3967 resultaten.
De visser
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
635 Hij weet het is een kwestie van tijd
om de talmende schemering
te bedwingen met zijn scherpe haak.
Maar te snel vertrouwd
doet hij zijn glorie binnenhalen
en vangt de zoete pierenlucht
van een winnaar in de maak.
R.J. van Tol…
Herfstliedje
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
743 't is steeds
't zelfde liedje
in de schemer
van dit stukje leven :
't regent, 't zegent
de pannen worden nat
van mij mogen ze
als ik maar droog blijf
nu even geen droge draad
meer aan m'n lijf
want wind en regen
hebben een verbond
zo draait 't wiel
van jaargetijden rond
en zal na regen
wel zonneschijn komen
laat…
een donker bos 1
gedicht
3.6 met 19 stemmen
11.861 Schemering die het toevouwt, boom, weg, bos. Ik
wandel langzaam los van mijn aanwezigheid.
----------------------------------
uit: 'Klein Rozendaal', 1983.…
Het wezen der poëzie en de donkere dagen voor Kerstmis
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
1.423 De vraag bleef hangen
in de schemering
die het ouderhuis opslorpte,
de vallei toedekte,
aan de rivier van mijn jeugd
haar glans ontnam.
De duisternis viel snel
op deze donkere dag
voor Kerstmis.…
Ruis in regen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
650 jouw afscheid vult gaten
van eenzaamheid
die uit het zicht hoorbaar
vreten aan vlees en botten
van vlinders in de kamer
die in de schemering blijven
rustelozer dan ooit tevoren
de nacht draagt
mijn raam voorbij de wind
verder dan het koele laken
dat vleugels snijdt tot
smalle repen verten
mijn ogen wekken stilte
als langzaam…
Ghazal I
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
709 De wereld draait nu de schemering in -
flitsend doorkruist een meeuw het licht.
De dichter staat erbij en kijkt ernaar,
verlangend naar oorspronkelijk licht.
tekst 121207 herdicht…
Het hoofd gebogen
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.112 laat de dol geworden wind maar waaien
zodat bruin zand van alle stoffige wegen
blijft plakken aan mijn betraande gezicht
wat kan me mijn verschijning nu schelen
als m`n hart niet te zien is door vele vegen
laat de suf geworden zon maar ondergaan
zodat de schemering van nog een avond
me kan nemen met een stuipachtige zucht
ik heb het hoofd…
bloemen op het kerkhof
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
791 de wind lag stil in lauwe lucht
terwijl ik kuierde naar jouw
gesloten graf
ik rook de geur van rozen nog
die ik had neergelegd
in 't dunne twijgenhout
een bloeipartij
waarvan ik dacht
de vlinders vliegen lang genoeg
wie zou me storen daar
waar de verwarmde bloem
zo roerloos lag op jouw gezicht
de schemering bedroog
de avond viel…
De golven van het leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.801 Op de golven van het leven
dobberen we allemaal rond
vanuit het licht naar schemering
rustig of wild naar de morgenstond
De golven van het leven
niet iedereen houdt ze in bedwang
niet voor iedereen altijd bruisend
soms een onzekere samenhang
De golven van het leven
ze bezorgen eb en vloed
dat wil zeggen veel verdriet
of juist heel veel…
Na de regen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
747 In het rood
een uitgesteld verlangen
de ondergaande zon
extreem in elke kleur
buigt in de laatste bui een boog
in purperen schemer wacht de nacht
de dag is weer volbracht
een volle maan
in 't midden van de boog gedacht
kleurt zich na 't wijken van de wolken zilver
wanneer het spectrum dooft
is een belofte neergeschreven
het…
voor vader
poëzie
3.3 met 41 stemmen
25.046 waar ben je nu op een klein ritje
in de vrolijke bries van een groene auto
of legde de dag haar handschoen
niet op een tafel waar schemering en
zachte genezing zeker zijn in de toekomst.…
verdwalend in niemand zijn land
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
721 je wekt me
de schemering ruist
op een lichtende vleugel
dromen vervliegen
de nacht houdt
het licht weer apart
we vragen de wind
je te dragen
te koesteren als kind
we wieken
verdwalend in
niemand zijn land
we leggen
de hand op de
schat van vandaag
waar al onze
wensen liggen
te glanzen
in de zon die
we stelen…
uiteindelijke werkelijkheid
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.544 ken geen zorgen
wanneer zonlicht sterft
in melancholie van uren
die de ziel raakt
schemerende nacht
je omweeft met getover
wij zijn één
door ’t zachte licht van maan
schaduwwerpend over ons verlangen
warmend, minnekozend
’t onvergetelijke ligt al in de lucht
in ‘t ademen van gedachtes
aan zoete geur van liefde
tedere omarmende schaduwen…
ik zie ik zie
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
725 het strand danst samen
met de machtige zee
het oeroude zand
vliegt zachtjes heen en weer
en valt daarna
op haar prachtige
rode zomer neusje
zachtjes klinken
haar prachtige lichte liedjes
in een schemering
van
lila licht
in een schilderijachtig portret
en daarna samen slapen
maar niet in bed
maar onder de deken van sterren
wij waren…
Het gerucht
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
674 Zo'n zomeravond, uithijgend
klam en nauwelijks gekleed nog
wegvloeiend naar nachtkoelte
waarin het trillen boven akkers
en velden wegsterft
de leeuweriken wegvleugelen
een maan aanzwelt
dralende slaap zich schuchter aandient
In die sluipende schemering
verschijnt ze, sluimerend
zonder uithalen of grootse gebaren
spreekt fluisterend woorden…
Wat ben ik, dan een vogel
poëzie
3.9 met 8 stemmen
1.843 Wat ben ik, dan een vogel in de schemering?...
Ik ben verliefd, o mijne vriende', en, wen ik zing,
hoor ik de avond-dauw uit zware beuken leken
en, dof geplets, de rillend-diepe stilte breken;
en - 't is of mijn geluid in mijne kele breekt...
Ben ik bedroefd?…
Winterslaap
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
865 Ach de liefde, opwindend
dichtbij en wat onbereikbaar,
zoals de sterren staan,
vaak niet met het blote oog
te zien, als levend stof
van licht voorzien, waar
uit ik dagelijks ademhaal,
verkleeft met de schemer
van de wintertijd, getekend
in het eelt van beide handen
wat zienderogen vergeeld,
wordt het weinig van de zon
in zijn lankmoedigheid…
Hart Voor Kerst
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
2.084 Dennengeur
verdrinkt
in gouden glitter
kaarslicht
mijmert
in flarden
nostalgisch denken
schemering
zweeft
op vleugels
van heimwee
naar schimmige verten
sneeuwvlokken
bedekken schuldgevoelens
met vrede op aarde
de nacht is sereen
en fluistert
vergeving
maanlicht weerkaatst
in stralen
van hoop
sterren
verzonken
in mythische…
KWATRIJNEN
poëzie
3.6 met 8 stemmen
3.020 De schemer valt, ’t al om ons heen vervalt,
wij werden zwakker, suffer, blinder, dover...
Wij sterven, en ons Land sterft om ons henen...
Niets bleef dan regen, dorre bladen, dode stenen,
de wind rukt aan de bladen en de bomen…
Kilte en mist, ons eigen eenzaam wenen.…
Een stem
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
801 Een stem riep mijn naam
zag niemand staan
toch wist ik welke weg te nemen
terug in het verleden
waar schemer nog altijd strijdt
het opnieuw doorleven
de schaduw weerstaan
dan alles achter laten
ballast weg om door te gaan
die stem bracht me ook terug
plots braken wolken open
waardoor het zonlicht scheen
toen besefte ik dat schaduw
voorgoed…
Schemerrood
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
490 De lucht kleurt rood
boven de stad
en de huizen
in het mysterie
van schemer gehuld
Mysterie -
roerloze aanwezigheid
waarin elk in alles versmelt
Maar eenzaam gaan de mensen
want in hun afgescheiden zelfbeeld gestold
in een aldoor hunkeren naar een zon
die hen van hun onbehagen verlost
De lucht kleurt roder
vurige schoonheid
vlam…
Uit de schaduwkant
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
502 met een handvol slaap
dek ik de wereld toe
wens ieder goedenacht
zelfs bloemen sluiten
zacht hun knop onwetend nog
van duisters pracht
in edelstenen fonkelt
leven uit de schaduwkant
als licht na schemer strandt
ook zonder zon
bruist pure levenskracht
langs oevers van de nacht
met open oog en lach
zullen de kleine uren
weer…
Schemervriend
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.195 Het maakt niet
heel veel uit,
fluisteringen
van jouw dromen
verschillen tussen
wat je ooit dacht
maar niet in jouw hart
voorvoelde
toen de droom
de dag
om afscheid vroeg
als tegenwicht
voor de vele gezichten
iedere schemering
nieuwe gedichten
uit diepe duisternis
schemervriend
tussen gisteren en toen
slechts onderbroken…
In poëtisch schrift
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
419 ik heb de bron gevonden
ben ineens verlicht
ken alle inns en outs van
morgenstonden in poëtisch schrift
dans op wolken
speel met zon en maan
schemer zacht met kleuren
als mensen slapen gaan
eindelijk zie ik
als ik naar iets kijk
voel een warme bezieling
in dagelijkse werkelijkheid
los zand is nu gebonden
door water uit de bron
aarde…
De eerste persoon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
460 het woord 'ik' moet een synoniem zijn
voor een kopie van mezelf, een ontleding van samen
een evenbeeld van een kamer, gevuld met schemer
die leegte verdrijft door een kaal aanwezig 'ik'
iets dat begint met nauwelijks en eindigt met definitief
zo onomkeerbaar als een vuurmond uit palagoniet
alsnog breekbaar tijdens het uur van onteigening…
Bij afwezigheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
519 ik zie, ik zie
wat jij niet ziet
het is groen en het beweegt
het slaapt niet
onttrekt zich aan tastbaarheid
holt achter blinde feiten, schuilt
in laaghangende schemer
oogst aanmaningen
en onbetaalde rekeningen
ergens lijkt bloed te stoppen
met stromen
aan verjaarde zonden voorbij
zou het zo eenvoudig zijn
is er droogte na het avondeten…
wit (voor J.Z.)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
533 hij schildert
de woorden uit
brengt ze in alle
kleuren bijeen
het onzichtbare licht
laat ons alles zien
in een gedeeld zwijgen
buigen de trage schemering
en hij voor de stilte
van het leven
het witte hart hangt
in de oneindige ruimte
de mooie woorden
moeten weg
kleuren verdwijnen
lossen op in witregels
er is niets van
het hier…
In de schaduw van de wind
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.308 op het oude bankje
overdenk of ik de dag
zinvol heb doorgebracht
er mag geen dag voorbij gaan
waar ik met spijt op terug moet kijken
want dan zal blijken
dat ik iemand heb tekort gedaan
met een bezoekje
een vriendelijk woord of handgebaar
maar vandaag
kan ik weer tevreden zijn
dank ik God
dat ik mijn innerlijke rust hervind
in de schemer…
Oeverloos laveren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
462 ik wil langer schemeren
om het dubbele in ons
bestaan intenser te beleven
de speels vrolijke kanten
het lieflijk dansante
in het jeugdig bewegen
in schaduwen bijeengeraapt
de desolate wanhoop zonder
uitweg en het ten einde raad
wij blijven bij de grenzen weg
in oeverloos laveren maar zoeken
beide zijden op in steeds proberen
zo juichen…
een zwaan floreert de nacht
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
455 schemering daalt over een vijverpark
alleen de stilte overheerst
alles kleurt nu stilaan donker
vogels fluisteren er nog bevreesd
de maan weerspiegelt op het water
verlicht het midden van de vijver
waar een witte zwaan cirkelt en
rondjes draait met heel veel ijver
ze keek me aan, alsof ze me wilde zeggen:
"ik ben hier nog hoor en ik hou…