Alle inzendingen over zand

3375 resultaten.

Sorteren op:

Mijn vierde kleinkind

hartenkreet
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.825
Mijn hart kan de pijn haast niet verdragen En loopt over van de waarom-vragen Ik weet er is er maar één die deze koppigheid kan doorbreken En die blijft al jaren zijn kop in het zand steken Daarom zal ik je nooit mogen leren kennen Nooit zal ik je als oma mogen verwennen Niet knuffelen, niet samen spelen Geen geheimpjes samen mogen delen…
A.Aukema31 augustus 2011Lees meer >

Hellend vlak

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 556
Struikelend over de ochtenddauw zweef ik bodemwaarts naar het universum van het nietige daar groeien de wonderen van het onbeduidende voor haastige passanten de druppelen zijn er pover een kristallen kwetsbaarheid water in kleinverpakking het duin bedrijft toverij kneedt zand tot kleur oude wind tot steel in dampige sluiers ontmoet…

Gift van de zon en de zee

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 636
wij hebben de duinen zien bloeien als gift van de zon en de zee eerst het lichtere paars dan het zomerse geel de wind speelde mee verlieten de drukte van zaken en stad kozen de stilte van het glooiende pad in het zand bij laagwater tekenden sporen de lijn een horizon verder zal het rustiger zijn elkaar bij de hand in een tocht…
wil melker6 december 2011Lees meer >

gevallen engelen

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 978
rond de explosie van een wolk schuilden eindeloze stranden daarboven in het hemelsblauw dreef een vogel op de stijgende thermiek, wiekend met een loom gebaar ik keek ernaar en vond zijn sporen in het zand, toen licht naar lager viel zochten schelpjes mijn ogen en ik vond ze met mijn hart; een zilte zoen van onvermogen liet zout met…
switi lobi13 oktober 2012Lees meer >

Vorsen bij de zee

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 643
nog altijd zoek je bij de zee vertroosting van de wind naar de reddende geur van de bruisende branding om weer te zijn als het ongekunstelde kind dat karrensporen volgt het vertrouwde in het zand van de jutter die in de harde kern een zachtheid blootlegt in het strelen van schatten zijn vondst op het strand * blijvend vorsen bij…

De zee van jouw woorden

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 632
heb in muren je naam gekerfd mijn mes geslepen op bomen het hart gesneden met pijlen doorboord godvergeten veel van je gehouden jij hebt me niet gehoord mijn liefde werd stil verdronk in de zee van jouw woorden mijn golven sloegen stuk in de drukte op strand als los zand liet jij mij door de vingers glijden naamloos op…
wil melker17 november 2010Lees meer >

Eender

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 392
je was me voor het gras groeit zijn tijd zand rust onder stenen niets is vatbaar voor herhaling, bewaring van het enige alle dagen achtereen tussen zon en avond langs vallende sterren woorden uit de mond ontdaan, verenigd in twijfel de omslag van een boek we keren ons tegemoet treffen halverwege stuiten op verzet onteigenen…
Iniduo18 december 2014Lees meer >

Zorgt voor rode oren

netgedicht
3.9 met 17 stemmen aantal keer bekeken 644
de straat vertelt verhalen van hinkelen en knikkeren het donker met lantaarnpalen laat sprookjes schitteren het gele licht spant samen met wat duisternis en zorgt voor rode oren want de grote ogen horen de kleintjes zijn naar bed en knorren vele dromen over water en wat zand de snoepjes die nog komen een straat waarin het leven…
wil melker2 september 2009Lees meer >

Geluk

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 431
Ik herinner me een vroege zomerochtend mijn verse voetstap op het strand een nauwelijks kuiltje het warme zand nog zonder de ruwe hitte van de middag.…
trawant20 maart 2015Lees meer >

WEPELE MEEUW

gedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.585
Ik leg mijn oor in het zand en hoor de zee zo-even aanstoot gevend. De wind ontwaakt en gaat liggen onachtzaam op zijn andere zij. Met ringen van wier om de enkels, zij voert de zee aan in mijn hemd, in haar hand een wepele meeuw. Zacht sluit haar mond mijn woorden af.…

K versus K.7

netgedicht
5.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 960
met mijzelf slaap maar zeg ik tegen haar ik sluit mijn ogen wil ik wel met droogte mijn lijdend lijf ingaan ze heeft geen woorden nodig 't afsnijden van de tijd 't besef dat een terugkeer misschien onmogelijk is ik draag het zand van de nacht naar het afscheid, het wanhopig zwijgen volgepakt met knars en kanker zal ik een briefje…

Ik leef

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 569
niet mee met mijn gedachten Laat me los zijn, maak me vrij Tijd en geld is overbodig Ik wil leven wie ik ben Ik wil weten wie ik ben Ik wil weten wat ik wil En wat ik kan En wie ik ben Geef mij mijn evenwicht weer terug Laat mij maar gaan Laat mij weer dansen Laat mij weer spelen als een kind Ik wil weer voelen hoe het is Om zand…
Meeske3 oktober 2015Lees meer >

Haar stilte wit

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 869
hun eerste voorjaarssprong zien ze het prille groen van lichtend mos dat in warmte weer ontkiemen mocht na winterslapen struin door duinen naar het strand waar golvend grijs haar stilte wit in een opkomend tij in variaties blauw leg ik de schelpen in jouw hand en dromen we al zomer op onze vaste plaats in het rulle zand…
wil melker22 februari 2008Lees meer >

Verloren

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 591
Witte vleugels breken het prille ochtendlicht aan de einder tussen wolken en zee waar het opstijgt uit het nacht'lijk duister Gedachten rapen schelpen ranke vingers glijden door zand en het zilte schuim vangt dromen waarin alles verloren ging tussen het wit en zwart van woorden Daar buigt de wind zich in haar schoot en zij buigt…
Almaresare27 februari 2016Lees meer >

een nieuwe schepping

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 533
merken ze dan toch dat mijn eclips het verzwijgen tentoonstelt van niets dat in mij is verrezen of heeft de serre hun eigen bron verwarmt met een hitte van gestolen gedachten en wedijvert de lente met het spiraal van verloedering alhoewel het luisteren effectief in bescheidenheid kan plaatsnemen oort mijn gehoor als schelp vol zee het zand…
elze11 april 2016Lees meer >

en nu

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 519
loop ik langzaam terug proef hoe het ooit voelde - toen ik jouw kist op mijn geschokte schouder droeg blauwe plekken denderden tot wonden in m’n ziel waar touwen, geleid door liefde heel zacht jouw lichaam lieten gaan tussen zand en warme wensen leeft de hemelsleutel in jouw hand het hart van vele mensen aan de rand - ze treurden…

Tepelt eindeloos cool

netgedicht
2.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 728
mag ik je golfslag voelen de zee van warmte koelen met hier en daar een blokje ijs dat snel versmelt bij raken natuurlijk op de heetste plaatsen daar waar de zon je heel gevoelig kust en ik je passie tijdens nachtelijke uren blus ontspan maar in genieten je tepelt eindeloos cool maar straks als vloed het zand weer gaat begieten…

De driftende wind

netgedicht
3.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 734
het zand schreef je naam op een stormachtig strand zon en de wind wisselden kleuren we speelden als kind sprongen van duinen struinden langs dennen koelden ons voeten in spaarzame vennen voelden het noeste zagen de knoesten ruwweg geknot door zeewind en tijd ook jouw naam blijft trotseert eb en vloed de driftende wind tekent…

Afzien in de Afrikaanse hitte

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 836
slechts een gekleurd dundoek verhult haar lange slanke lijf zonnestralen dringen door tot op haar huid blote voeten laten sporen na op het hete zand een huilend kindje sjokt moeizaam mee aan haar linkerhand op haar hoofd balanceert een waterkruik ze valt me op door haar fraaie ranke figuur donkerbruine ogen kijken me een secondelang aan…
leonardo10 december 2016Lees meer >

Duinpan

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 567
Er was een duinpan en wij waren er er was wind geluid van golven wapperend helm, zand overal was er ontstaan uit schelpen, steentjes, korrels mineralen, miljarden, biljoenen, er waren wolkjes en natuurlijk waren er vogels we dronken zuurstof er viel zonlicht op onze huid warmte was er waardoor we naakt wij de enige mensen.…

de zandkorrel

hartenkreet
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 733
een klein fijn korreltje van zand verloor zijn hechte band toen de wind hem even meenam en hij zo in woelige zee terecht kwam… verzwolgen door klotsend water, aangezogen met veel kracht, naar bodemloze diepte gebracht, waar een schelp zich wel ontfermde over het verloop van zijn verdere lot… de oester besefte waarde, gaf al zijn liefde…
metske4 februari 2017Lees meer >

Weemoed om het strand

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 403
maar er zat altijd een strik om mijn enkel, met een touw dat mij weer omlaagtrok en als ik een aanloop nam en in zee sprong, spoelde ik na een tijd vanzelf terug naar de familie aan de tafels onder een dak van namaakstro met de bruid in het midden die hier vroeger hurkte en dan omkeek en naar me knipoogde terwijl ze plaste in het zand…
Zywa7 februari 2020Lees meer >

Ik weet

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 507
Vandaag leg ik aarde en het zand uit mijn handen en hoofd neer in de wind en laat het verwaaien. Wordt het weten later weer gewoon een morgen, weer de dag om er in te berusten, om zandkastelen of woorden in regels op te bouwen. Deze weg is niet lang met vrienden langszij, dit is een beloopbaar pad.…

het grijze sombert stilte

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 754
ik was weer aan het strand zag de hand van wind in het afslaan van de duinen het zand is hard en koud meeuwen troosten zich met mist die winter verre van ons houdt het grijze sombert stilte de golven rollen kilte schuim wiegt wit en traag de korte dag vandaag maar als ik terugloop zie ik de konijnen struinen in het watertje van zon…
wil melker5 januari 2006Lees meer >

Toe

netgedicht
3.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 511
neem mij mee naar ver van hier neem mij mee terug naar daar waar ik de tred herken vogels weer hoor fluisteren bloemen zachtjes dansen in het schijnsel van de maan wolken tikkertje spelen huizen weer kleur krijgen zand mijn voeten liefdevol omhelst daar waar ik gekust word door de wind toe neem mij mee en hou me vast een leven…
LadyLove11 januari 2020Lees meer >

een zacht verbaasd gezicht

netgedicht
5.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 981
ik spreek met wie je eigenlijk bent streel wat je nooit echt genietend hebt gekend ik zie het blonde wicht een zacht verbaasd gezicht op deze wereld handen schrijven poëzie in zand en dichten blanke duinen we gingen op en in elkaar toen vloed het strand afstruinde lachend naar een halve maan die in rood de zon opruimde…

de zon scheen ons finaal voorbij

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 967
ik had je naam in zand geschreven een afdruk van ons twee zag toen de golven komen ze spoelden deeltjes van ons mee we gingen door de vloed trotseerden hoogopspattend water we dachten niet aan later het samenzijn voelde zo goed tot ik de kentering in je ogen zag het maagdelijke strand weer las je hand heeft losgelaten in teruglopend…

Hadjar Ul Aswad

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 567
Na de verbouwing van de Kaäba Toen de zwarte steen werd teruggezet Ontstond er een handgemeen in Mecca Tactvol beslecht door Mohammed Elk stamhoofd wilde het grote voorrecht Om het te mogen plaatsen op het altaar In de kubus, wat ontaardde in een gevecht Dus sussend spreidde de wijze leraar Zijn mantel voorbeeldig uit in het zand Vroeg…
Henk Jonker10 februari 2021Lees meer >

LAIS CCCIV

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 438
Opdoemend bevrijding der luchten ziet de nacht, waarin 'k mij boven zee en land verheffen kan, jou strelen met dit lied van git dat in jouw kamer klatert en vlamt en doeken zet in lichterlaaie, zand van rotsen maakt, van tongen tentakels met de kleefgreep van ware verzinsels die mij gaar binden als sliert op een spoel.…
Dirk Vekemans24 februari 2021Lees meer >

OH DIE AMBTENAREN

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 575
Ze werken zo hard Ze werken keihard Het zijn keien Van mannen en vrouwen, mensen Die ambtenaren Zo tegen het miljoen aan Ze zijn verwerkt in de 2e Kamer Als achtergrond Maar als je goed kijkt Dan zie je dat ze van klei zijn En nat, dat ze ook nat gaan En verpulveren in je handen Losse aarde, klei, zand: drijfzand En dat in een waterland…