5005 resultaten.
Bloeddruk
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
1.447 wat deed dit raar
vertel me dat het zo niet is
wist niet wat zeggen,
wou je toch aanraken
voelde koud en warm aan
begreep het niet
gisteren was je anders
alleen, geen familie
het hoefde niet meer
sterk genoeg
voor eeuwige rust
...laat me nog even
bij je blijven…
zachtpaars
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
520 in de bevroren grond
rust nog het gewicht van
koude winter
sterfte handhaaft al de slaperige
glans van oude sloten, opgeschoond nu
na de vorst
in mijn borst klopt mijn gegeven
hoopvol als het blije kind dat ik ooit was
je weet me nog, mijn moeder
weet je ook
dat elders, in een vorig leven
pinksterbloemen bleker zonlicht vingen
in…
Dat wat komt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
658 de koude struikelt
over grond en verwachting
hij kent zijn plek
geboeid aan de gouden ring;
een vlek,
waarover ik weldra weer zing
na een laatste ijselijke overnachting
het is niet aan mij
al sturend of trekkend
een hand te verheffen
of warme wind te verspreiden
ik kan het niet zien
dan wel, nu al
voelbaar beseffen…
meeuwen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
516 het is niet echt koud
maar de meeuwen zijn er
in het midden van stad
aan de randen van de grachten
zitten ze te kijken of wat
maar als er een paar stukjes brood
door de lucht vliegen van een man
vliegen ze overal en overal krijsen
je zou een meeuw bij de keel
willen pakken maar lukt je niet
de trams, de auto's, de fietsers
de…
takken
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
497 de kraaiennesten waren slechts gevuld
met wind en water
hun navelstreng werd onverhoopt
naar later weggewuifd
er bleef niets anders achter dan
het sloophout
van een oude boom
zijn droom verhing zich aan zijn kruin
het puin bewaard in ruwe schors
en hoop
lag op de grond
gewond maar nimmer koud
een crucifix in duizendtallen
liet zich…
MET STILLE TROM
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
517 Eens het donker is en koud
doet de stilte mij vaak pijn
Dan voel ik mij ineens oud
te moe om eenzaam te zijn
Als er stilte rond mij glijdt
lijkt de aarde zonder glans
In mij woedt dan een strijd
dan ziet de dood zijn kans
Eens ‘t eind voor mij staat
dan zie ik nog eenmaal om
Naar het goed en ’t kwaad
om te gaan met stille trom…
Mijn testament bij leven
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
551 schreef mijn
letters in de lucht
kleurde ze met zon
vroeg de wind
ze weg te blazen
de hele wereld door
nog spoken ze
hier rond in tocht
en koude vlagen
gebroken woorden
die hun doel
nooit zullen raken
verminkte zinnen
vliegen overal
zomaar naar binnen
het was mijn testament bij
leven maar de dood heeft
al mijn schatten…
Negeren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
701 Maar mij iets belooft
dat naar liefde smaakt
of een
afscheid
dat minder
wanhopig
wordt
en
dromen
niet laat barsten
als je mij weer ziet
en elke gebaar met
koude
ogen negeert.…
Jou haat maakt me kil
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
481 Koud ben ik van binnen,
terwijl ik gloeien wil,
kilte rond hart en ziel,
omdat je op een ander viel.
Je zegt: ik haat je en dat doet zeer,
mijn mond gaat op slot, heb geen verweer,
want van iemand beduidend jonger,
kan ik niet winnen!
En zo breidt de kilte rond mijn hart,
zich uit door mijn hele lijf.…
En als
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
526 Troepen wolven op zoek
naar de einden van de dageraden
zwerven hongerig
door bodemloze velden
huilend tegen de winterzon
En als de wind
de sneeuwlawine doet verwaaien
verdwijnen zij
in het binnenste van het witte
waar de koude heerst
Ik knipper met droomogen
in verschillende werelden
buiten schijnt een winterzon
terwijl mijn geest…
uit er waarde
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
508 in het koude licht van een zonloze dag
verraadt de vaart toch glans
geen vogel, die de lucht verplaatst
slechts een zuchtje oude wind dat niet
verjongt, maar korte windsels spint
rond ’t vroegste en
het laatste
maar aan de waterkant vergroeit
het riet met onze metaforen, van
te voren al gespiegeld aan een blauw
vergeet-me-niet
van…
Wandeling.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
701 Dat het koud wordt, is niet erg :
hout is er genoeg en kilte
was er al.…
Verlies vindt
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
720 Nauwelijks nog het gezicht
herkennen, verschrompeld
in de dood, bleek en koud
als ijs, lange haren ingekort
Voorbij droefheid en pijn
het lichaam achtergelaten
de ziel vindt zijn plekje
wel tussen hemel en hel
Misschien even terugkomen
als een voor- of achternaam
valt in een gesprek, genoemd
in boek, tijdschrift of krant…
Juffershondje
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
634 Vandaag komt de wind
uit een verdomd koude hoek,
ik denk dat ik de knop van de verwarming
maar opzoek,
want vandaag zit ik te rillen,
van mijn kleine teen,
tot warempel mijn billen...brrrrrr…
Jij bloemde onvertogen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
614 ik nam je hand
kuste warm je huid
het leek een eerst ontmoeten
maar bomen
en het struikgewas
verkleurden ons begroeten
jij groende in het rood
en geel van herfstkleuren ik rook
lente in dit plotseling gebeuren
zag de zon weer opgaan
in jouw lach en ogen jij bloemde
onvertogen op deze koude winterdag…
noordwaarts gaan
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
608 in de zomer is noordwaarts gaan
niet echt een straf
de stroompjes zijn doorwaadbaar
het landschap toegankelijk
en de fjorden te bezeilen
ja zelfs noorderlingen
hebben dan iets menselijks
minder nors(k) vooral
anders is het in de winter
wanneer koude hen omringd
dan tocht het ernstig
door de kieren van hun hart
nee dan toch maar…
Warmtebron
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
794 Laat me delen in je warmte
het is zo koud hier in de nacht
er waait een ijswind door m'n hoofd
die meer en meer treurnis belooft
mag ik slapen in je warmte
ik verkil als ik nog langer wacht
er trekt een vrieskou in m'n lichaam
die me langzaam van zinnen berooft
ach kan ik schuilen in je warmte
totdat de zon weer naar me lacht…
Vertellende stilte
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
685 Een sereen winterlandschap
schilderde je vanaf je hand
in verte van een lange winter
en het drong niet tot je door
dat iemand je op afstand lief had
maar door de dood was heengegaan
in het koude landschap van de ratio
bevroren jouw intieme gedachten
hield de radiostilte het zwijgen aan
totdat alles verdween in absentie
en wat de dood…
STENEN ZWIJGEN
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
501 stenen zouden
kunnen weten
ook al zijn ze
nog zo koud
stenen zullen
nooit vergeten
ook al zijn ze al
miljoenen jaren oud
stenen hebben
werelden rond
gezworven en
verbazen zich
over wat ervan
is geworden
stenen zullen
niets vertellen
houden geheimen
in zich verborgen
dat durf ik zondermeer
te stellen
stenen neigen
misschien…
voor het eerst zijn in aanzet
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
442 waar de wereld alleen zichzelf omvat
vallen laatste vlokken in kleuren grijs
niet gekend in blauwdruk
maar tinten door de pracht van hitte
driften sissende wolken waar zij koude raakt
broeit zij in haar voegen
en laat een eerste legsel te water
waar de dood haar niet deert
kent zij het later niet
er ontbeert haar niets; zij is…
kraai op tak
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
435 de vogel vliegt laag aan
met vleugels zwaar van ijs
in een wiekslag vallen duizend
vlokken van de koude takken
in de bladerloze boom krast
de kraai met schorre keel
de pijnboom gaat gebukt
onder zijn herinneringen
kijk hoe diep zijn takken buigen
geen mens die het ziet
alleen de kraai weet
van de diepe nacht…
Terwijl ze woelde
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
589 Terwijl zij woelde en woelde
van rug naar zij en weer terug
sponnen haar hersenen
starre stekende spinsels
de een na de ander
en ze stapelden een hoge
Ijzige ondoordringbare brij
toen sprong de kat op ‘t bed
perste natte neus tegen
haar koude arm en
legde zachte voorpootjes
midden op die grote zere plek…
solus
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
481 ik val als een blok
voor de afgelegen
Rockall rots in de
Atlantische Oceaan
solitaire granieten
top van een
gedoofde vulkaan
rots van stavast
rots in de branding
als opgezweepte
golven in de storm
haar overspoelen
de hebzucht zwemt
krioelend onder haar
het laat haar koud ze
blijft wat ze altijd was:
Rockall rots
niemandsland…
evenwicht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
563 Ik voelde de koude
en vergat de warmte.
Ik zag de dorre vlakte
maar vergat de oase.
Ik beleefde oorlog
maar vergat de vrede.
Ik zag de dood
en vergat te leven.…
Vertellende stilte
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
476 Een sereen winterlandschap
schilderde je vanaf je hand
in verte van een lange winter
en het drong niet tot je door
dat iemand je op afstand lief had
maar door de dood was heengegaan
in het koude landschap van de ratio
bevroren jouw intieme gedachten
hield de radiostilte het zwijgen aan
totdat alles verdween in absentie
en wat de dood…
Nachtgedachten
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
604 Herinneringen malen door het hoofd
in het midden van de nacht
Wie had dit ooit geloofd
Dit had ik niet verwacht
Hij had het mij beloofd
we worden samen oud
Hij is toch weggegaan
het is hier stil en koud
De lente doet haar best
en maakt een kleurenpracht
De roodborst maakt zijn nest
ik zie de grote macht
Ik denk en .... op het lest
zie…
Deur
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
662 Elk moment is een deur
die openstaat of dicht valt
sommige deuren staan op een kier
daar is meestal iets mee
Draaideuren zwaaien
koude mensen naar binnen
schuifdeuren lopen op rolletjes
klapdeur in je gezicht
De ochtend opent haar deur
de middag duurt zo lang
de avond is voor liegfde
de nacht sluit haar dijen.…
Geef me de ruimte
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
590 Geef me de ruimte
Ik krijg geen lucht
Al die verwachtingen
Al die verlangens
Die constante zucht
Geef me de ruimte
Ik krijg het benauwd
Het ongeduld
De schuld
Het laat me niet koud
Geef me de ruimte
Doe een stapje terug
Laat het even zijn
Laat mij even zijn
Ga van mijn rug
Geef me de ruimte
Om te bouwen
Dan bouwen we een brug…
een deining van plezier
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
709 je lacht en
het oppervlak
golft mee in een
deining van plezier
in het groenblauw
van je ogen
weerspiegelt zicht
een zee van mededogen
maar je woorden
zijn een koude mist
we gaan van strand en
niemand neemt je bij de hand
je klaarde op in verder lopen
ik weet niet wat je heeft bewogen
de zon was terug je sprong
weer op…
Aan het graf
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
366 Al weer ’n half jaar in de koude grond,
Las de naam hij niet verstond,
Nooit meer van mij zou kunnen horen,
Al zou ’k hem elke dag ermee storen,
Want zijn oren zijn voorgoed doof,
Zijn stem voor eeuwig doodstil,
Alleen zijn naam leeft
In mij voort.…