4425 resultaten.
Sonnet in E mineur
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
792 ik heb zojuist een sonnet gemaakt
maar 'k moet nu vreselijk balen
omdat het aan alle kanten kraakt
wacht, ik zal de critici gaan halen
ik lig helemaal in de knoop
want wil ik het vaster trekken
met voeten jambes en een rope
zal het mij vast en zeker nekken
boor mij niet zomaar in de grond
met uw vlijmscherpe spade
maar brei voor mij…
Biotoop van een kroontjespen.
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
582 Oud leer,
de geur van was
massief
en zwaar eiken
met ebben ingelegd
verduisterende,
damasten gordijnen
Victoriaanse
boekenkast
spiegel met facetglas,
gouden lijst
zweem van rook
een stenen pijp
een koperen gegraveerde
snuifdoos
oude inkt,
een zilver hartje
als boekenlegger
koperen bureaulamp
op zware voet…
Deze woorden...
netgedicht
4.5 met 75 stemmen
3.288 Deze woorden
die ik voor jou schreef
al wat van ons overbleef
laat ik achter
in de aarde
aan de voet van de boom
die onze namen
uit liefde
bewaarde
hij neemt ze op
en het nog
onbeschreven blad
draagt dit afscheid waardig
omgeven door een
gouden gloed
laat het
langzaam los
een laatste
ritselende groet
ademt zacht
tussen de…
tango / el paseo
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
796 licht gepassioneerd klaagt de bandoneon
met klanken die de ziel schrijnen
gevoelens van verlangen
liefde en pijn vloeien samen
het trage ritme beroert het hart
de tweekwartsmaat daagt voeten uit
voor de ontmoeting van de dans, El Paseo
vioolmuziek wordt gedragen als poëzie
uitnodigend is daar het spel van de dans
om met de melodie in cadans…
Hymne voor Meiko
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
856 Meiko
voorbij de hemel zweeft haar stem
een zwaai een dans een droom
haar echo groeit tussen de bergen
verzamelt klanken
uit de snaren van de wind
rozen dansen in de sneeuw
de bloesem in haar hart
wijst de weg naar huis
de bomen buigen
een nederige groet
de lotusbloem opent haar tempel
het lentelicht valt in stilte
voor haar voeten…
Nazondag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
624 De zachte regendauw
ligt aan de voet van de dijk
het gras ontwaakt aarzelend
in zonnestralen
het pad is volmaakt
alleen mensenvoeten
kunnen verdwalen
vruchtbaar land, het rust
in de vroege ochtend
de zon schijnt
niets anders verlangend
zichzelf te zijn
de dag schrijft een gedicht
in een blauwe lucht
waar beelden zweven, wolkenwit…
SLEEPING FAWN
poëzie
2.8 met 4 stemmen
1.176 . -
Mijn ziel, nu zó lang stom, kan ik nog hopen,
Dat iets, uit u geboren, in mij rust,
Maar straks ontwaakt, en dan, hoe rank mag lopen,
Op lichte voeten, langs bezonde kust?…
Elze
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
663 hij kent het wad
zijn grillen en
de lach in ademen
verkent het pad
van leven barend geven
dat eb heeft blootgelegd
roept de wind
en storm waait
door zijn krullenkop
rust op het duin
met puin dat aan
zijn voeten vrede vindt
toont in buitenkant
wat op zijn ziel
met pijnen is gebrand
weer een jaar voltooid
jouw cirkel in een…
Vanmorgen nog
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
3.083 Vanmorgen nog
Zweefde er een
Veertje voor me neer
Gewoon een veertje,
Zo klein, zo puur, zo teer
Dwarrelde zo maar
Voor mijn voeten neer
Bukken deed ik,
En raapte het op
Stak het in
Mijn hemd
Als wilde ik
Het geluk omklemmen
Na twee stappen alweer
Zweefde het weg -
Gedragen door de wind
Op zoek naar een
Ander gelukkig…
Topografie
gedicht
2.6 met 10 stemmen
8.356 Gestrekte armen, je voeten samen,
de ronding van je hoofd;
meridianen om je te verdelen.
Ik heb je niet geleerd op school,
geen dwarsdoorsnede op het bord
dunne lagen tijd,
verstenend.
We praten
maar ik ken je grenzen niet
de kanalen die je hebt gegraven niet
nergens cirkels van je steden
geen windroos in een hoek, geen vaan.…
stil
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
700 hier is niemand
behalve dan de stilte
onder hoge bomen
waakt eeuwigheid
zelfs het glooiende landschap
tot aan de einder
spreekt slechts stilte
bladeren knisperen
onder gelaarsde voeten
die naar water voeren
en dan het water
behalve hier en daar
een zachte rimpeling
windstil
zwijgend turen bomen
naar hun spiegelbeeld
en voor het…
Moonwalk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 Langzaam sluit de dag z’n ogen
bij ontwaken van de nacht
verstommen stil geluiden
schaduwen schuiven langs muren
in schaars licht van lantarens
of over tegels van trottoirs
nu ontwaakt de nacht in stilte
langzaam trekt zij een gordijn
blind gaat zij haar eigen wegen
bijgelicht door schijnsel der maan
tasten schuivend enkele voeten
en ik…
sta niet stil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 sta niet stil
in deze stad
waar afval lawaaiig
aan de muren kleeft
kijk niet naar boven
in deze stad
waar torenhoge titanen
onbewogen neerzien
op het minuscule leven
dat krioelt aan hun
onverzettelijke voeten van steen
kijk niet vooruit
in deze stad
waar de morgen al
voor haar ontwaken
tot het verleden behoort
kijk niet achterom
in…
Parkeren
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
531 Steeds weer terug die innerlijke strijd
tussen geweten en daadkracht
geest en waarachtigheid
met beide voeten in de oorlog
van een wereld waar vrede
soms kwaadaardig aanvoelt
via meningen en verschillen
uitgangspunten en efficiëntie
in verloren tijd verloren
verklaar je een deel van jezelf
zonder mystieke oorsprong
in een lijf van vlees…
Het rijpen van stilte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
553 het is geen cel
waarin jij mantra’s prevelend
jezelf tracht vrij te pleiten
jouw buitenissigheid kent enkel
zelf gepermitteerde grenzen
door betutteling van het lot
geen brandhaarden
van energieën worden zichtbaar
als men jou de voeten wast
stigma’s uit
een vroeger leven zijn al
bij de eerste kruisiging vergeven
pas in het rijpen…
Hanenbalken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Rieks Haan
Twee klompen
Staan nog als
Stille getuigen
Beneden aan de
Voet van de ladder
Die je zo vaak
Naar boven bracht,
Om hoog in het
Hooivak alle
Ingehaalde hooi
En stro in schoven
Maar ook in balen
Zorvuldig tussen
De hanenbalken te vlijen -
Nu staan alleen je
Klompen hier nog als teken
Van je bestaan
Nu je…
waterpad
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
475 ze staan er nog, de rijen oude wilgen
stekelig en koud
oneindigheid in stam en schors
zet wachters van de tijd in elk geplooid gezicht
naar buiten gericht zo boud, maar
in hun hart groeit traag
de zonnewende
even nog
dan voelt mijn voet het naken
van de weelde, uitgestrekt tot
overal
een lentegroet, een levenswens
het water geeft…
de kretologie van een hansworst
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
471 zijn letters brullen zwaar
naar wat hij onvoldoende vindt
het kind in hem lijkt al verloren
aan de schommeling der tijd
hij is zijn onbevangenheid vergeten en
bevrijdt slechts nog
wat witregels, verborgen achter glas
al struikelend schaart hij alras
zijn voeten langs elkaar
en onderwijl verklaart hij, dat
zijn eigen glans vooruitstreeft…
Als ik.....
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
570 Als ik een Jood zou zijn:
waar zou de aarde aan mijn voeten kleven?
Waar zijn mijn vaders voetstappen
in het zand getekend?
Waar is mijn huis op rots gebouwd?
Als ik een Jood zou zijn:
waar vind ik een haven
gevuld met blauwe schepen
onder witte zeilen?
Waar zijn de mannen in ijzeren pakken
die mijn kant op kijken?…
Wet van Archimedes
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
595 Ergens toch moet de bodem
vaste voet aan grond bieden,
hoewel ik meestal afdrijf van
daar, waar ik zou willen zijn.
Van hogerhand ontbreekt het
helaas aan toereikende uitleg.…
Een stralende lach
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
577 aan jouw voeten
pasten nooit
de schoenen die jij koos
jij wilde best
vriendinnetjes zijn
hun negeren deed je pijn
altijd was er wel
de kring met handen vast
jij stond er nooit tussenin
vaak keek je in de spiegel
naar de dingen om je heen
voelde je moederziel alleen
maar eenmaal buiten
wist jij de natuur met een
stralende lach…
Haven denk ik, water, zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 De aarde waarin ik
Geboren en getogen ben
Is me te heet onder
De voeten geworden -
Aardkorst door droogte
Verscheurd, gespleten
In tienduizenden ongelijke
Brokken waar alle leven
Uit verdwenen lijkt -
Dan kronkelt uit die ene
Spleet het fata morgana
Dat mij een haven verbeeldt:
Haven, denk ik, water, zee,
De meeuwen komen…
Schemering
gedicht
3.6 met 11 stemmen
4.668 Voor hen geen boom der kennis,
geen appel en geen slang maar wel
het tikken van een kleine
feilloos afgestelde tijdbom:
straks laten ze elkander los,
zoeken hun voeten de begane grond,
het eigen gareel weer op.
-----------------------------------
uit: 'Verzamelde gedichten', 2006.…
de beeldhouwer
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
625 als woorden op water
geef ik van jou van iemand
de naam het spreken
de verbinding naar heimwee
het blad naar golven
het hoofd wat scheef
in een lichtgebaar
van voet naar hals
het tillen het dalen
de greep van gisteren
van vlucht naar aarde
de hand in je haren
gedachten dicht
van ziel naar adem
de stilte glijdt
langs rustende jaren…
Een zomers liedje
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
640 blote voeten bruine benen
jurken rokjes korte broek
bonte hoedjes hoge hakken
slippers en een omslagdoek
jonge eendjes witte zwanen
bomen vol met vers groen blad
weilanden met boterbloemen
blauwe lucht wie doet je wat
fluiten zingen zomerliedjes
koffie op een groot terras
zonnebril en mensen kijken
ik wou dat het nog zomer was…
kluitje in het riet
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
442 Iemand zei tegen hem
hier is een kluitje
een mooi stukje aarde
vers van mijn schep
breng dat nu naar
de overkant van het water
vaar met je bootje
naar het wuivende riet
leg het kluitje daar neer
en alles zal goedkomen
dus dat deed hij
hij voer naar het riet
legde het kluitje neer
aan de natte voeten van het riet
het kluitje…
afscheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
737 Het is een jaar van afscheid nemen
en water dragen naar het land
Het is een jaar van tegemoetkomen
en handen reiken naar het heelal
Het is een jaar van last verlichten
en ruggen rechten voor wat komt
Het is een jaar van richting kiezen
en voeten plaatsen op gevoel
Het is een jaar van gas terugnemen
en stil staan bij wat telt
Vrienden, moeders…
Zeg mij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
434 ik geef mijn vragen aan de wind
ongedurig wachtend op antwoorden
kleurt de zon scharlakenrood
zand speelt rond mijn blote voeten
daar ik me onverhuld overgeef
het tij trekt, trekt me dichter
langzaam voel ik hoe ze verzanden
dieper almaar dieper word ik er in
meegezogen in de naam van
tot het water mij aan de lippen staat
happend naar…
Verrukking
poëzie
3.1 met 8 stemmen
2.954 Ik wense geen rijkdom, geen pracht of geen weelde;
Ik wense geen macht of geen klink ende faam;
Ik dichte en ik zinge geknield voor uw voeten,
Mijn blik in uw oog en de handen te zaâm.
Gij hebt mij een toverend woord toegefluisterd;
Ik heb met het hoofd op uw schouder gerust.…
Engeland; pondje meer, pondje minder!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
528 wordt een scheiding
het wordt een vechtscheiding
niks mediation
Engeland heeft gesproken
niet met het hoofd
maar met het hart
en dat gaat euro's kosten
een pondje meer of een pondje minder
Engeland ligt daarvan niet meer wakker
Engeland ligt sowieso niet meer wakker
gaat weer in de vaart der volkeren
op de ouderwetse koloniale voet…