2176 resultaten.
DRACHTENS AARD
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
263 Het geweldige dorp
haalt welwillende wervelwind
van stuwen en vorsen
vol verlangen naar zich toe
gebouwen met daadkracht
en strijd om het geld
rijzen tussen woningen
en wijd boerenland
zenden hun stem en waren
over heel de wereld
nijvere trots van Fryslân
schalt door Azië
en Zuid-Amerika
kunst van beeldhouw- en schilderwerk…
Zielig
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
1.385 Ook als dat je is gelukt
En je denkt: ik heb ze beet
Dan zegt plots je oudste dochter
Paps, voor ik het vergeet
Jij wordt straks een trotse opa
En ik pink een heuse traan
Verdomme meid: Ik opa?
Zie me hier nu toch eens staan.…
niet zeuren
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
927 hoe velen mokken
thuis gebleven
stil gezeten
als makke bokken
op de haverkist
nu in de wacht
op een teken
waar zij welzeker
achteraf bekeken
zijn gemist
spekkopers
vraag ze beter niet
ze spreken niet
de zemelknopers…
Onevenredig
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
816 Het leed waar ik jou van vertel
telt meer leden, is meerledig
levens vol verhalen - ledig
in genen dele, wat ik verdedig
is de stelling: evenredig
is half leed nooit echt gedeeld
als een van beiden lipgezegeld
verborgen bron niet meegedeeld
in 't graf meeneemt: onevenredig…
Poëtische fluistering
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.055 pirouette
van geurige boterbloemen
het lied van de zon
voert over de meidoornhaag
de appelbloesems
blauw glanst de lucht
en over de leeuweriken
die zich uitbundig
laten meevoeren
door de straten, dansend
bedwelmt ze de stad
met woorden
met een glimlach
van deur tot deur
over de vijvers in het park
vliegers in de wind
een zwaan die trots…
Op eigen benen staan
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
2.048 vrienden’ en aftershave
viel eenzaamheid niet meer te ontkennen
tot leegte pijnlijk overbleef
en toen zij is vertrokken
vol schuld maar vastberaden
wenste hij haar het laagste toe
om zijn smart te ontladen
de blijvende verbanning
is iets wat steekt in haar
want woonde hij niet opnieuw samen
nog binnen het half jaar
schrijnend is de trots…
Pa
hartenkreet
4.9 met 88 stemmen
1.476 ik op de door jou bedachte wijze
regelmatig mijn vuisten heb gebald
Ik zou je willen zeggen
dat ik werk en privé goed combineer
en dat ik je stiekem
toch een beetje kopieer
Ik zou je willen zeggen
dat ik dagelijks aan je denk, een keer of twee
en zelfs je rijbewijs
nog steeds zit in mijn portemonnee
Ik zou je willen zeggen
dat ik trots…
Maar mijn hart huilt .....
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.488 Ik moet trots en blij zijn
eindelijk gaat het nu gebeuren
Een eigen appartement, echt fijn
jij redt het wel, dus niet zeuren
maar mijn hart huilt ...
Ik wil je bedanken voor al die jaren
dat je was mijn oudste zoon
Deze liefde valt niet te verklaren
het houden van is er gewoon
maar mijn hart huilt ...…
De nachtuil
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.724 Ik spies hun warme vacht aan mijn klauwen,
stil hun angstig piepen met trots vertrouwen.
Ik rijt het hete bloedend vel los met mijn snavel
en vreet het nog dampende vlees op mijn kavel.
Al wat binnen lag komt door mij naar buiten;
zo weet ik 't wilde tieren van haas en muis te stuiten.…
verleden, heden en toekomst
hartenkreet
3.0 met 14 stemmen
15.002 In het verleden miste ik immense trots
Zoals ik die in het heden voel met jou aan mijn zij
En die we in de toekomst zullen uiten, want dat gaat nimmer voorbij.
In het verleden miste ik,
Het heden met jou,
Weet ik dat jij bent, mijn toekomstige vrouw.…
Een rijk van dwang en duurt niet lang
poëzie
4.3 met 10 stemmen
5.327 Als een koning vrije lieden,
Op een ongewone voet,
Uit een trotse overmoed,
Al te vinnig wil gebieden;
Daar en is geen twijfel aan,
Of 't en moet er kwalijk gaan.…
Volwassen worden.....
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
2.984 't Was een klus voor deze zoon
Maar zowaar je zag hem groeien
Zowel van binnen als van buiten
Hij kreeg er zelfs schik in
En waakte over zijn duiten
Nu staat hij stoer te praten
Over hoe goed het met hem gaat
En wij kunnen meegenieten
Zoals hij in 't leven staat
Volwassen worden was een ramp
Nu is hij best wel tevree
En is hij trots…
Tegendeel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
968 het heeft geen zin, en ook geen enkel zinvol doel
om deze woorden op te schrijven, dit sonnet
mist vast en zeker ook zijn trotse feestbanket
en duidt ten hoogste op een donker voorgevoel
het diepste te verwoorden in een kort gedicht
met beelden uit een nog onzichtbaar koninkrijk
het blijft toch een uit de lucht gegrepen praktijk
waardoor het…
de speerwerper van Polykleitos
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
718 mooi, dit olijfolie glanzend lichaam,
blinkend wit, uit marmer gehouwen,
zo soepel, in verleidelijke torsies,
onderhuids, sterk en krachtig zijn
de soepele, gespannen spieren
van zijn geheven rechterarm, die trots
de bronzen, scherp gepunte speer draagt,
hier en nu, mijn beeld, is het moment,
nu, vlak voordat de bronzen speer jouw
sterke…
Het kwaad sterft tussen lakens
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
1.408 loopgraven front
Maken me telkens weer stapelgek
Miljoenen jongens sterven in de drek
In een oorlog zonder duidelijke grond
Wegens lafheid geëxecuteerde soldaat
Die in shock niet voldeed aan z'n plicht
Ik zie Mata Hari's witte gezicht
Als ze voor het vuurpeloton staat
Ik zie mannen in clownesk uniform
Paraderen met vrouwen achter het front
Trots…
Steunwieltjes
hartenkreet
3.5 met 25 stemmen
2.351 Het kereltje rijdt op zijn fiets
vertelt trots dat hij al groot is
Steunwieltjes vindt hij maar niets
want dat is iets voor meisjes
Het Joggerspad rijdt hij wel af
dat komt omdat hij al groot is
Zijn buurmeisje vindt hij maar maf
zij rijdt nog met die wieltjes
'Ze is een meid en kan niet veel
het gaat niet zonder die wieltjes
ze fietst…
EVOË
poëzie
3.0 met 6 stemmen
3.709 Ik ga mijn leven in orgieën door
Van vol muziek en vreugden onuitspreeklijk,
Daar 'k ál smart in losbándigheid verloor,
Want dít lijf en mijn trots zijn onverbreeklijk;
Wijl achter me aan een óp-zich-drommend koor,
Heel 't schone lijf bewegend wild en weeklijk,
Luid-feestende optocht, danst en ik dans voor -
O, mijn los-voetigheid is…
Niet steil
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
944 lang krullend haar, mijn moeders trots
werd iedere morgen uitgeborsteld
de marteling hield maar niet op
verwenste haar, en niet alleen in stilte
wat ik maar steeds niet kon bevatten:
dat lijden nodig was om mooi te zijn
en meer nog dat ik dan mijn moeder
daar eeuwig dankbaar voor zou zijn
als puber had ik het al gauw bekeken
de lijdensweg…
Buurmeisje
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.388 Zij wuift trots lachend
in mijn richting.
Ik beloon haar
met bewonderende ogen.
Zij rolt voorbij het bruine slagvenster
van mijn overbuurs huis
en de drie witte berken
langs de slootkant.
Dan is zij verdwenen.
Links van mij
wordt het uitzicht afgebroken
door de vooruitspringende garagemuur.…
Door het 'lot' gegrepen.
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.831 Begin oktober op weg van school naar huis,
zo trots op je scooter,
die je mocht door drie kilo aan te komen,
zo reed je in de wind.
Bij het stoppen gevallen, en je scooter oprapend
geraakt door een vrachtwagen, achteruitrijdend, je niet gezien.
wielen branden over je heen, het was je 'lot',zo jong, zo onwerkelijk.…
college zadelpijn
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
840 gister in de metro
een drent ontmoet
met batavus en alpino
hij riep waar zit die knop
ik liet hem binnen
zijn expertise was het zadel
hij toonde trots zijn buidel
quick lock met GSM d'r in
gezegd dat 't er puik bij hing
pads waren beter om te spreiden
dat concept drukt naar je instelt
vooral in 't kruis raak je ontkneld
al blijft…
ZINLOOS GEWELD
hartenkreet
2.8 met 16 stemmen
1.719 het hol
Verblind door het duister
En de maag meer leeg dan vol
Vier verkenners op het pad
Vonden hem ternauwernood
Maar op de lange terugreis
Vroor de jager dood
Zo was volkomen zinloos
Deze lange tocht van speuren
Waar men aan het eind
De sneeuw toch rood zag kleuren
Dus voortaan zal men denken
Aan de tijd en aan het geld
Voor men de trotse…
Onmogelijk
hartenkreet
4.3 met 15 stemmen
2.185 Ieder keer is een zonde,
dat weten we allebeide,
maar ik voel me vreselijk trots,
met jouw lekker,
aan mijn zijde.
Ik mis je iedere keer opnieuw,
toch kies ik bewust voor jou,
jij bent voor mij de enigste,
waar ik,
het allermeest van hou.…
Dichters mollen trollen treurig
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
681 trollen trappen treurig traag tegen
zorgend zachte zoete zuigende zinnen
klassiek koel kijken kan kollen krachtig killen
maar moedige mensen maken meesterlijk
miezerige molletrollen met moeite mak
trieste trotse trollen treuren traag troetelig treuzelend
de drang der duistere doodslag deed de demonische das
om onzichtbare overgevoelige onmin…
Aria
netgedicht
4.1 met 27 stemmen
4.920 Staccato doornenkransen
Rozen slingeren om ranke polsen
En de echo dreunt
Blauwgebalde pauwenveer
Het trots crescendo van de zon
Omglanst het zwarte watervallend haar
De echo dreunt
De sluike handen om het schrille hoofd
Geknielde pantserheld vertrekt zijn
Krom verwrongen mond en monotone schreeuwen
Stijgen hemelwaarts
De echo dreunt…
merkwaardig
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
913 de goede God bedacht dit meesterwerk
zijn vakmanschap is waarlijk onomstreden
verdrongen zijn de deurwaarder en klerk
zij haalden trots en aanzien naar beneden
het oord waarin wij wonen is een merk!…
RAAM-LIEDJE
poëzie
3.1 met 7 stemmen
2.243 Doch diep in de tuin
Hangt alle loof schuin,
Druilt of pruttelt van neen;
Och, de arme bloemen
Verbeuren haar roeme,
En hoorden nooit van geween –
En wat was een roos,
Niet een bolleboos,
Een rijke, een trotse, een vlotte;
Nu klont tot een prop
Er iedere knop
En moet in schamelheid rotten.…
Confiteor
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 Het rollen het tollen het is zijn trots.
De wereld zijn religie.
Voor mij niet meer. Roodpijpenstelen
miserie kabbelt
de ochtendnevel voorbij. Groen
zag grauw en grauw
heeft teveel kou gezien.
Ik sta stil en schep het schril
stilleven op papier. Het evenwicht
is nog lang zoek.
Vanaf nu geloof ik in
de mens. God in mij
hij lacht.…
DE KRUIDENIERSTER
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
2.638 Onder de toonbank houdt de la verborgen
een dorps-historie, die geen derde ziet:
de trots, de deugd, de neergang en de zorgen,
in briefjes-van-de-week, betaald of niet.
De winkelierster kan geen naam vergeten
van de eigen mensen, of van wie, bedaard,
met ogen, die van wind en verte weten,
verankerd liggen, tot hun schuit weer vaart.…
herinnering aan Cordoba
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
582 die nacht waren we elkaar
zo onverhuld genaderd
het onbedekte raam
gaf uitzicht op de stad
in tijdloos niemandsland
leken eigen werelden verdwenen
de liefde nam de overhand
we bouwden langzaam op
een kathedraal van nieuwe dromen
en overzagen overnacht
wat weg zou vallen
en wat komen kon
trots als we waren op wat bleef
van vroeger levens…