24248 resultaten.
Broer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
705 In de zomer
van de laatste rozen
zonk jij weg
in de tijd
loste op
in sterrenstof
voorgoed
als een onaf hoofdstuk
in een nog onvoltooid boek.…
verliezen in roodwit hun bloem
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.011 weer loop ik op
het maagdelijk groen
de dodenakkers bloeien
verliezen in roodwit hun bloem
op de uitgestrekte velden
ze glooien in de ochtendzon
de naam op marmeren stenen
gebeiteld is hun laatste woord
niemand weet meer van de moord
op deze vaderlandse helden
in het fluisteren van de wind
hoor ik vaag nog de sirenes
angst en pijn zijn…
dan verknekelt verstand
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.373 breek sterren
uit Gods firmament
doof koude vuren
in bakken cement
verhard ze in tijd
in het zwart van de gaten
zoekt de hemel zich kwijt
splijt de maan in
haar laatste kwartieren
dan is er geen licht
om de dood te versieren
geel is de schaduw
het duister legt af
in de kou van het graf
dan verknekelt verstand
in het botsen van botten…
kaalde me tot op het bot
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.418 ik had me opgetuigd
met alles wat dit leven gaf
een stuk verleden in het graf
zo trok ik aan de bel
ik was geen del, wist
dat je me graag geloofde
beloofde me boeketten mooie
woorden als ik maar bij je hoorde
je raakte aan verdriet
waarvan ik niet méér wist
dan tranenstromen over wangen
zette me in mijn geheim gevangen
plukte alles…
Waterkuil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Vier orgels vertrekken tezamen
Ze schrijden met slepende benen
manmoedig maar moeizaam
Ze hebben de hoeden
van hoger gezag op
Hun sleepbenen reiken
naar achteren, langer en dunner
Hun schouders zakken
steeds schuiner naar voren
Ze vallen, de hoge pijphoeden
kruipen vooruit met armen
zwaaiend en maaiend
door slap wordend zand dat
vermoddert…
volg het krullen van de lijn
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.897 ik zie de golven overslaan
hoe donker wordt verzwolgen
hoe wit maar steeds blijft gaan
ik volg het krullen van de lijn
het schuim verdwijnt en laat
de diepte zwart verschijnen
ik draai en kolk mee
het sissen wiegt verleiding
ik voel de vrijheid van de zee
nog aarzel ik terwijl
het water langs me gaat
vandaag zich spiegelen laat…
Begraafplaats
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
532 De begraafplaats
Vroeger liep ik daar met een grote boog om heen.
Ik had daar niets te zoeken.
Maar nu, nu kom ik er elke dag
Om mijn overleden zoon
Te bezoeken.…
voor beide moet ik springen
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
993 ik wankel tusen afgrond en ravijn
voor beide moet ik springen
ik haat het eeuwige onzekerzijn
waarheid zal tot keuze dwingen
de weg ben ik al kwijt
geen handen om te helpen
als ik diep in me kijk
zie ik slechts lege schelpen
gebroken zonder kleur
het leven is verdwenen
in de stilte van mijn huis
voel ik me niet meer thuis
ze zwaaien…
zijn vingers al ontsloot
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.730 de schreeuw, ze voelden
het gevaar in kippevel
de angst opkruipend langs
de ruggegraat, de hel
ze holden naar de kant
met ogen groot van
moord en brand, de
massa zinderde van stilte
ze zagen zijn paniek
voelden hoe de dood
hem langzaam wurgde
zijn vingers al ontsloot
de witte vlek met leven
dook voor de derde maal
het water sloot…
in rood vaak de dood schrijft
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.602 ik viel de
afgrond voorbij
de bodem bood
geen houvast
meer voor mij
ik landde
op glas dat
gebroken was
de scherven
rechtop in het gras
ze kerfden
mijn huid in
wanden die gaapten
randen verplaatsten
tot een open geheel
ik vergoot
al mijn bloed
dat in rood vaak
de dood schrijft
mijn ziel viel niet mee…
dat naar vrolijk rook
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.764 daar komt hij aan
de anjers in het cellofaan
grote stappen en ruim
met zijn armen wapperen
je hebt hem nooit
gekend die grote vent
een glimlach van niet weten
veel vergeten om zijn mond
je wist nooit waar hij
stond als je hem nodig had
hij koos ook geen partij
als jij verloor in het debat
hij had iets luchtigs
dat naar vrolijk…
de aarde die ze wenste
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
2.024 je oogde verte
maar je hand
was warm
naar mij toe
je stem was vlak
trekken diepten
zonder tranen
je gezicht zo moe
we brachten haar
de aarde die ze
wenste, huilden
voor de laatste keer
de merel
die we hoorden
toen we kwamen
floot niet meer…
de tijd trekt kruisen krom
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.140 ik breek de takken
een voor een
weet dat de boom
gaat komen
het is een droom
maar voor de zekerheid
heb ik het touw met
lussen meegenomen
ik zie de graven
langs de weg
geblakerd door de zon
de tijd trekt kruisen krom
vergeten zijn de
woorden uit het hart
ontbonden is het vlees
gedachten zijn ontward
hang ik de leegte op
die…
landen was me zachter voorgelogen
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.659 de zon verschraalde
takken stalen licht
uit ogenblikken
dat ik inzicht had
ze zouden me
de hemel moeten wijzen
maar bogen over mij
en tunnelden mijn pad
ik kon niet verder gaan
het dwarsbomen hield aan
een angstsprong was de eis
ultieme vrijheid als mijn prijs
de vlucht bleef
spoorloos in de lucht
mijn gedachten zijn gevlogen…
koud, de geur van oud
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
883 ik voelde
dat je binnenkwam
je tochtte door de deur
koud, de geur van oud
het kraken
van de vloer vertelde
me je boosheid, onmacht
en verval van kracht
ik hoorde je
in ademhalen hijgen
happen naar een beetje lucht
vluchten voor erin te blijven
ik heb
je ogen nooit gezien
je blikken joegen angst aan
vilden me als ik niet wilde…
het blauw dat gele koren zingt
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
1.033 handen klauwen
naar houvast
groevenloos voelt steen
nog zachter dan de dood
in uitzichtloos verglijden
het blauw dat
gele koren zingt in het
glooien van de hellingen
verblinkt als stilte in de
samenkomst van dalen
is wit het graf dat
sterven heeft gebaard
rust die neerdaalt
in de laatste strohalm
die als roos geworpen is…
langsrazend staal in plastic lichtgewicht
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
711 ze vlogen op
verjoegen zicht
langsrazend staal
in plastic lichtgewicht
lichtgeraakt
de vleugel haakt
en fladdert in
een zielloos togen
geen bumper is verbogen
maar als een coryfee
neemt snelheid de
gebroken vrijheid mee
de vogel vlucht
een vleugel weg
en op de baan
zijn veren zo vergaan…
je aaide bomen langs hun bast
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
958 ik zag je
bij de sloot
je passen liepen
veel te groot
het water trok
je aaide bomen
langs hun bast
vroeg om vergeving
op de tast
het ruisen knikte
je ogen dwaalden
in het groen
zochten reden
het te doen
de zon verschimde
het water week
de zon vergolfde
in je spiegelbeeld
en draaide af, bladeren
dwarrelden een graf…
wie deelt het leven met de dood
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
989 het mes dat wacht
en zonder spreken snijdt
de huid tot helften splijt
vrouwen zuigen het verboden
vocht, stromen dat niet mocht
vaten worden afgeklemd
stilte is al overstemd
door het ruisen van de pompen
bloed wordt levend opgedronken
machines zijn aan het ontwaken
terwijl de patient nog ligt te slapen
wie deelt het leven met de dood…
magere hein
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
961 je zeis
is botter
dan je woord
je maait
geen oogst
omdat je
voor de dood
al lang
verloren bent…
bloeide bloemen voor de dood
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.316 groeide dwars door muren
schopte tegen normen aan
wist dat het niet lang zou duren
want niemand nam iets van je aan
je graaide naar het beetje
aandacht dat het leven je nog bood
versteende langzaam zonder warmte
bloeide bloemen voor de dood…
en zacht pulseert de dood
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
1.316 druppels kleuren
licht, het regent
duizend rozen
harten scheuren
warmrood, en zacht
pulseert de dood
handen breken
in verleden tijd
vrijen weer vandaag
kom ook morgen
want de uren
gaan zo traag
keer het leven om
neem een andere horizon
verlaat de dromen
ontwaak toch
uit de slaap en laat
de dag maar komen.…
Memento mori
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
670 Na het veertigste levensjaar begint het uitstel
We zijn allen hetzelfde lot beschoren
Toch leven we als onsterfelijken
Maar die ene zoete zalige troost
Die wacht ons allen
Zijn naam is groot
Hij is de grote gelijkmaker
Je kan op hem vertrouwen
Aan hem toegeven
Laat hem zijn werk doen
Zie je bewegingsvrijheid ingeperkt
Meer en meer
Hij…
Stille Tuin
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
1.161 de weg
naar Tongeren - verblijft
de stilte, op deze plek waar
goden met de doden bewegen
als reizen
de grens ver schemert
als in een visioen van leven
- dat het golfde over water
ruiste in de bomen
vleerde in duister
nissen van dood -
ik adem, luister hoe ik niet adem
in het netwerk van stenen ruimte
waar alle klanken afgeketst…
Zwartgerokte duistervogels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
232 De wind draagt flarden van ver verleden met zich mee.
Je probeert de namen te onthouden,
krast ze met een droge tak in de koude aarde,
maar de lijst is te lang, de nacht te diep.
Het zijn er te veel, de slachtoffers
en ze zijn allemaal dood.
Alleen de cirkelende vogels blijven schrijven,
hun schaduwen vallen geruisloos over het woud.…
Ik wil sterven
netgedicht
3.8 met 28 stemmen
2.026 Ik wil niet dood
maar enkel sterven
dood is zo definitief
dood is enkel om te erven
sterven klinkt zo lief
Sterven is een zoeter heengaan
dood, ik houd er niet van
dus waarom de dood verkiezen
terwijl ik sterven kan…
Uitweg
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
497 Midden in het leven
wenkt de dood.
De dood wenkt bij het leven!
Niemand wil natuurlijk dood.
Een nieuwe dood
staat niemand naar het leven.…
DOOD, MIJN VRIEND
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
974 Toen de dood mijn vriend werd
bedreigde niet de dood
maar het leven mij
Ik kon geen adem meer krijgen
ik kon geen woord meer uitbrengen
ik kon niet meer functioneren
Niet de dood is de bedreiging
maar het leven
toen de dood mijn vriend werd!!…
winterdeken
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
875 om te duwen
temeer daar in de winter
het glazen plafond
door koude is aangeslagen
en dichter boven
de dode aarde hangt
alles is dan zwaarder
te dragen
het is dan een winterdeken
die over mij hangt…
Het zoetzere roze
netgedicht
2.5 met 35 stemmen
408 jij wist het aardse
als geen ander te
ontvluchten zonder
in verre luchten op
te lossen in de wind
waar loslaten het
welgemeende credo
was van alle volgers
haakte jij je lusten
diep in het willige vlees
striemde met de
zweep het zoetzere
roze dat in vochtig
rood dood of de
gladiolen wenste
met superieure lach
bezag jij de taferelen…