2623 resultaten.
Jij bent zo jij
netgedicht
2.8 met 16 stemmen
1.683 zoals een vogel
die onbegrensd
vrijmoedigheid wenst
op vedervleugelslagen
dromen mee kan dragen
een lichtschelp
eindeloos stralende
zelfs als in de schemering
de aarde lijdzaam wacht
op een donkere nacht
jij bent zo jij
de waterdruppel
die achterblijft
liefdefleuren wrijft
op schaduwblaadjes
van een dorre bloem
het dansende blad…
Geen ruzie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.018 Het liefst ga ik nu schelden
ik ben zo vreselijk kwaad
maar het tegenovergestelde
is waar het nu om gaat
De rust in mijzelf te vinden
om ver boven jou te staan
mij niet aan jou willen binden
en alleen verder te gaan
Dat is nu mijn doel en streven
jij bent een geschreven blad
in een boek dat ik ga weggeven
maar dat ik nooit echt had…
Een najaarsblad
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.163 Toen daalde een purper blad,
Dat Hij beschreven had,
Mij ritslend in de hand
En stak mijn hart in brand.
Ik voelde zwéven weer
Mijn hoop op brede veer,
Ik wierp de dode steen
In 't meer, waar zon op scheen.…
Maaltijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
430 Elke trilling van het blad
eist aandacht op.
Ik heb het wel gehad,
ik overweeg desnoods een totale denkstop.
Is er iets anders dat het bloeden stelpt?
Ik heb geen ruimte meer om over zaken te verhalen.
Nu niets meer helpt,
wordt het tijd om gedachten te vermalen.…
Ruizelt zacht vergeten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
657 bladeren en meer dood hout
jij bent nog echt
niet oud en versleten
maar ruizelt zacht vergeten
de screen
is al geweest voor het
lichte falen van je geest
verborgen wortels
komen langzaam bloot
in het fysiek mankeren
het trotseren
van de elementen
zal je zwaar blesseren
het bordje op je bast
zegt wie je bent omdat jij
zonder blad…
de aderlating van verlangen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
525 sober
collectief, het is de late schemer
die zich uitstrekt alsof het ontwaken
een herrijzenis is
geraapte stenen doen geen kwaad
de mantel kraagt aan de warmte van het
lichaam het gebiedt het leven de tijd
te herzien en de illusie om dromen waar te
nemen is het bont van de laatste vos
een late bloei kent haar vrucht
en kleurt het blad…
Februari
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
679 De perken ogen doods, niets wil er groeien
alleen de vlinderstruik draagt nog wat blad,
maar verder heb je ’t dan ook wel gehad.
Toch is er één die volop staat te bloeien:
de winterprunus met haar roze kruin
belooft op voorhand lente in de tuin.…
Uitgezonden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
505 'n onbeschreven blad, ging vol idealen de uitdaging aan
onmogelijk voor te stellen hoe het precies zou zijn
de inzet honderd procent, vrede was de missie
in een land dat je vreemd was zo ook de verwikkelingen
als 'n vlieg raakte je langzamerhand verstrikt in het web, dat oorlog heet
van vrede leek geen sprake, toen granaten om de oren vlogen…
Het groene woud
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
568 Bijtende kleurrijke stralen
priemen door het rijpe blad.
Doordringend geluid van een
onzichtbare bosuil
doorbreekt een stilte.…
Dagdromen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
665 Elk rozenblad kent een specifieke ontlading van jouw creatie
zo kan ik dagdromen bij elk blad van jouw inspiratie.…
Vroeg en laat.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.640 't Open roosje, rijk van blad,
Zei aan 't nog gesloten knopje,
Dat aan 'tzelfde steeltje zat:
Zie eens, dik onaartig propje,
Zie, hoe luisterrijk en schoon
Sprei ik al mijn schat ten toon! -
't Knopje zweeg en hoorde 't aan;
Maar de middag kwam haar wreken,
Deed haar boezem opengaan,
En de volle roos verbleken.…
De hemel is van klei
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
488 O jij voortvluchtige mens
mijn noorderlicht is je beschermer
synthese van zovele gezichten
tot het blad zich keert, maakt
het je slachtoffer en betaalt
werd met vernietiging terug tot
voor wat je schatplichtig was
het was die tijd die vrede wilde
maar niet kreeg, het huis de
luiken sloot, het zonlicht zweeg,
je dacht het aardse licht…
Waar een lichtje dooft
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
860 Als het licht het leven dooft
van het eens zo artistieke hart;
dat van woorden vlinders vormde;
vervlochten bloemen rond het eens
zo groene blad.
Als het licht het leven dooft
van het ooit zo waarachtig hopen
op dat sprankje eeuwig licht, dat de
duisternis voor geluk moest kopen.…
Dikke eik/linde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
476 Eikweg
Ellersinghuizen
is weg
in de 17de eeuw gepoot
werd hij zo groot
dat 4 man armen gespreid
hem konden omvatten zo wijd
maar hij ging dood
is in 1975 gekapt
dan toch maar
de grens over
in Heede, daar
aan de Hauptstrasse
staat een linde
van 1000 jaar
die je met 4 man
lang niet omvatten kan
die fier overeind staat
elk jaar in het blad…
Voor later
gedicht
4.6 met 5 stemmen
10.374 Later, als al dit schoon voorbij is,
want tijd neemt liefde, vreugde, smart –
als elk van ons weer droef en blij is
dicht aan een nieuw gevonden hart,
dan zal ineens alles vervagen
bij ‘t zien van dit vergeten blad;
je zal weer dromen van de dagen
toen we in elkanders ogen zagen,
toen ik je zo heb liefgehad.
----------------------------…
Stom boek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
477 zinnen versleten
vergeeld papier
de kaft bind niet meer
een uitgekauwd verhaal
op een of andere manier
niet helemaal uitgelezen
nu vallen de pagina’s
door elkaar op de grond
er is geen touw aan vast te knopen
toch wil ik weten
in welk hoofdstuk het stond
het moraal van het verhaal
het moet wel fictie zijn
ik zoek het laatste blad…
Sluitstuk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
511 ogen-
door het boek
dat jaar heet
gesneld
Weer
was er strijd
zonder enig held
werden kinderen
heimelijk geboren
Weer
bliezen politici
van hun hoogste toren
werden er meningen gegeven
oordelen geveld
Weer
werd er door
jonge meiden
op plein en plek
geginnegapt
Weer
blijkt geld
het slijk der aarde
als je door
ritselend blad…
droogt gras tot hooi
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
597 ik heb de vlinders
weer zien fladderen
ze vraten hun cocon kapot
in een zomer die niet stopt
geel droogt gras
tot hooi in droogte
vergeten is de plas
die koeler dan ooit oogde
bomen zuchten in
de luwte van hun blad
de regen is vergeten
dat zij ook schaduw nodig had
kom donderbui
verlos ons van de zon die
zeven weken lang…
Peinzend door de seizoenen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
620 veld
‘k Had nooit gedacht dat ze voorbij zouden gaan
Maar geloofde nog in eeuwige jeugd
Op die plek waar ik ter wereld ben gekomen
’t Is voorbij, de lente en de zomer
De natuur duidt thans het herfsttij
Nu loop ik hier als oude dromer
Mijmerend over de tijd van toen
Op dat pad tussen die hoge bomen
Waar na herfst en winter
Weer nieuw blad…
achter dubbel glas
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
894 dunner wordt de wind
vlaagt speels in
haar verschralend raken
zij rolt en tolt het
drogend blad vertelt
van troosteloze kou
in eerste winterse verhalen
de zon is later in
verschijnen haar licht
lijkt langzaam te verijlen
de warme gloed
van zomer is nog
enkel voor de dromer
achter dubbel glas
nog heeft de vorst
niet toegeslagen…
Nog wat te goed?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
406 Zomerzon blakert
kruin tot een blad-loze tak,
schildering in okerbruin
Gaf haar twee rozen,
slechts gaf zij mij maar één zoen
houd nog wat tegoed.
Stiltes tussen woorden
in breedste zin, daar put ik
de adempauzes uit.…
Dan vlindert soms de vlinder door een korte nacht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
459 Als het licht het leven dooft
van het eens zo artistieke hart,
dat van woorden vlinders vormden;
vervlochten bloemen rond het eens
zo groene blad.
Als het licht het leven dooft
van het ooit zo waarachtig hopen
op dat sprankje eeuwig licht, dat de
duisternis voor geluk moest kopen.…
Ik wandel.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
613 Ik blijf gespaard van ongemakken
Ik wandel van het pad af,
mijn enkels in de bladen.
Wat is het toch weldadig,
zo in de herfst te baden.…
De verloren tuin
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
812 Door nevelflarden omgeven
met opkomende zon uit het verleden
komen beelden van een gelukkige jeugd,
herinneringen aan weelde
Een beschreven blad dwarrelt
om zijn bestaan, echter meer ruimte
brengt ook onzekerheden wanneer
het vraagt om houvast los te laten
Bomen omgaven mijn ouderlijk huis,
in onze tuin liepen kronkelpaden
vol met bladeren…
afgeknapt in wilde schoning
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
758 langs onderkanten van
een strakkendblauwe hemel
de storm betaalt met regen
maar bepaalt zijn eigen prijs
de restanten uit een herfst
die ooit oogstrijk is geweest
in nagelaten groei aan takken
die de winterkou niet hebben overleefd
breken in het vlagen van zijn kracht
afgeknapt in wilde schoning
der natuur, zo krijgt het jonge blad…
Onzichtbare steden
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
448 Daar achter de bergen
moeten mensen wonen
in fantastische steden
Opgestapelde huizen
torens in zevenvoud
in de rivier, onwerelds
rijk van het goud
dat zelfs stroomopwaarts
aanslibt op de stenen
waar vlinders blok na blok
bloempotten vinden, en blad
voor de rupsen, hun kleuren
een schitterend patroon
een vertrouwd geheim
dat het…
Geroezemoes
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
502 Ik reisde meer dan vier uur
Om een uur bij hen te zijn
De volgende dag zat ik weer
in trein en bus voor nog een jarige
Toch was het doel niet het enige
Ook de reis was het waard
Zoveel gezichten,
vergezichten, gekleurd blad
Moeders die kinderen in en uit de trein
Mensen die hun mobiels lazen
Een pasgeboren baby in de kinderwagen jammerde…
Slinkse streken
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
439 wij wisten van
het paradijs
schoonheid
en verlokking
zonder enige eis
maar niemand
had ons de
omgangstaal
van blad en
bloemen geleerd
hoe zij zich
in de verte al
profileerden
met kleurrijke
grote harten
en die naar ons
keerden voor
visuele contacten
door een innemend
wiegen op de wind
ook onderscheidden
zij zich in vorm…
Eikels
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
238 misschien geen enkel nut
dit schrijven, mijn leven, mijn gedachten
en het is ook maar de vraag
of het allemaal ergens naar toe gaat
soms lijkt het nergens dichterbij dan ooit
positief denken en zo in het leven staan
elkaar altijd na praten, en na elkaar praten
geduld uit oefenen op het geduld
herfst lacht ruw zijn eikels bloot
voor menig blad…
alles zien niets begrijpen - voor C.Nooteboom
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
487 niet per ongeluk
de woorden die
als wolken over
de vlakte stromen
de Japanse notenboom
zilveren abrikoos
met waaiervormig blad
niet zomaar
het vleugelloze boekenvisje
dat zich in de kelder laaft
bekende wegen eet door
verweesd papier
de trage slagen van
een verdwijnende vogel
in helder licht
niet eenvoudigweg
het gedicht van…