3375 resultaten.
Mijn vierde kleinkind
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.825 Mijn hart kan de pijn haast niet verdragen
En loopt over van de waarom-vragen
Ik weet er is er maar één die deze koppigheid kan doorbreken
En die blijft al jaren zijn kop in het zand steken
Daarom zal ik je nooit mogen leren kennen
Nooit zal ik je als oma mogen verwennen
Niet knuffelen, niet samen spelen
Geen geheimpjes samen mogen delen…
Hellend vlak
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
556 Struikelend over de ochtenddauw
zweef ik bodemwaarts
naar het universum van het nietige
daar groeien de wonderen
van het onbeduidende
voor haastige passanten
de druppelen zijn er pover
een kristallen kwetsbaarheid
water in kleinverpakking
het duin bedrijft toverij
kneedt zand tot kleur
oude wind tot steel
in dampige sluiers
ontmoet…
Gift van de zon en de zee
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
636 wij hebben
de duinen zien bloeien
als gift van de zon en de zee
eerst het lichtere paars
dan het zomerse geel
de wind speelde mee
verlieten de drukte
van zaken en stad kozen
de stilte van het glooiende pad
in het zand bij laagwater
tekenden sporen de lijn
een horizon verder zal het rustiger zijn
elkaar bij de hand
in een tocht…
gevallen engelen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
978 rond de explosie van een wolk schuilden
eindeloze stranden
daarboven in het hemelsblauw dreef een vogel
op de stijgende thermiek, wiekend
met een loom gebaar
ik keek ernaar en vond
zijn sporen in het zand, toen licht
naar lager viel
zochten schelpjes mijn ogen
en ik vond ze met mijn hart; een zilte zoen
van onvermogen
liet zout met…
Vorsen bij de zee
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
643 nog altijd zoek je bij de zee
vertroosting van de wind
naar de reddende geur
van de bruisende branding
om weer te zijn
als het ongekunstelde kind
dat karrensporen volgt
het vertrouwde in het zand
van de jutter die in de harde kern
een zachtheid blootlegt
in het strelen van schatten
zijn vondst op het strand
*
blijvend vorsen bij…
De zee van jouw woorden
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
632 heb in muren
je naam gekerfd
mijn mes geslepen
op bomen
het hart gesneden
met pijlen doorboord
godvergeten veel
van je gehouden
jij hebt me niet gehoord
mijn liefde werd stil
verdronk in de zee
van jouw woorden
mijn golven
sloegen stuk in de
drukte op strand
als los zand
liet jij mij
door de vingers glijden
naamloos op…
Eender
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
392 je was me voor
het gras groeit zijn tijd
zand rust onder stenen
niets is vatbaar
voor herhaling, bewaring
van het enige
alle dagen achtereen
tussen zon en avond
langs vallende sterren
woorden uit de mond
ontdaan, verenigd in twijfel
de omslag van een boek
we keren ons tegemoet
treffen halverwege
stuiten op verzet
onteigenen…
Zorgt voor rode oren
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
644 de straat vertelt verhalen
van hinkelen en knikkeren
het donker met lantaarnpalen
laat sprookjes schitteren
het gele licht spant
samen met wat duisternis
en zorgt voor rode oren
want de grote ogen horen
de kleintjes zijn naar bed
en knorren vele dromen
over water en wat zand
de snoepjes die nog komen
een straat waarin het leven…
Geluk
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
431 Ik herinner me
een vroege zomerochtend
mijn verse voetstap
op het strand
een nauwelijks kuiltje
het warme zand
nog zonder
de ruwe hitte van de middag.…
WEPELE MEEUW
gedicht
4.0 met 3 stemmen
2.585 Ik leg mijn oor in het zand en hoor
de zee zo-even aanstoot gevend.
De wind ontwaakt en gaat liggen
onachtzaam op zijn andere zij.
Met ringen van wier om de enkels,
zij voert de zee aan in mijn hemd,
in haar hand een wepele meeuw.
Zacht sluit haar mond mijn woorden af.…
K versus K.7
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
960 met mijzelf
slaap maar
zeg ik tegen haar
ik sluit mijn ogen
wil ik wel met droogte
mijn lijdend lijf ingaan
ze heeft geen woorden nodig
't afsnijden van de tijd
't besef dat een terugkeer
misschien onmogelijk is
ik draag het zand van de nacht
naar het afscheid, het wanhopig zwijgen
volgepakt met knars en kanker
zal ik een briefje…
Ik leef
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
569 niet mee met mijn gedachten
Laat me los zijn, maak me vrij
Tijd en geld is overbodig
Ik wil leven wie ik ben
Ik wil weten wie ik ben
Ik wil weten wat ik wil
En wat ik kan
En wie ik ben
Geef mij mijn evenwicht weer terug
Laat mij maar gaan
Laat mij weer dansen
Laat mij weer spelen als een kind
Ik wil weer voelen hoe het is
Om zand…
Haar stilte wit
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
869 hun
eerste voorjaarssprong
zien ze het
prille groen van
lichtend mos dat
in warmte weer ontkiemen
mocht na winterslapen
struin door duinen
naar het strand
waar golvend grijs
haar stilte wit
in een opkomend tij
in variaties blauw
leg ik de schelpen
in jouw hand en dromen
we al zomer op onze vaste
plaats in het rulle zand…
Verloren
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
591 Witte vleugels
breken het prille ochtendlicht
aan de einder
tussen wolken en zee
waar het opstijgt uit het nacht'lijk duister
Gedachten rapen schelpen
ranke vingers glijden door zand
en het zilte schuim vangt dromen
waarin alles verloren ging
tussen het wit en zwart van woorden
Daar buigt de wind zich in haar schoot
en zij buigt…
een nieuwe schepping
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
533 merken ze dan toch dat
mijn eclips het verzwijgen
tentoonstelt van niets dat in
mij is verrezen
of heeft de serre hun eigen bron
verwarmt met een hitte van gestolen
gedachten en wedijvert de lente
met het spiraal van verloedering
alhoewel het luisteren effectief
in bescheidenheid kan plaatsnemen
oort mijn gehoor als schelp vol zee
het zand…
en nu
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
519 loop ik langzaam terug
proef hoe het ooit voelde - toen ik jouw kist
op mijn geschokte schouder droeg
blauwe plekken denderden
tot wonden in m’n ziel
waar touwen, geleid door liefde
heel zacht
jouw lichaam lieten gaan
tussen zand en warme wensen
leeft de hemelsleutel in jouw hand
het hart van vele mensen
aan de rand - ze
treurden…
Tepelt eindeloos cool
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
728 mag ik
je golfslag voelen
de zee van warmte koelen
met hier en daar
een blokje ijs dat
snel versmelt bij raken
natuurlijk op
de heetste plaatsen
daar waar de zon je
heel gevoelig kust
en ik je passie tijdens
nachtelijke uren blus
ontspan maar in genieten
je tepelt eindeloos cool
maar straks als vloed
het zand weer gaat begieten…
De driftende wind
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
734 het zand schreef
je naam op een
stormachtig strand
zon en de wind
wisselden kleuren
we speelden als kind
sprongen van duinen
struinden langs dennen
koelden ons voeten
in spaarzame vennen
voelden het noeste
zagen de knoesten
ruwweg geknot door
zeewind en tijd
ook jouw naam blijft
trotseert eb en vloed
de driftende wind tekent…
Afzien in de Afrikaanse hitte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
836 slechts een gekleurd dundoek verhult
haar lange slanke lijf
zonnestralen dringen door tot op haar huid
blote voeten laten sporen na op het hete zand
een huilend kindje sjokt moeizaam mee aan
haar linkerhand
op haar hoofd balanceert een waterkruik
ze valt me op door haar fraaie ranke figuur
donkerbruine ogen kijken me een secondelang aan…
Duinpan
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
567 Er was een duinpan
en wij waren er
er was wind
geluid van golven
wapperend helm,
zand overal was er
ontstaan uit
schelpen, steentjes, korrels mineralen,
miljarden, biljoenen,
er waren wolkjes
en natuurlijk waren er vogels
we dronken zuurstof
er viel zonlicht op onze huid
warmte was er waardoor we naakt
wij de enige mensen.…
de zandkorrel
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
733 een klein fijn korreltje van zand
verloor zijn hechte band
toen de wind hem even meenam
en hij zo in woelige zee terecht kwam…
verzwolgen door klotsend water,
aangezogen met veel kracht,
naar bodemloze diepte gebracht,
waar een schelp zich wel ontfermde
over het verloop van zijn verdere lot…
de oester besefte waarde, gaf al zijn liefde…
Weemoed om het strand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
403 maar er zat altijd een strik
om mijn enkel, met een touw
dat mij weer omlaagtrok
en als ik een aanloop nam
en in zee sprong, spoelde ik
na een tijd vanzelf terug
naar de familie aan de tafels
onder een dak van namaakstro
met de bruid in het midden
die hier vroeger hurkte en dan
omkeek en naar me knipoogde
terwijl ze plaste in het zand…
Ik weet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 Vandaag leg ik aarde en het zand
uit mijn handen en hoofd neer
in de wind en laat het verwaaien.
Wordt het weten later weer
gewoon een morgen, weer de dag
om er in te berusten, om zandkastelen
of woorden in regels op te bouwen.
Deze weg is niet lang met vrienden
langszij, dit is een beloopbaar pad.…
het grijze sombert stilte
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
754 ik was weer aan het strand
zag de hand van wind
in het afslaan van de duinen
het zand is hard en koud
meeuwen troosten zich met mist
die winter verre van ons houdt
het grijze sombert stilte
de golven rollen kilte
schuim wiegt wit en traag
de korte dag vandaag
maar als ik terugloop
zie ik de konijnen struinen
in het watertje van zon…
Toe
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
511 neem mij mee
naar ver van hier
neem mij mee
terug naar daar waar
ik de tred herken
vogels weer hoor fluisteren
bloemen zachtjes dansen
in het schijnsel van de maan
wolken tikkertje spelen
huizen weer kleur krijgen
zand mijn voeten
liefdevol omhelst
daar waar ik gekust word
door de wind
toe neem mij mee
en hou me vast
een leven…
een zacht verbaasd gezicht
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
981 ik spreek
met wie je
eigenlijk bent
streel wat
je nooit echt
genietend hebt gekend
ik zie het blonde wicht
een zacht verbaasd
gezicht op deze wereld
handen schrijven
poëzie in zand en
dichten blanke duinen
we gingen op
en in elkaar toen vloed
het strand afstruinde
lachend naar een
halve maan die in
rood de zon opruimde…
de zon scheen ons finaal voorbij
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
967 ik had je naam
in zand geschreven
een afdruk van ons twee
zag toen de golven komen
ze spoelden deeltjes van ons mee
we gingen door de vloed
trotseerden hoogopspattend water
we dachten niet aan later
het samenzijn voelde zo goed
tot ik de kentering in je ogen zag
het maagdelijke strand weer las
je hand heeft losgelaten
in teruglopend…
Hadjar Ul Aswad
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
567 Na de verbouwing van de Kaäba
Toen de zwarte steen werd teruggezet
Ontstond er een handgemeen in Mecca
Tactvol beslecht door Mohammed
Elk stamhoofd wilde het grote voorrecht
Om het te mogen plaatsen op het altaar
In de kubus, wat ontaardde in een gevecht
Dus sussend spreidde de wijze leraar
Zijn mantel voorbeeldig uit in het zand
Vroeg…
LAIS CCCIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
438 Opdoemend bevrijding der luchten ziet
de nacht, waarin 'k mij boven zee en land
verheffen kan, jou strelen met dit lied
van git dat in jouw kamer klatert en vlamt
en doeken zet in lichterlaaie, zand
van rotsen maakt, van tongen tentakels
met de kleefgreep van ware verzinsels
die mij gaar binden als sliert op een spoel.…
OH DIE AMBTENAREN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
575 Ze werken zo hard
Ze werken keihard
Het zijn keien
Van mannen en vrouwen, mensen
Die ambtenaren
Zo tegen het miljoen aan
Ze zijn verwerkt in de 2e Kamer
Als achtergrond
Maar als je goed kijkt
Dan zie je dat ze van klei zijn
En nat, dat ze ook nat gaan
En verpulveren in je handen
Losse aarde, klei, zand: drijfzand
En dat in een waterland…