vuur dat mij van jou laat houden
wil ik ontkomen voor dat ‘k mij branden kan…
Afscheid
gedicht
2.6 met 464 stemmen
126.083 Een standmuur
van zand met wolkentoppen die het gemunt
schijnen te hebben op de zee voor de duur
van opeengestapelde tijd. Afscheid.
Alles rijmt en past nu in het bestek.
Noem God bij zijn oorspronkelijke naam.
En daal af. Graf. Neem de weg die snel leidt
naar de walkant. Het wordt vloed. Vogeltrek
naar de dijk.…
hoe lang nog ?
hartenkreet
2.9 met 24 stemmen
2.343 hoe lang hou jij het nog vol
leven in een wereld van schijn
óm je gevoelens heen
van binnen alleen maar pijn
alles geregeld, huisje, boompje, beestje
een man en kind om je heen
en toch voel jij je van binnen
net als ik, zo vaak alleen
hoeveel lentes doen ons nog hopen
hoeveel jaargetijden gaan nog voorbij
zal het ijs dan nooit meer smelten…
liefde voor muziek: Norah Jones
hartenkreet
1.8 met 8 stemmen
1.492 waar een tong over lippen beweegt
schoorvoetende pasjes deinen
langs elke melodie gezongen
over voortkabbelend water
schemerlicht zwijgt aan de oevers
met ogen gesloten tot toe
wanen dromen over gekleurde wolken
waarachter de zon teder schijnt
het refrein trekt het vel samen
pure passie waarborgt hartkloppingen
glinsterende ogen schijnen…
het is geen vogelpest
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
680 ik brak weer pluimen
van hun veren af
ze stonden plotsklaps
in hun blote gat en
voelden zich verbijsterd
het is geen vogelpest
maar slechts de rest
die overblijft als
schone schijn al
jaren aangepleisterd
de bolle wangen
vallen in en groeven
tekenen verval
dat was er altijd al
werd even niet geteisterd
pluimen waren niet…
De plataan op het plein
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
3.472 Jij mag getuige zijn
van verdriet groot of klein
vriendschap huilen ruzie
vallen op een zere knie
Drukke kinderen en stille
roepen schreeuwen gillen
verstoppen hollen vliegen
lachen luieren liegen
Pootje haken pret maken
potje knikkeren of schaken
voetbal op het plein
vechten is maar schijn
Drie is teveel vier is beter
struikelen…
Klem
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
686 zeg laten we gedachtenbergen zijn
die openspatten nu het koeler is
in dansend schuim vol blinkend lakvernis
en drijven op een aarden kruikje wijn
en laten we ook springen in de schijn
van schepen niets en nergens vrijdag vis
want 'zou en zal' ruikt 's avonds niet meer fris
kom laten we een gat zijn in een brein
want denken sterft…
Metgezellen,
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
512 een scheepsbel
klinkt in dag en duister, om
de tijd af te tellen is om
het schip te verlaten, wat
in aangezicht zinkt in
in de kolk van een doel
op een gehoorde klip,
de sirenes hun gezangen
laten klinken en de was
te laten stollen in de oren,
de weerstand zal ondermijnen
in een rusteloos verlangen
hebben matrozen het licht
laten schijnen…
Kosmosgedicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
567 De zon straalt een ware schijn
in een tel vervaagt ons bestaan
floreert een minuut beschaving
spuwen vulkanen leeg in een uur.
Dit is haar dag: een spetteren
van vlekken op haar huid.
Lussen die de hemel likken
in vuurtongen te pletter gaan.…