3205 resultaten.
geen kwartier meer kende
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.040 ik voelde hoe de bloemen
in mijn hand verwelkten
hun kleuren ongezien
de geuren niet geroken
ik keek nooit om
liet mijn schaduw zelf lopen
bleef hopen en zag enkel
zon, een maan die scheen
tot zij verdween en
geen kwartier meer kende
licht de ochtend niet verwende
de dag in nacht vergleed
een duisternis bekleed
met kilte maakte…
Hocus Pocus
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
909 Even lekker rustig en alleen
ssssssssst, stil nu even
hocus pocus...ik verdween
Naar verre oorden zonder kabaal
hou es op,schei es uit
hocus pocus...weg allemaal
Rustig zonder al die mensen
even niet doen nu
hocus pocus...vervul al mijn wensen
Zonder klok of besef van tijd
schiet es op, loop es door
Hocus pocus...weg bedrijvigheid…
bollenvelden
hartenkreet
2.7 met 9 stemmen
2.352 daar waar enkel koeien graasden
toen de tijd nog vroeger was
liggen nu als open wonden
grote vlakken zonder gras
grauwe grond bedekt de bollen
van de tulp en de narcis
krokus, druifjes, hyacinten
wachtend tot het warmer is
straks is al het kaal verdwenen
en verschijnt als visioen
een palet van duizend kleuren
tussen al het land'lijk…
fragmenten uit mijn leven
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
602 er ging een vreemde
langs mij heen
koud en stil
door merg en been
de samenhang verdween
ik was er wel
maar had niets meer
met de dingen die mij lagen
die mijn bestaan
zijn reden gaven
een dunne lijn verbond mij
met de werkelijkheid
wat ik presenteerde
wat ik formuleerde
was niet meer van mij
de vreemde keek mij aan
keek door…
Einstein cijferde zich weg
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
730 echte reuzen van de geest
cijferen zichzelf
eerst helemaal weg
kijk Gautama Jezus Maria
Confucius Ghandi Mandela
maar nu naar Albert Einstein
eerst helemaal verdwenen
onder een cijferbrij
kwam een formule kringelen
speciale relativiteit
in tijd en afstand
later nog de zwaartekracht er bij
ee-is-em-cee-in het kwadraat
dat kwam zo maar…
Gevangenis
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.563 Kapot
In brand gestoken
Mijn hart verdort
In duizend stukken gebroken
Verteerd
Zwart gekleurd
Mijn ziel weggerot
Door gevoelens verscheurd
Leeg
Langzaam vergaan
Mijn lichaam overgebleven
Alleen ´t lege omhulsel zal blijven bestaan
Alleen
Niemand om me heen
Mijn leven verlaten
Tot ik uiteindelijk in ´t duister verdween
Verdoemd…
Blaffen zonder onraad
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.296 In mijn hand al zoveel afscheid, als ik
Door je haren strijk, dat ik je vergeet
Als je voorgoed bent verdwenen..
(Opzitten en pootjes geven volstrekt
overbodig.)…
Drakenstekers
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
1.407 wilde bossen om te dwalen
in de duimelotverhalen
die verkleefden aan het hout
Waar het stout ons niets kon schelen
voor de takken die wij braken
en de draken die wij staken
met Sint Joris en de schout
Nee - nog even zou de zon
het zoete smelten ons besparen
ook al jokten we de jaren
voor ons uit - we werden oud
Rode blossen - zij verdwenen…
Je bent pas dood als je naam niet meer genoemd wordt
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
3.958 Men zegt dan dat het over is,
Dat diegene verdwenen is,
Dat het individu ergens anders is,
Maar dat is niet waar.
Want als je naam nog steeds genoemd wordt,
Dan leef je onder de mensen,
Dan ben je nog steeds ter sprake op deze wereld,
Het middelpunt, je leeft.…
Een buffer van liefde
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
514 Mag ik je troosten
fluistert de wind
ze antwoordt niet
ligt in bed met haar hoofd
verscholen onder het kussen
wat plukjes haar
springen er krullend onder uit
de wind weet wel
haar met rust laten
is nu het beste
tot de hoofdpijn
verdwenen is
wacht geduldig
tot er beweging in komt
in het bed
zodra dat gebeuren gaat
zal die haar als…
Dromen
hartenkreet
3.5 met 20 stemmen
3.922 Alleen de wind kan horen
Het roepen van je naam
Vol hartstocht en verlangen
Achter een verwasemd raam
Opgezogen in mijn leven
Ogen branden in mijn hoofd
Passie is geheel verdwenen
Zo totaal in jou geloofd
‘Waar ben je!…
Eilanden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
653 Soms vervloek ik God
soms de mensen
maar het helpt niet
zoveel eenzame nachten
dwalen we
langs het zwarte water
met onze gedachten
aan een verdwenen liefde
nog zie ik je gaan
in een droevige boot
aarzelend
met je roeispaan
net zo verdrietig als ik
kijkend naar de rode vlag
die langzaamaan
gerafeld wegwaait
in een duistere wind
hoe moet…
Marsmuziek
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
734 De trommels en de laarzen
in de sneeuw verdwenen.
Gouden koepels,
rode pleinen,
dikke hoofden,
lange rijen,
voedselbonnen
op de straat.
Mensen verlangen
naar eenheidsworst
en zij krijgen marsmuziek.…
Draaikolk
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
695 Nu ons nummer is gevallen
buiten de kolk van de roulette
drink ik water uit de mallen
van een overvloedige recette
Jouw verlies in mij verdwenen
en tot rijkdom uitgegroeid
Onze ziel wacht in de genen
tot ons hart ten volle bloeit
Over stad en platteland
ruist de wind tussen twee bomen
hier is ons balletje gestrand
op het rood…
Geen kind meer
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.161 Haar dekentje afgeworpen,
haar knuffel in de kast verdwenen
en 's nachts niet plots meer wakker wenen,
dikke blauwe wallen en een warme fles.
Sesamstraat,
gebrabbel,
spelen in de tuin met de dochter van de buren en de hond,
vlinderkriebels,
haren kammen,
chips zo voor het slapen gaan.
Al dat ik zo vreselijk mis.…
De ommekeer
netgedicht
4.8 met 32 stemmen
819 De nacht nadien verdween, een ontluikend begin
alsof de wereld haar noden nooit gekend heeft,
mijn boodschap niet had mogen ontvangen.
De eerste voorzichtige schreden
vervolgen het verdwijnen..
hoe kon ik denken, dat haar adem
ons weer feilloos zou vinden,
mijn besef voorgoed zou veranderen..…
Geen twijfel
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
875 Ongetwijfeld ook
dat honger geen rol meer speelde
en dat niets me meer smaakte
toen je koffer hier verdween,
met al je spullen
maar meer nog dan je spullen
ook je hart.
Ik twijfel niet
aan de beelden
die op foto’s slechts gevangen
zijn door wallen onder ogen,
door kreukelkleding
waarin ik dagen sliep.…
Ter verdediging
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
638 Gezichten zijn verdwenen.
Een houten vloer draagt de echo’s
van wat ik heb geschreven;
het laatste geloof
en een paar druppels van verwerping,
een overbodig bericht naar mezelf.
Het weggaan
gebeurt voortdurend,
ook wanneer ik rustiger ben.…
De wind waait sterren
netgedicht
4.9 met 63 stemmen
821 koningin
in de schaduw
van de nacht
want ooit, hier vonden wij elkaar
een dierbare herinnering
Als een gevallen engel
sprak ik jou toen aan
vertelde van het offer
je vleugels af te staan
ik zag de woorden breken
in tranen op je gezicht
je hoefde niet te smeken
we vlogen naar het licht
Maar ik was moederziel alleen
toen jij viel en ik verdween…
Elk moment verwelkomen
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
693 Een moment ben ik me
hiervan bewust maar daarna is
het moment weer verdwenen.
Je voelt het, als je
niet in het nu bent.
Want het nu zit diep en
grenzeloos in je.
De mooie mei maand
is bijna weer voorbij.
Laat ik de resterende dagen
stabiel elk moment beleven
met zijn oneindige dimensies:
nu, nu nu….…
Prelude ?
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
634 Deksels vallen van de wolken,
een slagboom aan de horizon,
een paraplu van dromen houdt
de afgedwaalde zinnen niet tegen,
ieder woord een uittocht, snel
verdwenen over de paginarand,
van achter de oorsprong koersend
vanuit een gekend verleden of naar
een onbekende einder, refrein op
een onbeschreven blad, uitvlucht
voor zovele kunstgrepen…
Er waren eens...
hartenkreet
3.3 met 12 stemmen
1.438 Het is zo eeuwig lang geleden
tijdens de schoonheid van onze jeugd
liefde was er even, passie vooral
strand, bos en gewone wandelpaden
jouw lippen, een mond vormende perfectie
we spraken over later, ooit… eens zouden we…
toen…we verdwenen langzaam uit elkaars leven
daarna nooit gelukkiger geweest of geworden
nu ben je er niet meer, weg… ziekte…
Op weg naar het licht
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
517 Zwevende vogels trekken schimmen
zodat het zwermen schijnen
naar zacht wenkend perspectief
opzoek naar verdwenen zomer
kom maar
vlieg voorbij het kale najaar
nestel buiten ‘t wolkenlint
hoe intensief waarheen
doezel uit smachtend gezwind
ontkil je vleugels naar lomer
weg van de wind
over zeeën van golvende weide
van nattig gras met…
Heemroos,
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
982 Een lichte welving in het aards gazon,
schildert teksten in het heem die ik
in elk seizoen beween, pluk het als een
heemboeket, waarin hij geleidelijk verdween
daar ruist zijn rust in een oneindig gedicht.
"Denkend aan een (h)echte vriendschap "
Foto: Roos.…
de trein
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
739 en we zijn verdwenen in het niets
maar we zijn er wel,
we bestaan wel,
maar we worden niet herkend.
niet door onze ouders,
niet door onze vrienden,
door niemand herkend,
maar wel bestaand.…
het woord
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.066 er is nooit een toekomst geweest voor ons
zelfs het heden is langzaam verdwenen
in een restant van zwarte dons
tanden van tijd hebben zomers opengereten
en, in de bron, het bruidsnest ontwricht
het enige dat vleugels kon bewegen
en nu ik zwijg, huil om het ontsluierd gezicht;
wij vluchten van dit ongemeubileerd leven,
verwekt schijn het…
Het vrije veld
gedicht
3.8 met 5 stemmen
4.863 Hier waar het niet kan komen
de woorden elkaar afstoten
Dit wat men noemt 'het vrije veld'
het kent horizon noch grenzen
Uit de hemel hangen draden, slordig afgehecht
bewegend in de wind (want altijd waait het daar)
Verder beweegt er niets Een paar losse stenen
slurpen zich vol licht (alle schaduwen verdwenen)
Toch moet het hier ergens…
on-geluk
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
825 'Goeie reis
en veel plezier'
echoden nog na
in zoveel hoofden
haast zorgeloos
uitgesproken
in zwaaiende handen
herhaald
tot de bus achter de hoek
van de straat
verdween
Iets of iemand
heeft er anders
over beslist
de klas zal leeg zijn
voortaan
en zoveel stoeltjes
in evenveel huizen
harten vol verdriet
en heimwee
tot de…
Overal voor mij
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
1.170 In ieder wezen ben je nu aanwezig,
talrijk, zichtbaar verdwenen.
Mijn huid voelt de wind,
het geluid van jouw woorden verstommen.
Liefde, liefde en intimiteit.
Golvend zie ik jou door mijn eeuwigheid heen
gebarsten in miljarden stukjes.
Jij bent nu overal voor mij.…
De oude tuinpoort
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
541 De dag verdween bij de avondgong
slechts nog schaduw latend,
begeleid door een melancholische melodie
van de leeuwerik die zijn afscheidslied zong.…