10153 resultaten.
Rustplaats
netgedicht
3.5 met 18 stemmen
1.667 Bladeren vallen op de grond,
en lichten op in rood, geel en bruin,
door een zachte lichtstraal,
op een late novemberavond.
Een doodse stilte wordt verbroken
door de helle schreeuw van een vogel
verstopt in de oude treurwilg,
vlak voorbij de oude kapel.…
De klepperman
poëzie
3.6 met 5 stemmen
4.654 geef hem Uw zegen,
Maar mijn oogjes vallen toe,
Lieve klepper! hou de wacht!
Ik ga slapen: goede nacht!…
Afspraak
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.219 het gebouw straalt gezag uit
functionele autoriteit
de vriendelijkheid van de portier
compenseert de arrogantie
van de macht hete koffie
breekt het ijs schots en scheef
vallen woorden in goede aarde
vormen zinnen die verhelderend
de situatie duiden drie kwartier
later is wederzijds begrip
basis voor een stevige handdruk
de auto toont…
Herfstkleuren afscheid
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
2.178 Die bladeren, gemengd gekleurd
In tinten van het stoplicht
Schilderen met zonneverf
Mijn kaaklijn glanzend goud
Wij staan daar in die duinpan
De ansichtkaart voorbij
De eik weet te vertellen
Dat dit nimmer heeft gefaald
Maar bij de laatste ritsel
Als jouw vliegtuig overtrekt
Laat de duinrand met de hoop
Ook haar blad maar zachtjes vallen…
Geen terugkeer
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.074 moeizaam wring ik me tussen
de regendruppels door richting
uitgang langs de lange oprijlaan
staan mensen zonder gezichten
de ruggen naar mij toegekeerd
stampvoetend op de grond naast
de bomen eikels vallen muziek
van Beethoven wordt gefloten
door het zangvogelensemble
abrupte stilte als ik passeer
wegvliegende zwarte kraaien
krassen…
Kerstspel in Egypte
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.461 Je kon een speld horen vallen,
een waterdruppel van een lotusblad.
De zon bewoog traag
tussen de heuvels twee handen
die een oranje ballon probeerden hoog
te houden. Dit spel zonder grenzen.…
Ik wacht
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
1.867 Het wordt al nacht en toch blijf ik
ik ga niet meer
ik wacht
Als de koele schaduw van mijn leed
nog koeler wordt
zal ik nog wachten
Als de bladeren vallen en
als zand de ware grond verbergt
en geen plant nog groeit
zal ik nog steeds wachten
Als een mooie roos wanhopig
treurt na haar bloei
zal ik nog langer wachten
Als de wolken…
tien vragen over herfst
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
663 wat is het dat tanden
doet lossen in de mond
verkleurende bladeren
doet vallen op de grond
wat is het begin
dat de cyclus eindigen laat
wie fluit het in gang
wie zorgt dat het verder gaat
is het de zakkende zon
die haar kracht voelt vervloeien
verschrompelen de vochten
zodat niets meer kan groeien
waarom wordt groen geel en rood…
Najaars geluk
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.207 De wind
speelt met
de druppels
die over de
tafel rollen tot
zij vallen op
een blad
dat gekleurd
wacht
op een
zachte dood.
Binnen
wordt stil
bemind
voor de
open haard.
Men kan
het geluk
niet op
daarom
blijft er
zoveel
geluk
ongebruikt..
Geluk van
een vakantie
vriendschap
in een ver
zonnig oord.…
waar ’t pad zich kromt
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.123 rijm omklemt het kransgebonden dennengroen
asgrauwe gezichten voor opgebroken aarde
opgepoetst geel koper vastgenomen
om ‘t aardse te laten zinken onder geklaag
van hoop en het luiden van de dodenklok
ogen dragen tranensluiers
bij ’t vallen in die onbekende leegte
handen schudden rouwverbonden
zwijgende seconden lang
alleen jij blijft achter…
WOORDEN (2)
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.092 Woorden
snoeren mij de mond
lichten me beentje
vallen over mij heen
als sneeuwvlokken
als herfstbladeren
als woestijnzandkorrels
woorden
bezorgen mij kippenvel
doen mijn haren recht overeind staan
slaan waarschuwingen in de wind
raken kant noch wal noch gemoed
de doolhof die woordenschat heet
sluit zijn ingang hermetisch af
verbergt…
de diepe waarde
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.072 gedachten
niet kunnen
verstaan
als ik vertel
van mijn droom;
het zoeken
naar gevoel,
dan kan ik
nog zoveel
duiden
jij zult nooit weten
wat ik bedoel
zeg mij
wat gaat er
om in jou
ik weet,
nu gaat het
mij niet aan
alleen jij kent
de diepe waarde
als jij dan toch
jouw woorden zucht
verdampen zij
als druppels
en vallen…
In de mijn
gedicht
2.4 met 151 stemmen
34.004 niet meer weten,
klim je langzaam door de jarenlange schacht
die van de oorsprong naar het hoegenaamde einde
leidt, uit ingestorte tunnels en kanalen, langs de
breuklijn van het allerlaatste licht omhoog,
bereikt ineengevouwen als een kreeft uiteindelijk
de rand van het verlaten territorium en valt
en valt opnieuw om steeds opnieuw te vallen…
Uit Warschau
gedicht
3.9 met 158 stemmen
28.879 Schrompelen samen, vallen en verkillen.
Lichamen die niet leven wat ze willen.
------------------------------------------------
uit: 'De oevers bekennen kleur', 1994.…
Een volgend bestaan...
hartenkreet
4.9 met 26 stemmen
1.440 ontmoeten
Dat ik je als kind zijnde al mag herkennen
In mijn gevoel dat nog nooit had gelogen
Mijn lot vond in jouw alleszeggende ogen
Mijn kinderhand naar je uitstrekken
Mijn arm om je schouder heen slaan
Je zachtjes “Ik hou van jou” in je oor fluisteren
Mijn hart dan al aan de jouwe kluisteren
Voor altijd met je spelen
Opgroeien met vallen…
Zonne Stra
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
635 Steevast sta ik
seconden te tellen
als taal struikelt
over z'n zin
bungelt huichelt
verder knikt
Telkens vallen
falende stralen
middels spraak
als hinderlijke steken
in de stilte;
de ketsende klanken
kloppen steeds weer
aan het oude zeer
van zwak glas
en jonge ogen
Maar het ligt ook aan mij,
leg de dolk naast me neer,
ik kijk…
Florence, la Luna
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
839 zou ik haar vragen
om in het terra
van de dansende
coulissen, geuren
parfumerend langs
de Arno, mee te gaan
naar Piazzo della Signoria
gevels met witte luiken
zijden jurken, losjes
en nonchalant over
de schouders, bandjes
zichtbaar, glimlachen
neergelegd in marmer
waar pioenrozen
uiteen vallen, de maan
zijn sikkel kwartiert…
Stil
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.245 Beloftes die je zo maar liet vallen, mijn handen die je zo maar loslieten, dit zijn de dingen die mijn ogen nog steeds zien...
Het is stil...oh zo stil..…
Uitkomst
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
406 naast mij rust
de wind fluistert
hoe zij was die kust
bijna raak ik aan de stilte
van eenvoud en van groei
maar veer terug in kilte
van evolutiesommen
denk ik hoor de bommen
vallen en het geloei
waar niemand meer naar luistert
de eerste maandag van de maand
ik had me even teruggewaand
in een vroeger element
van nu verloren…
als horige lerend
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
638 en aldus alles herhalend, als horige lerend
in het gesmoorde vallen van het gelukzalige
waarin de liefde werd begraven
en in het zwijgen van de verlorene
was het de zoete jager die overwon
soms is het de adem, soms is het de afgrond
die liefde vergelijkt met een verlossend vuur.…
er zit poëzie in een klaproos
netgedicht
4.3 met 28 stemmen
1.260 een houten vloer
drijft voorbij het land
dat ik in me draag
vanuit de verte schuiven
lege stoelen als bootjes in
mijn schoot
het is eb, denk ik dan
wanneer mijn longen
nesten bouwen, te groot voor
kale bomen en de klaprozen
die in de palm
van je hand vallen
en het maanzaad sluiten rond
je mond, purperrood
alsof…
Een kleine oase
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
818 we hebben
rotsen gebroken
gestapeld als stenen
rond de bron
die we vonden
een kleine oase
waarin we elkaar
zonder woorden
verstonden in de
bloemen die bloeiden
ja we groeiden
jij kleurde
je eigen bestaan
ik geurde het komen
en gaan van seizoenen
nooit zal de bron
droog kunnen vallen
onze zorgen verwateren
en klateren de…
Tien
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
1.266 voeten op andermans land
krijtwitte hinkelbaan
steentje in de hand
zwiepend touw
draaien, spinnen, springen
barsten van de kou
glijden, vallen, sneeuwbal
handen blauw
stalen buizen sprietlopen
passen, meten, evenwicht
zondag zoethout kopen
appels jatten, belletje trekken
schuilen, lachen, gezien
de weg was onze straat
Oh, was ik nog…
storm
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.096 De wind jakkert om mijn oren
regen klettert in mijn gezicht
haarslierten die wapperen
loop maar achterstevoren
en toch bevrijd van alle tijd
alles wordt hemels weggeblazen
rottende bomen losgerukt
overal kapotte glazen
helemaal voor niets geblazen
auto's vallen van het viaduct
het is maar een massaproduct
maar in iedere mens, daar schuilt…
3 drAnkelingen
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.445 de jongste heeft zijn hond
op schoot genomen
't is nog vertederend ook
de anderen echter
zijn op het oog verder
van de weg geraakt
waardoor de wereld
zonder drank voor hen
niet langer is te harden
als getuige van een tijdsbeeld
op deze zondagmiddag begin novenber
waarop bomen de bladeren laten vallen
stemt ook dit tafereel mij herfstig…
Eik
gedicht
2.2 met 248 stemmen
50.890 Bang om te vallen in de blauwe kom
van het heelal, houdt hij zich stoer en stom.
Robuust orakel! Taai en oliedom
staat hij te staan en zijn geheim groeit krom.
---------------------------------
uit: 'Roze zoenen', 2002.…
Slaapkamervloer
hartenkreet
3.3 met 22 stemmen
1.999 Gebroken beelden,
hier in mijn huis
op de slaapkamervloer
Ze vervagen nu, ik fluister
in mijzelf: ik voel het,
zij staat nu aan het roer
van mijn hart
en brengt nieuw licht
in het duister
Gebroken beelden op
de slaapkamervloer
Ze verdwijnen
Daar waar zij nooit
in slaap zal vallen
naast mij, ik fluister
in haar oor:
ik neem die…
Polder gedicht
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.868 Ik heb de waterkruik
niet laten vallen hoor
maar laat soms graag
de scherven bloeien
mijn zinnen laat ik
met het water stoeien
dat ik op de trappen
heb gemorst
dan wandel ik
op blote voeten
op de stenen boorden
langs de dijken
van de polder
langs de rand
van de grijze zee
de blauwe lucht
de groene weegbree
waar…
De antwoorden
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.003 de lange uren van de nacht
kijken mij gepijnigd aan
ze krijgen het benauwd
en vragen of het mijn
hese stem is die
de nacht gekluisterd houdt
zijn het mijn tranen die
de hemel doen treuren,
ben ik het die de vloed
van de regen niet vertrouw
verwekt mijn woelige storm
de golven in de herfst,
ben ik het die de dag
doet vallen in…
Om ons heen
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
1.131 woorden vluchten
verdwijnen
een kus in de wind
zo ook mijn dag
jou
voor het laatst bemind
ik wil spreken
over liefde
maar
nee, denk ik
ik zwijg
leugens willen niets
achtergebleven
kijkt
de nacht naar buiten
doorzichtig
net aan de rand
van de dood
vertwijfeld zwaai ik
naar je lippen
woorden vallen
niet meer
rood
je schaamt…