2916 resultaten.
moeder en ik
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
757 mijn moeder en ik zitten bij het raam
praten over van alles, geven dingen een naam
over wat is geweest en zonder sentiment
blijft mijn moeder moeder en ik haar grote vent
wij lachen en zwijgen over niets
de aanbieding van de buurtsuper gehaald op een nieuwe fiets
later die middag drinken wij glaasjes rode wijn
moeder wrijft door mijn haar…
Ze bewoont de stilte.
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
560 Geen geluid kwam
over haar lippen,
toch antwoordde zij:
- Als ik in de stilte
van de sterren woon
is er geen stem
meer nodig om de
alles omvattende
leegte te verwarmen,
daar buiten heerst
alleen koning winter,
daar ben ik eeuwen
lang vandaan, alvorens
om tot mijn kindsdom
terug te gaan, zal ik
immer zwijgen en alle
geluidloze…
perpetuum mobile
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
800 Deze rondraaiende gedachten
alle dagen, alle nachten
niet meer stil te krijgen
steeds maar horen, niet meer zwijgen.
Wat kan ik jou beminnen
onvoorwaardelijk, buiten zinnen
en zo opgaan in onze liefdesstroom.
Als een prachtige liefdesdroom
en elke nacht van voor af aan
onze wereld samen laten gaan.…
Stille wijsheid (2)
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
623 Berusting, wat ik zoek,
verlamd en overmand
door de beeldspraak
van de kleine ruimte,
als een willekeurig
opengeslagen boek
laat ik dingen maar
die om een antwoord
vragen, die komen niet,
lichaam in het ongewisse
zover het zwijgen reikt,
stille wijsheid laat niet
zich in een illusie dragen.…
Zondag?
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
626 De meeste stemmen zwijgen
ze baden pootje in het werk of
neuriën langs wandelpaden,bos en dijk.
Talloze schreeuwen: Gamma!
In treinen die vertraging hebben
hoor ik poëzie zonder pen.
De zwaluwen vliegen laag
zonnestralen rusten uit
nachtregens drenken de aarde.…
Zwart is de dag
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
941 Ik weet niet waar ik ben
Wel, waar ik wil zijn
Maar weet niet of ik wil
Waar de regen en de pijn
In mijn hoofd
Maar nooit daar buiten
Zijn wij,
Of allemaal
Wie we zijn
Of willen worden
Of nog gaan,
Tot een grens
Of daarover,
Zonder spijt
Maar zwart
Of grijs,
Laat staan wit
Weet niet waarom,
Laat staan wanneer
Het moet zwijgen…
dood
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
914 laat hunkering blijven
en de zon keren opdat
de gletsjer smelt en warm bloed
de koude verjaagt uit een kerker
waar het monotone ritme
van een omfloerste trom
de tijd wil overstemmen
laat de klokken zwijgen
zet wekkers stil
want je wilt ze niet horen, niets mag
herinneren aan het moment
dat de toekomst verdwijnt
en het licht plaatsmaakt…
Vreemde stilte
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
582 terug
naar het vertrouwde begin
toen niemand het waard was
om de beginselen te vertrouwen
ik spreek weer met die vreemde
die nog niets over mij wist
en vertel hem plots in fluister
dat niemand zich heeft vergist
ik voel de vreemde stilte
alsof ik dood ben in een kist
wanneer ik denk aan mijn geliefde
blijft er niets anders over dan zwijgen…
het woord
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.066 er is nooit een toekomst geweest voor ons
zelfs het heden is langzaam verdwenen
in een restant van zwarte dons
tanden van tijd hebben zomers opengereten
en, in de bron, het bruidsnest ontwricht
het enige dat vleugels kon bewegen
en nu ik zwijg, huil om het ontsluierd gezicht;
wij vluchten van dit ongemeubileerd leven,
verwekt schijn het…
Kruising
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
530 Liefste, vergeef me de dagen
welke ik stenigde
mijn stem met de scherpte van stilte
tot zwijgen sloeg
op dit kruispunt
ik beaam ik verloor mijn V vlucht
in de sloot
het ging niet zoals ik het wilde
ziende blind en doofpotdoof
sliep ik door de tijd
in deze stroming ondervond ik geen geluk
je bent de leegte mijn getuige van het…
gas-licht
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
747 de nachten erna
delen zij het kussen met mij
ik laat de naaktheid toe, de dode handen
in de spiegel, de schepper onder het puin
van het geweten
duizenden monden zwijgen
gaan van hier naar daar, van daar
naar hier, naar vaker en meer
telkens anders
ook voor mezelf
de een helpt de ander
tot er geen dag meer is, slechts
grote, uitgeholde…
onzegbaar en onuitspreekbaar
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
816 Ja, ik beantwoord je zoete zwijgen
met het meebewegen in jouw maat,
die je onwillekeurig aangeeft op het
kloppen van jouw hart dat zoveel weet,
maar onzegbaar en onuitspreekbaar.…
Ds.dr. ANNA ZERNIKE
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
489 De kinderkerk eenmaal ontrezen
Sleepte ik bevoegdheid in de wacht
Waarna ik vurig heb getracht
Het evangelie voor te lezen
Uit wat Het Boek der Boeken heet
Ik was een bezienswaardigheid
Kreeg dikwijls ongetekend schrijven
Waarin men niet al te discreet
Mij wees op wat God had verspreid:
U dient achter ’t fornuis te blijven
Te zwijgen…
overbodige annonce
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
803 vrouwelijke stem gezocht
om voor te dragen
tijdens de theatervoorstelling
van het leven
zij moet allerlei vormen
kunnen aannemen;
zoals een glimlach
of het stilliggend licht
op een heuvel
zwijgen als een blad
dat tijdens de herfst ademloos
ten onder is gegaan
koorddansen op de rug van een rivier
en een enkele keer overleven
tussen…
De laatste dagen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
559 voelde ik
in mijn grijze aderen
nog voor de nachten
bleef jij niet bij me
maar in de verte
stond mijn jas je goed
uit een donkergrijs verleden
had ik wol van ’t schaap
over één kam geschoren
zoals de zonderlingen
zonder adem
en was er geen excuus
om niet te herenigen
opnieuw beginnen
bij twijfel, zonder jas
in de nacht van ons zwijgen…
zie mij
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
732 over drempels van hard steen
in dampen van zomer hoog rondom
het licht wolkt golvend stijgt lang
ik volg traag in zacht glijden
en stille aarzeling
vooruit
ik huiver warmte om me heen
zie mij zoek mij kijk mij aan
volg in lome trage beweging
de watervaste dunne lijn naar mij
aarzel en verstil en sta
kijk alleen in woorden
en zie mij
zwijg…
het bosviooltje
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
775 Kijk daar wat lief, een bosviooltje
zegt de vrouw tegen haar man
Ja prachtig, zegt de man
Ik ben niet lief schreeuwt het boze
bosviooltje
Laat me met rust en staar me niet aan
Ik sta hier niet om mooi te zijn
Ik sta hier zo maar wat te staan
De man wil nog iets zeggen en slaat
een arm om zijn vrouw
Zwijg en loop door, anders pak ik…
Grootvaders klacht, bij de dood van zijn kleinzoon.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.254 Geslagen hart, zwijg stil!
Wat zeg ik, stil? - o neen!
Hoe ik zijn dood beween',
Hier, bij dit zielloos stof,
Breng ik d' Alwijze lof:
Want, dierbaar kind! uw druk
Veranderde in geluk;
Gij werd bij d' Englenkring
Een welkom Hemelling.…
woorden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 In mijn hoofd zitten te veel woorden
Woorden die nooit iemand zouden kunnen vermoorden
Maar kwetsen kan ik met gemak
Voor me houden is onmogelijk, daarvoor ben ik te zwak
Met mijn woorden kan ik net zo makkelijk alle wonden helen
Niet allen bij jou, maar bij velen
Is zwijgen nu de beste keus...…
Ook zo is de dood
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.008 Eerbiedig sta ik
bij de plaats
waar u ligt
innerlijk verscheurd
bij het afscheid
aan uw vleselijke resten
Eén voor één
hebben uw vezels
uit huldebetoon
uw vlees laten kraaien
uw laatste ademtocht geleid
Nu zwijgen de lippen
Stilte heerst straks ook
als uw onderkaak
-als was het in een verlaat afgrijzen
voor de aanschijn des doods…
Er is iets...
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
616 de deemster schrijft het verhaal
rust legt zich op een vervlogen dag
tijd waarin alles voorhanden was
maar ook niets
het hart zocht naar iets…
naar het befaamde lied
toewijding van een verenpracht
ik hoorde enkel een kraai
ze scherpte wat in haar nest:
“Blijf jij maar ver van mij vandaan”
straks komt de nacht
zullen de bomen zwijgen…
Zomaar wat woorden
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
622 Zomaar wat woorden
om niet geheel te hoeven zwijgen,
maar wat zeggen ze anders dan
dat we je nabij willen zijn?
Een blik, een hand vasthouden,
we zijn zo machteloos,
zien en zien toch niet, horen
en horen toch niets dan stilte.
Wie zegt dat tijd zo snel gaat?…
het behouden huis
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
833 ik weet niet
hoeveel afstand het huis heeft afgelegd
tussen toen en nu
wanneer ik alles zal achterlaten;
de ramen die uit muren vielen
het oorverdovend lawaai wanneer de maan
balanceerde op vermoeide voeten
ik weet niet hoeveel gedachten
ik nog zal schrijven
de kamers zwijgen nooit
over regen die blijft vallen
hoe kan ik verder…
Waar....vrede?
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
599 Nu...past me
zwijgen?
zwijgend dromen?
dromen
aan de stroom
die leven heet
Voor even....
lijkt gestelpt
zelfs opgedroogd?…
Verstild
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
453 Zachtjes, wat alleen,
het zwijgen horen kan.
En wie, het echt nog wil..
Stil..
Krakend, onbedaarlijk, stil.
Zo vlijt de winter zich langs haar gezicht.
Met een laken van vernieuwing.
In vlagen van bezieling,
verliest de pracht zich in zichzelf.
Als vanzelf..
-
Het water slaapt.…
Proxima centauri
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
501 er is een diepte die ontneemt het licht
met oneindig gewicht en zwaar gemoed
dat omhelst het hart zo dicht
dat het welhaast stikken moet
verder dan de einder gaat dit niet
stiller dan zwijgen zonder woord
met ruimteloze aarde in het verschiet
in een zucht door niemand gehoord
verder van huis door asbreuk en onbalans
een steen die van de…
als stenen vallen
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
798 ik kan je in deze vervallen kamer
tegen het licht houden
in het zwijgen fluisteren
dat je de terugkeer kan omhelzen
je kan ook blijven schuilen
in de donkerte van november, treuren
omdat je alleen maar
de stilte hoort
die jou berooft van vlinders
zoals een weeskind, op zoek naar verbinding
kan je niet een beetje bewegen
naar leven…
vergezicht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
527 teruggebracht
tot een kaal
schema ben jij
op z'n grootst:
kwetsbaar en
sterk tegelijk
de rechte hoeken
van je gelaat
worden almaar
zachter als het
gezicht van het
kind dat je was
verstopt tussen
de woorden en
het zwijgen ligt
het afscheid
in jouw ogen
lees ik alles
je beweegt je
armen zachtjes
zijwaarts ze gaan
heel beheerst…
Verjaren is
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
715 Ons leven is maar kort en broos
maar ’t is een weldaad het te krijgen,
het kleurt en geurt zoals de roos
die ook na ’t bloeien weer zal zwijgen.
Maar ons wacht eindeloze vreugde
al zien we dat ook hier nog niet;
de voorsmaak ligt in wat verheugde
wanneer we zingen ’t levenslied.…
Wereld zonder alfabet?
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
498 Laten we zwijgen, in een wereld
zonder alfabet, maakt de vocabulaire
ruimte onbewoond, het leerde ons het
beste te horen, te proeven en te ruiken,
elk zintuig op de juiste manier te gebruiken,
de huid ineen te sluiten tot één betekenis
een non-verbale oefening in elk gebaar,
de overtreffende trap van lichaamstaal,
er is geen woord dat…